— Sinjoro regimentkuracisto prefere malhelpas miajn ordonojn — respondas la ĉefleŭtenanto kun vastiĝantaj naztruoj, kaj li tutkorpe tremas.
— Mi ne toleras tiun konstantan ĉikanadon. — kriegas Minkiew, perdinte sian sinregon.
— Silenton! — krias Sirone kaj kolere spiregis. La varmego estas netolerebla.
Minkiew iras en sian ĉambron grumblante kaj eksidas apud la lavopelvo, en kiu trempiĝas la poŝtmarkoj. Dume li diras al la sanitara soldato.
— Iru al Ligert, kaj iru al li, ke li gluu altvaloran poŝtmarkon, peraviadilan sur la koverton de la krimdokumentoj, ĉar oni eksemisios tiujn.
— Jes.
— La koverton sendu ne al la bataliono, sed al la poŝta servo de la stabo IV/a, kien vi sendis lastfoje la dokumenojn pri la atenco kontraŭ Magiron.
— Jes.
— Posttagmeze Ligert venu priradii per kvarclampo. Je la kvina.
La sanitara soldato foriras kun la mesaĝo. Minkiew elprenas poŝtmarkon per pinĉprenilo kaj rigardas ĝin per lupeo. Poste malfemiĝas la pordo kaj envenas Sirone.
Li eksidas kolere.
— Ĉu vi havas brandon?
Minkiew kapjesas, li portas botelon, glasojn kaj verŝas. Ili trinkas.
— Tiu freneza… Libourne… — spiregas la kapitano — volas dueli kun vi. Ĉiumaniere.
La kuracisto oscedas, poste li mansvingas.
— Mi petos pardonon de li… iomete mi perdis mian sinregon.
Minkiew dorsapogiĝinte sur la seĝo lulas sin. Dume li faligas iun sian pajlopantoflon, sed li ne kliniĝas por levi ĝin.
Sur liaj nudaj, plataj, grandaj instepoj videbliĝas piedfingroj, similaj al senforme ŝrumpintaj grefoj de birdo.
— Pri kiaj memorandoj parolis Libourne ĵus? — li demandas de Sirone kaj ekfumas cigaredon.
— Stultaĵoj. Konstante li faras projektojn pri la reformo de la puntendaro. Li proponas produktadon de floroj, tegol-tegmentajn barakojn kun verdaj persienoj kaj tian kantinon, kiun oni konstruos laŭ la modelo de Eŭropaj kafejoj. Ili estas amaso de similaj absurdaj stultaĵoj.
— Ĝi estas tute bona tempopasigo — rimarkis Minkiew lace.
La kapitano eltrinkis glason da brando. Tio bone travarmigis lian kapon.
— Kiel vi dormas? — demandis Minkiew.
— Lastatempe ne bone. La friponoj neglektas la ekstermon de la musoj kaj insektoj. — Ĉirkaŭrigardinte, li kolere aldonis. — Oni ekstermus ilin almenaŭ en la hospitalo.
Tri dikaj ratoj sidis en la angulo impertinente, kaj kuraĝaj musoj kuris preter liaj piedoj.
La kapitano malgaje palpadis siajn silurajn lipharojn kaj deskuis blaton el inter siaj fingroj kun naŭzo.
— Kiom da abomenindaj insektoj — li ĝemis suspirante. Vere ne estas mirinde, ke oni malsaniĝas.
— Mi proponus al vi preni ferion.
— Estas egale… tute egale… — mansvingis Sirone. Tiu Gouillamue… estas pli malsana, ol mi. Dum tagoj li kuŝas senmove.
— Ĝi ne gravas — respondas Minkiew. — Tio estas provizora depresio. Ĝi ofte okazas en granda varmo.
La reveninta sanitara soldato haltas ĉe la pordo.
— Maroko anonciĝis en la telefono, sinjoro kapitano!
— Atentu min! — kriis Sirone. — Se mi denove vidos insektojn kaj ratojn en la hospitalo, mi katenigos vin! Rigardu tien, fripono!
Li montris al la dikaj ratoj, sidantaj en la agnulo, poste li forrapidis.
La sanitara sokdato staras konsternite. Li palpebrume rigardas dekstren-maldekstren en la tute pura ĉambro. Minkiew tiradas siajn etajn, nirgrajn, mallongajn lipharojn, kaj iu lia okulo mallarĝiĝas, kiel li rigardas al la sanitara soldato kun flankenklinita kapo.
— Kion vi gapas, rinocero? — li demandas afable.
— Mi petas… — balbutaĉas la junulo. — Ĉi tie estas nek ratoj, nek insektoj…
— Notu bone, se la sinjoro kapitano vidas ie insektojn kaj ratojn, tiam troviĝas insektoj kaj ratoj tie — post mallonga pensado li ankoraŭ aldonas per saĝa, averta voĉo, — ĉar se ĝi okazos ne tiel, mi do elbatos viajn dentojn… Estas kompreneble, ĉu ne?… Rompez!
