— Ĉu ĝi jam okazis?
— Jes! — respondis Delivette. — Kaj se kio ajn okazos, mi tuj agos!
Vesperto flugis preter la fenestro.
Kiel jam multfoje dum la sufokaj noktoj de la lastaj tagoj, ektondris pafo en la profunda silento.
Tuj poste eksonis la trumpeto:
Al la armiloj!
La gardistaro alvenis kurante. Tiguer kaj alia soldato forte tenis Fécamp-on, kies vizaĝo sangis, Berlac kuŝis sur la planko sveninta, kvankam la kuglo de la malliberulo n-ro 63 traboris nur lian brakon.
La kapitano venis spiregante, ne laŭregule vestita, kaj malantaŭ li Delivette.
— La malliberulo n-ro 63 alpafis al la adjutanto per tiu pistolo — raportis Tiguer.
— Ĉar li ekbatis min!
La kolonelo ĵetis nur unu rigardon sur la malgrandan armilon kaj ekkriis:
— Vigoin estis mortigita per ĝi. Jen la murdisto!
Aŭroris.
Ĝi estis tiu aŭroro, kiam la malsupreniro de Fécamp en la inferon atingis la plej nigran turnopunkton. Ekbatinte de Barlac, li senhezite alpafis la adjutanton kaj ankaŭ li mem bone sciis: estas kapute.
La tondro metis finan punkton al la lasta vorto de la stranga dramo. Sed kio baldaŭ okazis, li tamen ne pensis tion. Se li estus konjektinta, li eble ne povintus ektiri la ĉanon.
Estas la kvara kaj dek minutoj.
La priaŭskulto ankoraŭ daŭras en la kontoro. La aŭroro blinde krepuskas. La pala ĉielo aŭroras per malgaja, sentona lumo malantaŭ la griza malliberejo de la flugantaj vaporoj, alvenintaj el la direkto de la montoj.
La vento, kirliĝanta super la vaporanta regiono pigramove blovas la malsekiĝintan polvon. La siroko ne ĉesas eĉ por momenton. Ligert skribas la protokolon. Antaŭ kolonelo Delivette staras nigra kafo en taso, kaj li kirladas ĝin kun langvora mieno. Kapitano Sirone koncentras ĉiun sian forton por resti staranta, kvankam li fartas tre malbone.
Fécamp staras antaŭ ili katenite, kaj li neas. Ili tute ne parolas pri la grava rompo de la disciplino, kion li faris kontraŭ Berlac. Unuavice ili konfesigas lin pri alia afero.
— Ĉefleŭtenanto Vigoin estis mortpafita per tiu pistolo — diris la kolonelo, kiam li komencis la priaŭskulton.
Eĉ tio estis novaĵo por Fécamp, ke iu mortigis la ĉefleŭtenanton. La malliberuloj scias pri nenio alia, ol kio okazas en la barako kaj en la laborloko.
Li konsterniĝis tiel, ke li ne povis eĉ ekparoli. Ĉu iu mortigis per tiu pistolo, kion li elprenis el la trirkesto de la skribotablo de Ligert? Ĉu la malvasthorizonta skribisto, kiu sekrete ekkompatis lin, kaj donis al li gluton da akvo: estas murdisto?
— Krome eĉ tio estas certa, ke oni uzis tiun ĉi pistolon ankaŭ en la atenco kontraŭ Magiron — daŭrigis la kolonelo aplombe. — Respondu? ĉu vi faris la atencon kaj la murdon per tiu ĉi armilo?
— Li rigardis al Ligert. La skribisto kliniĝas super la protokolon kun pala vizaĝo, kaj li palpebrumas kun fiŝosimilaj okuloj. Liaj senkoloraj lipoj iom ektremetas. Se iu rigardus sur lin, tiu sendube rimarkus, ke li estas kulpa.
Sed Ligert sekrete donis al li akvon posttagmeze, kiam Berlac eliris el la ĉambro… Kial li volis murdi! Eble bonkora homo volis mortigi Magiron-on pro kompato al la malliberuloj. Sed tiun Vigoin-on?… E§ estas egale! Li donis al li akvon! Gravas tio! Kaj ĝi jam finiĝu!
Ĉu ne estas egale, ke oni mortpafos iun pro kvindek krimoj aŭ pro unu?
Aŭ senkulpe, kiel ekzemple lin? Tiu homo donis al li akvon!
— Respondu! Ĉu vi konfesas tion?
— Jes! Sed la pluan konfeson mi neas!
… Nun aŭroras.
La oficiroj senkonsile rigardas al kolonelo Delivette. La kolonelo ekstaris.
— Tiam do ni finis ĝin. Vi bone povas silenti, se vi volas. Ni jam scias tion. Nun fine vi estos sendita al tia loko, kie vi povos silenti laŭ via plaĉo. Neniu demandos vin. — Li turnis sin al la kaporalo. — Hodiaŭ posttangeze sendu labori la malliberulon n-ro 63 al la altaĵo n-ro 4! Foriru!
