Iom poste venis Estamp, vestita en blua kitelo kaj blua pantalono de ŝiphejtisto, en trivita kaskedo; li rekte aliris la spegulon, pririgardinte sin de la piedoj ĝis la kapo.
Tiuj alivestiĝoj tre interesis min, tamen ne sufiĉis kuraĝo por demandi, kion ni faros triope en la Dezerto. Ŝajnis, nin atendas riskaj aferoj. Kiel mi povis, mi tenis min severe, kun kuntiritaj brovoj rigardante ĉirkaŭe kun grava mieno. Finfine Pope deklaris, ke jam estas la naŭa horo, kaj Duroc — ke necesas iri, kaj ni eliris en helan silenton de senhomaj, luksaj muroj, iris tra alkurantaj briloj de perspektivoj, en kiuj perdiĝadis rigardo; poste ni aliris spiralan ŝtuparon. Fojfoje en granda spegulo mi vidadis min, tio estas nealtan junulon, kun glate kombitaj malantaŭen malhelaj haroj. Evidente, mia vesto ne postulis ŝanĝon, ĝi estis simpla: jako, simplaj novaj ŝuoj kaj griza kepo.
Mi rimarkis, kiam vivis sufiĉe, ke nia memoro plej bone sorbas rektan direkton, ekzemple, straton; tamen imago pri modesta loĝejo (se ĝi ne estas via), kiam vi estis en ĝi nur unufoje, kaj poste penas rememori situon de mebloj kaj ĉambroj, — estas duone viaj propraj ekzercoj en arkitekturo kaj meblado, tiel ke, revizitinte tiun lokon, vi vidas ĝin alie. Kion do mi diru pri la giganta konstruaĵo de Hanuver, kie mi, disŝirata de malkutimo kaj mirego, ĵetadis min kiel libelo inter lumoj de lampoj, — en komplikaj kaj luksaj spacoj? Estas nature, ke mi malklare memorfiksis tiujn partojn de la domo, kie mi devis memstare esplori ilin, sed tie, kie mi sekvis aliulojn, mi memorfiksis nur, ke estis implikaĵo de ŝtuparoj kaj muroj.
Kiam ni malleviĝis laŭ la lastaj ŝtupoj, Duroc prenis de Pope longan ŝlosilon kaj enmetis ĝin en seruron de arabeska fera pordo; ĝi malfermiĝis al duonmalluma kanalo kun ŝtona volbo. Ĉe la placeto, inter aliaj boatoj, staris velboato, kaj ni eniris sur ĝin. Duroc hastis; mi, ĝuste konkludinte, ke nin atendas urĝa afero, tuj prenis la remilojn kaj malligis la velon. Pope transdonis al mi revolveron; kaŝinte ĝin, mi pufiĝis pro fiero, kiel fungo post pluvo. Poste miaj estroj svingis la manojn unu al la alia. Pope foriris, kaj ni eliris per remiloj en malvasto de humidaj muroj al pura akvo, en la fino trairinte ŝtonan arkon, prikreskitan de arbustoj. Mi levis la velon. Kiam la boato deiris de la bordo, mi divenis, pro kio ni elnavigis el tiu ĉi rata haveno, sed ne de la varfo kontraŭ la palaco: ĉi tie nin neniu povis vidi.
VIII
En tiu varmega mateno la aero estis diafana, tial kontraŭ ni klare videblis linio de konstruaĵoj de la Signala Dezerto. La boato ekiris sufiĉe bone ĉe negranda vento. Estamp direktis la boaton al la punkto, kiun al li indikis Duroc; poste ni ĉiuj ekfumis, kaj Duroc diris al mi, ke mi firme silentu ne nur pri tio, kio povas okazi en la Dezerto, sed ke mi silentu eĉ pri la veturo mem.
— Elturniĝu kiel ci deziras, se iu alkroĉiĝos kun demandoj, sed prefere diru, ke ci estis aparte, promenis, kaj pri ni ci entute nenion scias.
— Mi mensogos, estu certa, — respondis mi, — kaj ĝenerale fidu min definitive. Mi ne enkaĉigos vin.
Por mia miro, Estamp ne plu mokis min. Li kun plej trankvila mieno prenis la alumetojn, kiujn mi redonis al li, eĉ ne palpebrumis, kiel li faradis ĉe ajna oportuna okazo; entute li estis tiel serioza, kiel nur eblis por lia karaktero. Tamen al li baldaŭ tedis silento, kaj li komencis rapide laŭtlegi versojn, sed, rimarkinte, ke neniu ridas, li suspiris, pri io ekpensis. Tiutempe Duroc estis pridemandanta min pri la Signala Dezerto.
Kiel mi baldaŭ komprenis, lin interesis scii, pri kio okupiĝas la loĝantoj de la Dezerto kaj ĉu estas vere, ke pri tiu loko oni diras malaprobe.
