– Na Jedynego! Cicho, już cicho, ja tylko żartowałem – bełkotał niedoszły deflorator.
Nie zadenuncjowała go, choć może powinna. Postanowiła na przyszłość być ostrożniejsza. Choć nie wszystko można przewidzieć. Najlepszego dowodu dostarczył przypadek Sextusa. Rosły dryblas był najprzystojniejszym z uczniów Leontiasa. Podkochiwały się w nim wszystkie dziewczyny i gdyby nie miłość do opiekuna, Dia powiększyłaby zapewne grono adoratorek. Sextus miał na nią ochotę od pierwszego dnia po jej powrocie z sekundatu i bardzo drażnił go kompletny brak zainteresowania ze strony puellki. Najpierw usiłował ją zainteresować sobą, potem ukarać.
Jedną z ulubionych zabaw w Orelii była gra w kamyki. Rozpalała ona ducha hazardu, tym bardziej że była niedozwolona. Któregoś popołudnia Sextus namówił paru kolegów i zaproponował, żeby fantami była garderoba. Dia grała nieźle, więc przystała na te warunki nie zdając sobie sprawy, że chłopcy (z wyjątkiem niewtajemniczonego Gurusa) postanowili grać wszyscy przeciw niej. W pół godziny nie pozostało jej nic prócz opaski na biodrach…W oczach bladej ze wstydu Dii kręciły się łzy. I wtedy odezwał się piegowaty grubasek.
– Chłopaki, to nie jest uczciwe.
– Bohater się znalazł – zachichotał Sextus.
Ale okularnik śmiałym ruchem zdjął kurtkę i nakrył nią dziewczynę. Popatrzyła z wdzięcznością. Za takie spojrzenie można oddać życie.
– Nadużyliście jej zaufania, graliście nieuczciwie?
– Nie mieszaj się, łamago, bo oberwiesz! – zagroził prowodyr.
Stojąc naprzeciwko siebie wyglądali groteskowo. Smukły, muskularny Sextus i Gurus czerwony z emocji, w drucianych okularkach "Bułeczka na krzywych nogach". Chłopaki parsknęli śmiechem.
– Sam tego chciałeś. – Już pierwszy dobrze wprowadzony cios powalił grubaska. Sextus zaśmiał się i zatarł ręce. Gurus jednak wstał. Zasłaniając twarz pięściami ruszył do ataku. I to starcie skończyło się szybko. Krew pociekła z rozbitego nosa Gurusa. Ale kiedy Sextus odwrócił się w stronę Dii wołając "Wytrzyj mu nosek swoją przepaską!", ambitny okularnik zaatakował bykiem. Dryblas odchylił się równocześnie podstawiając mu nogę. Gurus runął twarzą w kolczaste krzaki.
– Może spróbujesz ze mną – Dia nagle wstała, odrzuciwszy włosy w tył, przestała zasłaniać wspaniałe piersi świeżo narodzonej Wenus. – Zagramy o wszystko, kto pierwszy padnie, oddaje fanty i spełni dowolne życzenie! – Śmiało, niczym zagniewana bogini weszła między chłopaków. Jej oczy miotały błyskawice. Sextus zmieszał się.
– Nie wygłupiaj się, nie walczę z dziewczynami – zaśmiał się pogardliwie. Cios stopą był precyzyjny i błyskawiczny. – O rany!!! – Sextus zawył, trzymając się za jądra padł na ziemię…
Dia nie zwracając na niego uwagi zaczęła się ubierać. Potem pomogła wstać Gurusowi.
– Chodź, musimy cię opatrzyć.
Nie miała pojęcia, że ze wszystkich dotychczasowych zalotników Gurus pragnie jej najmocniej, a w snach wyczynia z nią rzeczy, które Sextusowi nawet do głowy by nie przyszły.
Odsypiającego nocne trudy Leontiasa obudził fonik z zajazdu.
– Łapserdaki wychodzą z gostnicy – meldował Gurus od świtu trwający na stanowisku. – Przyjechał ktoś po nich żółtym pędnikiem, jadą w stronę Nadrzecza przez Via… – rzucił okiem na tabliczkę -…Via Farinaria.