La kapitano trarapidis la korton ŝanceliĝante. La konstruaĵoj, la palmoj kliniĝadis per malcertaj, serpentumantaj siluetoj.
Lia vido malakriĝas. Li ekatetentis tion jam de tagoj. Li bezonus okulvitrojn. Antaŭ la enirejo de la konstruaĵo insolentaj ratoj ŝtelumas el lia vojo.
Ili estas tiel dikaj, ke ili nur malfacile povas moviĝi. Abomeninde! Tiaĵo pli frue ne okazis…
Suspirante li rapidas al la telefono.
Oni akceptis lian raporton kun oficiala flegmo en Maroko. La esploro estis senrezulta.
— Ĉu la afero estas tiel komplika? — demandis la majoro de la Sekreta servo.
Sironen-on ekregis kolero.
— Ĝi ne estas la unua polica komisio, per kio mi senrezulte provadis. Domaĝe, ke mi estas nur soldato?!
— Ne malavantaĝe — respondis la majoro trankvile. Sed la multflankeco sendube estas avantaĝo.
— Mi ne povas fieri pri tiu propreco mia. Ĉu mi ordonu pri la enterigo de Vigoin?
— Jes. Ne estas oportune konservi kadavron en Bahr El Sudano… Kaj ne forgesu la aferon de la kondamnito n-ro 63. Multaj homoj el ni ŝatus vidi vin en alia posteno. Interalie marŝalo Dugiron. Se vi sukcesus eldevigi konfeson…
— Sinjoro majoro! Mi salutas la marŝalon kaj ĉiujn miajn bonvolulojn. Mi atendas la ordonon, ekmarŝi kun miaj soldatoj morgaŭ aŭrore kaj ataki kun centdek homoj ĉeflanke kvardek mil ribelulojn, batalantajn en la najbara dezerto. Senhezite mi klopodos plenumi la ordonon. Sed mi petas mian eksigon de la polica servo, apelaciante al mia denaska diletanteco.
— Domaĝe… Nu, estas egale. Ni jam ricevis la unuan postmortan raporton de la kompatinda Vigoin, tiel certaj instrukcioj jam estas efektivigataj. Ĝis la revido.
La kapitano kolere remetis la aŭdilon tiel, ke ĝi doloris lian manplaton. Poste li vokis Berlac-on.
— Sciigu en tagordono, ke alvenis supra instrukcio! La malliberulo n-ro 63 kaŝis aktujon. Kiu konfesigos lin, tiu estos repostenigita al sia antaŭa kompanio kaj rangaltiĝos… Ĉu vi komprenas?… Ne kunfrapu viajn maleolojn, mi petas!.. Ĝi estas nek geedziĝa festo, nek militista parado.
La vizaĝo de Berlac fariĝis sangoruĝa pro hontosento. La epitetoj „elartikiĝinta, fiksa staro”… „pozema homo” ankoraŭ freŝe doloris lian vantecon. — Diru eĉ tion — daŭrigis Sirone, — ke mi ne toleros fian, ekzekutistan traktadon ĉi tie. Ĉu vi komprenas? Mi ne kontraŭas uzi fortajn militistajn rimedojn, sed punbato, ŝnurpendigo sub la suno ĉi-okaze ne estas aplikeblaj! Rompez! Ne klakadu, je la nomo…
Li denove estis sola. Li trinkis brandon kaj provis rulumi cigaredon per malfortaj fingroj. Ankaŭ tion li povas fari malfacile. Liaj okuloj ĉiam pli malboniĝas. Li vidas la vibrantajn, duoblajn konturojn meze de granda, nigra cirklo… Li forĵetas la cigaredpaperon, ĉar brunaj mirapodoj diskuras inter liaj fingroj, kvazaŭ la tabako reviviĝus. Brrr… Kiel abomeninde.
Li inerte sterniĝas sur la leda kanapo kun vaporanta, ŝvitanta korpo. La haladzo de militistaj, ledaj zonrimenoj, flegitaj per vakso, plenigis la solecan kontoron per sufoka atmosfero de funebra ceremonio, kaj el la direkto de la tablo de Ligert ĝi iom post iom kuniĝas kun la densa fetoro de la ejo, vastiĝanta kiel ĉefmelodio.
Koloraj kandeloj apud la katafalko povas forbruliĝi tiel, inter pezaj odoroj fumestingiĝinte, kiel ĝiaj grandaj krokodil-larmoj falas konstante sur la mortotukon, ĝis fine tiuj iom post iom koaguliĝas, kiel plata torso surper la rando de metala kandelingo.
La subita vigleco de la krimo jam absorbiĝis, preskaŭ dum momentoj en la monotona, varmega atmosfero de la fortikaĵo.
Kie la akvo, verŝiĝinta sur la sablo de la dezerto, kiam ĝi tuj absorbiĝas inter la kapilaraj labirintoj de la loza polvotavolo.