— Ĝi apartenas al la murdita kapitano! La farinto ĉi tie forŝetis ĝin.
— Ni transdonos ĝin en la kontoro de la kompanio.
Carew foriris kun la aktujo, Fécamp eksidis en la kantino.
Per sia violono li esprimis sian korĉagrenon, sentitan al Saiĝa. La soldatoj silente sidis ĉirkaŭ li, kaj ili trinkis ruĝan vinon. Neniu estus konjektinta, ke tiu drinketado finiĝos per kia nekredebla dramo?
Ĝi komenciĝis fruposttagmeze. Subite alvenas Carew kun la trumpetisto, nomata Korko kaj eksidas al ilia tablo.
— La streĉa, malseka varmo bruligas ilian haŭton.
Ĝi estis strange maltrankviliga tago.
— Knaboj! — diris Carew subite. — Mi devas paroli kun Fécamp, lasu nin solaj.
La soldatoj koninte ilian komuan amaferon, sidiĝis ĉe aliaj tabloj. Ili konjektis tiel, ke okazos fatala interbatado inter la du temeraruloj. Eble ĝuste nun.
— Fécamp — diris Carew subite, — mi estas ĝisgorĝe pri Ulogi.
— Nu? Kion fari?
— Aŭskultu min! Iu el ni povas foriri kiel sinjoro, dum la alia mizere mortos.
— Hm… Kiel vi komprenas tion?
— Ĉu fronto aŭ dorso! Suprenĵetu moneron, kaj kiu divenos el ni, sur kiun flankon ĝi falis, tiu gajnos. Li estos libera, riĉa homo.
— Ĉu tiu, kiu perdos?
— Tiu kaptos la gajninton kaj transdonos lin al la instancoj, kiel la farinton de la murdo de du homoj, kaj la perdinto prenos sur sin la krimon. Li devas konfesi tion! Oni pagos la kvincent mil frankojn al la gajninto. Ekssoldatiĝinte li iros hejmen kaj estos feliĉa homo. Sed la alia estos pendumita aŭ mortpafita.
— Ĝi estas frenezaĵo, sed interesa — diris Fécamp. — Kaj kion konfesos tiu, kiu perdos? Kiel li faris la krimon?
— Li mortpafis la kapitanon kaj lian ŝoforon el malantaŭ sabloduno. Li kaŝis la aktujon, kaj li ne deziras konfesi pri tio. La gajninto de la ludo ĉu fronto aŭ dorso konfirmos tiun konfeson. Jen rigardu! Mi ankoraŭ ne transdonis ĝin… Li eltiris la kotkovritan, malpuran, ledan aktujon el sub sia kamizolo, singarde, ke neniu ekvidu ĝin.
— Tiu… leda aktujo…
— vĜi apartenas al la vojaĝpakaĵo de la murdita kapitano Villiers. Ĝi estas sufiĉe bona pruvaĵo. La gajninto diros tion, ke li vidis ĝin ĉe la perdinto…
— Ĉu vi estas certa pri tio — diris Fécamp mediteme, — se vi gajnos, mi faros tiun frenezaĵon?
— Estas certe.
— Hm… Ankaŭ mi!
— Kaj… cetere ni neniel povas aranĝi la aferon pri Saiĝa.
— Vi pravas — diris Fécamp, — nun neniu el ni vivas, sed tiam nur unu mortos. — Poste li ĝoje ekkriis: — he, knaboj! Du malnovaj amikoj repaciĝis! Hodiaŭ ĉiu trinku je nia sano!
— Mi aŭ Fécamp pagos — diris Carew bonhumore. — Decidu la loto!
— En ordo! — kapjesis la alia kaj flustris al li: — Ĉu fronto aŭ dorso por Saiĝa kaj por la libereco!
— Bone — respondis Carew mallaŭte, — donu al mi moneron kvin centiman!
La trumpetisto, moknomata Korko, elprenis moneron kvin centiman kaj transdonis ĝin al Fécamp.
Fécamp suprenĵetis tion. La monero du-trifoje turniĝis.
— Fronto — diris Carew, antaŭ ol la centimo falis.
Granda, morta, obtuza klako.
Interese.
Fécamp tuj eksentis, ke li perdis, aŭdinte tiun kurtan, nesonorantan klakon, kiel la monero falis sur la lignon.
Kaj estis tiel.
Fronto estis sur la videbla flanko de la kupra monero.
— Mi pagos! — diris Henry Fécamp gaje, kaj li pagis, kiel li diris, kiel sinjoro!
Sekvan tagon li prenis sur sin la murdon, pri kio li sciis malplu multe ol la instanco.
Ĝi estis nur tio, kion Sirone ne konjektis pri la afero en Bahr El Sudan, en la fortikajo de la Kompanio Discipla.