La altaĵo n-ro 4 estis militista esprimo. Ĝi signifis tion, ke Fécamp estos sendita al la Skeleta brigado!
De kie ankoraŭ neniu revenis.
Je la 5-a horo kaj 20 minutoj posttagmeze la patrolo ekmarŝis kun Fécamp. Vespere ili staris ĉe la piedo de la montaro, etendiĝanta en la dezerton. Ĉe la bazo de trunkita konusforma, kalva roko, kie depotis konstante kvidek membra pikedo en lignodometo. El la interno de la domo ekiris la lifto, rekte al la Infera platajo.
— Senkatenigu lin. Enliftiĝu — komandis la kaporalo.
— Haltu! — kriis Grison. — Ĝis nun defendis vin ia stranga ordon. Vi ekbatis min kaj la ĉefadjutanton… Nun jam vi neniam plu babilaĉos, ni do povas kvitigi la konton…
Pum!
Nun fine la sorto transdonis tiun ĉi multe suferintan, katenitan homon al la venĝo de la primokitaj suboficiroj. Senindulge, kolere ili draŝis lin, silente, spiregante, longe.
Poste liberiginte lin de la katenoj, ili ĵetis la svenintan, sangantan homon en la korbon de la lifto!
Klako!..
La sveninta korpo de Fécamp leviĝis en la altecon, akompanate de la plorzumado de la ekmuĝanta dinamo.
La membroj de la pikedo ĝustigis sian kamizolon, kaj per dika krajono serĝento Magiron forstrekis la nomon de la malliberulo n-ro 63 el la etato.
Li ne ekzistas plu!
Deka ĉapitro
Fécamp duone rekonsciiĝis pro la venteto, kion la lifto kirlis en la varma aero dum ĝia rapida vojo. Li ne tute regis sian konscion en tiu stato. Li kuŝis ĉe la rando de la korbo kun timosimila, malklara percepto de la mondo, kun malakre doloranta korpo, nekapabla moviĝi, apogante sian kapon al la rokoj, ardantaj en la flava sunbrilo.
Ie aperas simieska, ovala vizaĝo, singarde proksimiĝanta. Ĉu homo? Ne verŝajne. Tiu kapo estas kranio, kovrita per bruna, falta, maldika haŭto. Anstataŭ la okuloj troviĝas du nigraj truoj. En la profundo de la kavoj videbliĝas pala, humida brilo. Mallongaj, rapidaj kapmovoj. Antaŭenkliniĝinte li longe atentas, staranta sur la piedfingroj, rigidiĝinte, kiel besto preta por fuĝi en kiu ajn momento.
Fécamp sentas, ke la suno bruligas. Li ne povas moviĝi.
Aperas aliaj simieskaj, ostovizaĝoj, ĉiu estas samforma, kaj manie viglaj ekrigardoj glitas tien-reen ĉirkaŭ la senpova homo. Iu mallaŭte rikanis. Blindigaj sunradioj inundis la ampleksan rokplataĵon, kiu estis glata, kiel pargeto. Kiel la supra parto de trohejtita forno, tiel reradiis tiu ĉi plataĵo la varmegon.
Nun du metra skeleto proksimiĝas, havanta nekredeble altan frunton. Li portas klabon sur sia ŝultro facilmove, kvazaŭ ĝi estus du tuba pafilo. Li staras antaŭ la grupo kun disigitaj gamboj.
— Malforta §ieno — li diris kontente kaj kapbalancis. Kelkaj el ili ripetis tion simie balbutante, kvazaŭ §oro de apopleksiuloj rolus ĉi tie:
— Malforta Hieno… Malforta…
— Nova Hieno kaj Malforta…
Kion diras iu, tion tuj ripetas la §oro, kvazaŭ ĝojante pri la vorto, ŝajnigante sian gravecon spontane.
Kelkaj homoj malfacile spiregante faras pezmovajn saltojn. Tiu terur-opero havas ankaŭ koreografion. Fécamp ne povas moviĝi, sed li vidas, aŭdas la vizion. Buklahara, oleoflava, malgranda, skeleta homo ŝteliris al la ĉaro, sed li tuj retrosaltis!
— Hodiaŭ ni jam manĝos… Estas Malforta Hieno…
— Hodiaŭ ni jam manĝos… ni manĝos — diris la novaĵon la osto-simioj unu al la alia per neakcentita, mallaŭta susuro, simila al tiu de arbofolioj.
La grandega skeleto eksvingas sian klabon, kaj kvazaŭ je la signo de dirigento, silentiĝas la §oro. Li parolas preskaŭ kantante, per ia stranga guturalo, kvazaŭ dirante litanion:
— Ni ne manĝos lin, ĉar ni havas Leĝon! Ankaŭ Malforta Hieno estas Hieno, dum li vivas. Ĝi estas la moro!