Parę zbirów dogonił dopiero w zaułku kilka kroków od segmentowca Kaliope. Zostawiwszy Flaccusa na czujce pod arkadą mercatorium naprzeciw frontowych okien Kaliope, Lucjusz przesadził niski płotek i okrążywszy segmentowiec ruszył do schodów awaryjnych. Leontias zgarbił się i utykając ruszył skrajem portyku. Patrzył pod nogi. Dotarł do Flaccusa pozornie nie zwracając na niego uwagi i nagle wykonał błyskawiczny atak. Kopniakiem wytrącił broń z ręki ukrytej w fałdach chlajny i przydeptał króciaka stopą. Równoczesny cios pięścią pozbawił siccara oddechu. Następne uderzenie kantem dłoni odebrało mu przytomność. Słowianin pchnął nieprzytomnego między skrzynki z zieleniną i obiegł dom. Cubiculum Kaliope znajdowało się na pierwszym piętrze. Najemnik właśnie zewnętrznymi schodami dotarł do kuchennej lodżii, kiedy z uchylonych drzwi rozległ się strzał z pneumatyka. Lucjusz zatrzymał się. Drugi strzał! Ciało przechyliło się przez barierkę i uderzyło w murawę…
Leontias nie tracił czasu. Dobiegł do ślepej ściany segmentowca. Ocenił wytrzymałość żardyniery, po której pięły się rdzawe róże ekumeńskie, podskoczył, rusztowanie ugięło się, ale wytrzymało. Z małpią zręcznością wspiął się na gzyms, ominąwszy narożnik wskoczył na menianę apartamentu. Tam odbezpieczył króciaka. Drzwi z meniany były na szczęście uchylone. Pchnął je kopniakiem i koziołkując wpadł do salonu. Dzięki nocnej wizycie znał doskonale rozkład lokalu. Dwóch mężczyzn nie spodziewało się ataku od tej strony, ich uwaga koncentrowała się na schodach głównych i wejściu awaryjnym.
– Rzućcie broń – huknął za ich plecami. Spotkał się ze zróżnicowanym odzewem. Drobniejszy z intruzów, z włosami uczesanymi w trzyróg odwrócił się raptownie unosząc wielkokalibrowca. Strzał z króciaka rozrzucił nieciekawą treść żołądka trynitatysty na pryzmy książek. Drugi "Wściekły" okazał się rozsądniejszy. Wolno upuścił broń i podniósł ręce.
Po komendzie "Odwróć się!" bez wahania wykonał polecenie. Ukazała się szczupła twarz o słabym zaroście i pałającym wzroku. Leo znał ją z menscomptera.
– Niech będzie pochwalona Święta Trójca, wielebny Januario – powiedział. – Kaliope, sporo mi o tobie… – Urwał i popatrzył w stronę alkowy. Spod zasuniętej kotary wypływała leniwie ciemnoczerwona struga.
– Zdradziła Wiarę, musiała umrzeć – stwierdził Januario beznamiętnie, jakby chodziło o działanie matematyczne.
– A tamten? – gestem wskazał ciało Lucjusza pod domem. – Czemu?…
– Niewłaściwy człowiek znalazł się w niewłaściwym czasie w niewłaściwym miejscu – odparł i uprzedzając dalsze pytania dorzucił: – Nie znam gościa. Szczerze mówiąc, myślałem, że to ty.
– Kaliope cię wezwała?
– Dobrze kombinujesz. Napędziłeś jej niezłego stracha. A tak przy okazji, czy mógłbym opuścić ręce, zaczynają mnie już mrowić palce? Zanim mnie zwiniesz, przypominając mi naturalnie o moich prawach, chciałbym porozumieć się z moim jurystą.
– Nie jestem gliną – wyjaśnił Sclavus. – Ustanawiam własne prawa i jak trzeba, stosuję tryb doraźny.
– Samotny rycerz – skrzywił się trynitatysta. – To samo gadała o tobie Kaliope. Nawet kłamczuchy czasem mówią prawdę. Co chcesz ze mną zrobić?
– Nic, jeśli otrzymam odpowiednie informacje.
– A jeśli nie?
– Będzie mniej o jednego wielebnego łajdaka na tym grzesznym świecie.
– Pytaj zatem.
– Dlaczego zginął Narens?
– Nie mam pojęcia, panie ciekawski! Jak babcię kocham! Powiem więcej. Orientuję się, za czym węszysz. Ta dziwka zrelacjonowała mi dość wiernie waszą rozmowę. Idziesz złym tropem. Jaki mielibyśmy interes likwidować chłopaka? Narens był u nas nowy, nie znał nikogo poza mną, zero wtajemniczenia… Mówię ci, zmywajmy się, zanim wpadną tu vigilanci.
– Na twoim miejscu nalegałbym na przedłużenie rozmowy. Póki gadamy, żyjesz. Załóżmy, że ci wierzę, powiedz tylko, rozmawiałeś z kimś jeszcze po foniku Kaliope?