Sesa ĉapitro
La proksimiĝon de la tornado ĝenerale antaŭas langvoriga kalmo. La silento estas tiel minaca kaj timiga ĝuste pro sia senmoveco, kiel pantero eksaltonta. Poste ekmiviĝas foliaro. En la ĝardeno dormemaj skaraboj tiriĝas egalrapide.
Io estas okazonta!
Unu, granda arbofolio deiĝas de la branĉo, kaj ĝi surteriĝas laŭ spirala orbitro, per pigra falo.
Subite grandega ombro ĵetiĝas sur la kampojn, eksusuras la ĝardeno, kaj alvenas la furioza ciklono de la apokalipso kuregante al la sveneta pejzaĝo.
La peza, tepida kalmo signas tion.
Ankaŭ en la fortikaĵo de la kompanio disciplina estas prema la monotoneco, kiu nun tamen estas alia, kaj ne estas sciate, kial?
La trostrĉita elektroŝargiteco de la atmosfero desegnas misterajn lumgrafikonojn sur la nigran firmamenton, kaj ĉiu ekbrilo zigzage trafulmas super la dezerto, kiel minacanta anta udiro.
La unua, ŝajne sensignifa heroldo, kiu kvaza u estus anoncinta la detruan tempeston: estis la alveno de ĉefleŭtenanto Vigoin.
Li alvenis en Bahr El Sudan-on je la tria horo posttagmeze, li anonciĝis ĉe la kapitano kaj transdonis sian ordonon. Laŭ tio li estis sendita kun tiu instrukcio, ke li transprenu la postenon de la mortinta ĉefleŭtenanto, kiel vickapitano. Libourne devintus ricevi la agosferon de la vickapitano post la morto de Screbin. Ĉar estas evidente, ke ĝuste la novalveninta oficiro konas malplej bone la lokajn cirkonstancojn.
Sed „supre” oni ofte decidas, ĉu tio estas bona tiel aŭ alie, kaj en la militistaro neniam estis kutimo motivi iujn nekutimajn ordonon. Libourne retiriĝis en sian ĉambron ofendita ĝissange, kvankam Vigoin tute ne estis kaŭzo de tiu stranga ordono. Nek por Sirone estis indiferente, ĉu la nova oficiro estos bona kamarado, koncerne la noktajn drinkamuziĝojn en Coin de l’ Enfer.
Vespere ili jam kune levadis la glasojn en la kontoro. La noktoj estas sufiĉe varmaj kaj deprimaj precime dum la okcidenta aerblovo.
— Vi vivas en terura soleco, sinjoro kapitano — diris la ĉefle utenanto.
— De post la morto de Screbin mi ne havis konvenan, agrablan societon.
Vigoin longe preme moligis cigaredon, rulumanre ĝi inter siaj tri fingroj. Poste li diris aplombe:
— Mi a udis, ke estas ĉi tie interesa malliberulo, kiu violonludas.
— Jes… — lia flava, pufa vizaĝo, blilanta pro la vaporoj, esplore rigardis la oficiron. Li do scias tion. — … Kiel vi opinias… el la vidpunkto de la militista honoro… pri la afero? Kiam iu tintigas glason kun patrujperfida murdisto pro bonfida neinformiteco… Ĉu, tio estas malbona?
— Se li faras tion kun Fécamp — respondis Vigoin tre aplombe kaj turniĝis vidalvide al la kapitano, — tiam li plenumas gravan taskon! Mi estas rajtigita diri tion al vi, sinjoro kapitano.
Sirone konsterniĝis, poste li signifoplene kapbalancis: aha!.. Jen estas la kaŭzo de la neglekto de Libourne.
— Ĉu vi estas mebro de la Sekreta servo?
— Oni tial sendis min ĉi tien — li respondis eviteme, — ke mi okupiĝu pri la afero de la kaŝita aktujo. Kompetentuloj mesaĝas al la oficiroj de la fortikaĵo, kiu konfesigos Fécamp-on, li estos rekomandita al tiu iama posteno, kie rompiĝis lia militista kariero. Vi bone komencis, sinjoro kapitano, daŭrigu tie, kie vi finis ĝin.
— Sed mi ne povas drinki konversaciante kun perfidulo! Kun murdisto! Diable!..
Mi estas oficiro… kaj ne la membro de la Sekreta servo! — Li iris ŝanceliĝante al la tablo por verŝi brandon en sian glason. — Sciu, ke mi ne konis la aŭtobiografion de tiu fripono, kiam mi eksidis kun li apud la glason. Post tio telefone mi alimaniere klarigis la aferon por senkulpigi min.
— Sed la Sekreta servo konsideris vian raporton serioza kaj ordonis daŭrigi tie, kie vi finis ĝin.