— Sendubaj banditoj, — arde diris mi, — friponoj, savu Dio! Danĝera loĝantaro, eĉ ne indas diri. — Se mi mallongigis tiun karakterizon en la direkto de terurigo, do ĝi tamen estis je tri kvaronoj vera, ĉar en prizonoj de Liss okdek procentoj de arestitoj naskiĝis en la Dezerto. Plej multaj publikulinoj venadis en drinkejojn kaj kafejojn el la sama loko. Ĝenerale, kiel mi jam diris, la Signala Dezerto estis la teritorio de kruelaj tradicioj kaj de stranga ĵaluzo, pro kiu ĉiu neloĝanto de la Dezerto estis suspektato kaj natura malamiko. Kiel tio aperis kaj de kio komenciĝis, estas malfacile diri, sed la malamo al la urbo, al la urbanoj en la koroj de la loĝantoj de la Dezerto kreskigis tiom profundajn radikojn, ke malmultaj el tiuj, kiuj transloĝiĝis el la urbo en la Signalan Dezerton, povis tie enradikiĝi. Mi tie trifoje interbatiĝis kun tiea junularo sen ajnaj kaŭzoj nur tial, ke mi estis el la urbo kaj la knaboj provokadis min.
Ĉion ĉi kun negranda lerto kaj sen speciala gracieco mi eksplikis al Duroc, mirante, kian valoron povas havi por li la scioj pri la tute alia mondo, ol tiu, en kiu li vivis.
Finfine li haltigis min, komencinte paroli kun Estamp. Estis senutile aŭskulti, ĉar mi komprenadis la vortojn, sed ne povis prilumi ilin per ia fidinda senco. «Implikita stato», — diris Estamp. — «Kiun ni malimplikos», — kontraŭdiris Duroc. — «Kion vi esperas?» — «La samon, kion esperis li». — «Sed tie povas esti kaŭzoj pli seriozaj, ol vi pensas». — «Ni ĉion ekscios!» — «Tamen, Dige…» — Mi ne distingis la finon de la frazo. — «Ha, kiom juna vi estas!» — «Ne, vere, — insistis pri io Estamp, — la realo estas tio, kion ne eblas imagi». — «Mi juĝis ne laŭ ŝi, — diris Duroc, — mi, eble, erarus mem, sed la psika aromo de Thomson kaj Galway estas sufiĉe klara».
En tia maniero de laŭta pripensado pri io bone konata de ili, tiu konversacio daŭris ĝis la bordo de la Signala Dezerto. Tamen mi trovis en la konversacio neniajn klarigojn de la okazantaj aferoj. Dume mankis tempo por pensi pri tio nun, ĉar ni alveturis kaj eliris, lasinte Estamp-on gardi la boaton. Mi ne rimarkis en li grandan deziron al neagado. Ili interkonsentis tieclass="underline" Duroc devas sendi min, tuj kiam klariĝos plua stato de la nekonata afero, kun letereto, leginte kiun, Estamp scios, ĉu li restu sidi en la boato aŭ aliĝu al ni.
— Tamen kial vi prenas ne min, sed tiun knabon? — seke demandis Estamp. — Mi parolas serioze. Povas okazi deŝovo al mana interbatalo, kaj vi devas agnoski, ke sur pesiloj de agado mi ion valoras.
— Pro multaj konsideroj, — respondis Duroc. — Pro tiuj konsideroj mi dume devas havi obeeman viglan helpanton, sed ne egalrajtan, kiel vi.
— Eble, — diris Estamp. — Sandy, estu obeema. Estu vigla. Plenumu tion, diablo prenu!
Mi komprenis, ke li estas en ĉagreno, sed neglektis, ĉar mi mem fartus malbrile sur lia loko.
— Nu, ni iru, — diris al mi Duroc, kaj ni ekiris, sed devis halti por minuto.
La bordo en tiu ĉi loko prezentis ŝtonplenan deklivon, kun domoj kaj verdaĵo supre. Ĉe la akvo staris renversitaj boatoj, estis sekiĝantaj retoj. Samtie vagis kelkaj homoj, nudpiedaj, en pajlaj ĉapeloj. Sufiĉis ĵeti rigardon al iliaj palaj harkovritaj vizaĝoj, por tuj fermiĝi en si. Lasinte siajn okupojn, ili ekstaris en ioma distanco de ni, observante, kio ni estas kaj kion ni faras, kaj mallaŭte parolante inter si. Iliaj malplenaj, mallarĝigitaj okuloj esprimis klaran malŝaton.
Estamp, iomete deirinte de la bordo sur la boato, ĵetis ankron kaj rigardis al ni, pendiginte la manojn inter la genuoj. De la grupo da homoj sur la bordo apartiĝis alta viro kun mallarĝa vizaĝo; li, svinginte la manon, kriis:
— De kie, kompano?