W pierwszej chwili Marek Ursin nie poznał drobnej westalki. W szarej tunice stała przy fontannie karmiąc małego skrzydlatego avozaura, który ostrożnie swą zębatą paszczą wybierał okruchy z jej palców. Dopiero gdy odwróciła głowę i zobaczył migdałowe oczy, nie miał wątpliwości. Serce uderzyło mu mocniej.
– Jest pan – powiedziała – chodźmy więc. – Ujęła go za rękę i pociągnęła w głąb pasażu Na dwa księżyce! Sen trwał. Na placyku Centurionów czekał wynajęty pędnik z przyciemnianymi szybami. Wsiedli. Ursin był tak napalony, że natychmiast chciał porwać dziewczynę w ramiona. Odsunęła go stanowczo. Drobne rączki potrafiły być silne i zdecydowane.
Zaczął prawić jej komplementy.
– Poczekaj – przerwała mu posyłając spojrzenie grzeczne, lecz chłodne.
– Dokąd jedziemy?
– Do celu.
Ruszyli raptownie. I strach naraz chwycił za gardło consulantora. A jeśli został porwany? Począł szukać bezprzewodowego fonikonu ukrytego w pantalonach, ale dłoń dziewczyny uwięziła jego rękę w swojej.
– Nie trzeba się bać – powiedziała i pocałowała go w rękę z manierą, z jaką w konserwatywnych gimnazjonach adeptki zwykły witać mistrzów.
Auriga wysadził ich przed niewielkim gajem na przedmieściu. W głębi wznosiła się opuszczona rudera. W jej stronę ruszyła dziewczyna. Ursin podreptał za nią, zadając sobie pytanie, w co się ładuje. Obok zrujnowanego perystylu znajdowało się funkcjonujące lavatorium, mała przewodniczka wskazała natrysk i podała luźną szatę…
– Umyj się i przebierz, będę czekała w czwartej cubiculi…
Posłuchał, a mydląc sobie pachy i resztę, próżno szukał odpowiedzi na pytanie, co tu jest grane. Czy puellka zamierzała podniecać go za pomocą strachu?
Cenaculę wypełniał półmrok, nie było w niej oczekiwanego łoża, stały za to dwie koślawe selle. Na jednej siedział jakiś mężczyzna. Ursin poczuł, jak serce podchodzi mu do gardła… Chciał zawrócić. W szatach, których się pozbył, został fonikon, paralizator…
– Witaj, Ursinie – powiedział dottor Darni. – Cieszę się znów cię widząc. Dię zdążyłeś już chyba poznać – nasza akcja się rozwija.
8. MIŁOŚĆ, ŚMIERĆ I INNE DODATKI
Leontias powrócił na kwaterę krótko przed świtem. Gurus chrapał w swej alkowie, natomiast Dia obudziła się natychmiast.
– Gdzie byłeś? – jej czułe nozdrza niczym chrapki młodej sarenki zwietrzyły zmieszany zapach alkoholu z ciężkimi perfumami Kaliope.
– Prowadzę śledztwo, maleńka – powiedział łagodnie – a ty śpij.
Łzy zakręciły się w oczach Herrianki. Nie uszło to uwagi Słowianina. Czyżby maleństwo było zazdrosne? – pomyślał i cicho westchnął. Jeszcze przed dwoma laty wyglądało, że nie będzie miał żadnych kłopotów z wychowanicą. Dia była ślicznym mądrym dzieckiem, a on pełnił obowiązki jej ojca. Nie skąpił jej pieszczot i nawet do głowy mu nie przyszło, że gdy usypiała z głową na jego piersi, mogła myśleć o nim nie jak o opiekunie sieroty, ale jak o mężczyźnie życia.
Aż pewnego dnia kiedy wszedł do łazienki i ujrzał ją nagą, rozczesującą wspaniałe włosy, raptownie zdał sobie sprawę, że dziecko dorosło. Nic nie powiedział, ale zdecydował, że będą spać w osobnych alkowach. Wkrótce, ku jej wielkiemu niezadowoleniu, wysłał ją do dwuletniej szkoły dla panien.
– Nie chcę tam jechać – protestowała. – Ty jesteś najlepszym nauczycielem na świecie. Wystarczy, że nauczysz mnie wszystkiego, co sam umiesz.
– Nie potrafię wszystkiego.
– Daj choć jeden przykład.
– Nie umiem rodzić dzieci!
Zaczerwieniła się i chwilowo skapitulowała. Nie zamierzała zrezygnować z Leontiasa, ale postanowiła rozkochanie go w sobie rozłożyć na raty. Pisywała do niego listy pozornie poświęcone rozmaitym sprawom, ale tak przepojone czułością, że tylko głupiec mógł składać to na karb pensjonarskiej egzaltacji.
Odpisywał jej sucho, choć wyczerpująco.
Nigdy mnie nie pokocha, nigdy! – płakała nieraz w poduszkę. Nie znaczy jednak, że nie miała poczucia własnej wartości. Nieraz w lavatorni stawała naga przed lustrem i oglądając swe oblicze pytała: – Chyba jestem ładna? -Zwierciadło skromnie milczało, ale koleżanki twierdziły, że jest piękna. A podobny do centaura Chirona nauczyciel greki komplementował ją na każdej lekcji. Wreszcie raz, gdy kąpała się w ogrodowym impluvium, dojrzała, jak częściowo skryty w krzakach jeden ze starszawych custodów, obnażony od pasa w dół wpatrywał się w nią wykonując zadziwiające ruchy wielekroć dłużej niż uzasadniałaby to potrzeba oddania moczu. Może miał bardzo chory pęcherz?
Pod koniec sekundatu była już w pełni uświadomiona. Nie tylko dzięki nudnym zajęciom z biologii. Nastał okres, w którym koleżanki zwierzały się coraz częściej i chętniej. Bella miała w mieście kochanka, który w Dzień Pański podjeżdżał po nią odkrytą dianką i uwoził do villi na lido, Lukrecja od trzech lat była zaręczona z młodym wielmożą. Zachowała hymen, ale opowiadała, iż podczas schadzek pieścili się nawzajem ustami długo i skutecznie. Mała Amelia miała doświadczenia dużo sroższe, od 12 roku życia, zanim wysłano ją do sekundatu, systematycznie chędożył ją własny ojciec, wzbudzając w dziewczynie przerażenie tym większe, że te grzeszne praktyki sprawiały jej przyjemność. Dia, choć nigdy się do tego nie przyznała, zazdrościła Amelii. Nocami śniło jej się, jak Leo pozbawia ją dziewictwa, biorąc ją wśród orelskich kniei, na omszałym kamieniu, jak zwykli ongiś deflorować swe branki herriańscy wojownicy. Ale Sclavus nie przejawiał takich zamiarów. Nie pokazał nawet po sobie, jak wielkie wrażenie wywarła na nim Dia, gdy po rocznej przerwie ujrzał ją dorosłą, cudnie ubraną podczas rozdania wieńców laurowych na koniec nauki…
Kiedy składał jej gratulacje, po raz pierwszy pocałowała go w usta. Cofnął się jak oparzony… I spłonął!
– Dia!
– Kocham cię, Leo, i chcę być twoją kobietą – powiedziała mu do ucha – od dziś.
– Dość – przerwał – bo będę ci musiał dać klapsa.
Jakże marzyła o tym klapsie. A gdyby jeszcze można było go zamienić na rózgi…
No i Leontias miał dylemat. W ciągu dwóch lat oddalenia tęsknił za Herrianką. Zdawał sobie sprawę, że czuje do niej coś więcej niż przywiązanie. Cóż więc stało na przeszkodzie? 20 lat różnicy wieku? Jako cieszący się powodzeniem jurny mężczyzna miewał w czasie swych kampanii i młodsze kochanki. Ale Dia nie mogła być tylko kochanką. Czuł ogrom jej miłości i oczekiwań. Mogła być jedynie żoną. A jednego, czego się naprawdę bał, to perspektywy założenia rodziny. Mimo upływu lat nie otrząsnął się z bólu po utracie najbliższych. Nie chciał nigdy przechodzić czegoś podobnego. Poza tym pragnął być uczciwy. Dia nie znała świata, nie znała innych mężczyzn. Nie dano jej szansy wyboru.
Trochę się mylił. Dziewictwo Dii co najmniej dwukrotnie było w opałach. Pierwszy raz za sprawą profesora greki, który pod koniec sekundatu zapraszał Herriankę na dodatkowe konsultacje. Zachowywał się powściągliwie, czytywał jej liryki Safony z Lesbos i Messunty z Nowej Istrii, lecz któregoś wieczoru, gdy naiwna dziewczyna dała się spoić ciężkim orelskim winem, wstąpił weń diabeł, pozbył się swoich szat, po czym obnażył ją i zaczął pieścić. Była półprzytomna, ale usiłowała się bronić, choć nie bardzo mogła. Wstążkami przywiązał ją do łoża. Dysząc ssał brodawki jej piersi, potem lizał pępek, wreszcie poszedł niżej, do "królestwa różowej cieśniny", jak pisała Messunta. Jego smoczy jęzor (ewidentnie starogrecki) wdzierał się w dziewicze rubieże… Męskość pedagoga była dużo mniej sprawna niż ozór, dziwnie miękka gięła się na progu raju… – Nie, nie! – krzyczała Dia. I wówczas sama natura przyszła jej z pomocą. Orelskie wino pomieszane z rodziną niestrawionych ostryg, orzechów i fig zawróciło z żołądka i kwaśnym wodospadem chlusnęło na pedagoga zalewając go od stóp do głów. Jednocześnie Herriance udało się oswobodzić jedną rękę. Porwała wazon i cisnęła nim w okno. Wypadło z brzękiem…