— Malforta Hieno ne estas bezonata! — kriis Figaro.
— Ne estas bezonate!.. Tiam ni ricevos pli multe.
— Pli multe, pli multe…
Ili spiregis.
— Ni eldiru, ke la Malforta Hieno ne estas Hieno…
— Ni ne diru — ekparolis Fécamp. -Ni lasu lin vivi… „Io devas esti” — recitis ilian moron Fécamp.
— Jam ne devas esti! — ekbojetis la Dudentulo, Kiu Havas Ĉapelon, kaj li plurfoje eklevis ĝin dumtage.
— Ni devas manĝi!
— Manĝi!.. Manĝi!..
Kaj ili spiregante konfuze hastis pro ilia nervoza, avida sopiro.
— Mi elaĉetos la Malfortan Hienon… — kriis la malliberulo n-ro 63, — mi proponas doni por li la trionon de mia akvoporcio kaj la dunon de mia manĝaĵporcio.
Malfacile ili akceptis tion. Fécamp aspektis forta. Ili disiris murmurante. La Hurlo finiĝis.
Sekvan tagon Fécamp donis la trionon de sia akvoporcio kaj la dononon de sia manĝaĵo al la Skeleta brigado. Rekompence por Rouen. Eĉ li mem ne sciis, kial. Tute ne eblas nova ordo ĉi tie. La Malforta Hieno devas morti, kaj tiel estas bone.
La roko ordonas ĉi tie. La varmego! Kaj la sola enhavo, la plej altgrada ĝojo, kion tiu ĉi vivo donas al ili, kiel celon: manĝi! Kaj revadi. Fiksrigardi la fajron, kaj kredi tion, Kio Neekzistas.
Vespere li estis laca kaj malforta pro la manko de akvo kaj nurtraĵo
— Kial vi faras tion? — Korko venis al li.
— Mi faras — respondis Fécamp, kaj li aldonis kun stranga rideto. — Ĉar io devas esti.
— Ĉu devas? La §oro de la Hienoj hurlas tion, se la Skeleta brigado volas scii, kio estis La Voĉo. Sed kio estas la Io?
— Mi ne scias. Sed ĝi devas esti, ĉar ĝi estas io, kaj oni tamen ne scias tion. Oni ne povas percepti ĝin.
Fécamp apogiĝis al la roko malesperiĝinte. La ŝtono estis tepida. Abomeninda, glata, varmeta.
— Al vi estas bone — diris Korko, kaj li enspiris la aeron kvazaŭ mirante per mallonga, ŝrikosimila stertoro. — Vi havas tukon. — Kaj li montris al la kolŝirmilo de Fécamp.
— Ĉu ne estas egale?
— Ĝi gravas! — Korko timeme rigardis al li. — Tio tre gravas!.. Ĉi tie alia afero estas tio, ke ĝi estas vera, kaj alia estas, ke ĝi „ne estas tiel”… Ĉio gravas ĉi tie, se iu havas ion. Ĉar kiu havas nenion, li mem estas… neniu… Mi estas neniu! Mi havas nenion, kio estus nur mia. Mi estas Korko, Kiu Havas Nenion. Vidu: jen estas La Blindulo, Kiu Havas Lampon. Se li ne havus lampon, ankaŭ li estus neniu.
— Lia lampo ne lumas.
— Sed li havas Ion. Gravas, ke ĉiu havu ion. Se ĝi ne lumas, eĉ tiam estas bone!
— Multaj homoj staris ĉirkaŭ ili. Ĉio havas gravecon ĉi tie. Ili estis ekscitiaj. Ili paŝetadis tien-reen. La ĝemetoj de Rouen elektrumis ĉiujn.
— Kio estas? — demandis iu.
— Diskuto — diris Figaro, kaj li rikanante turnadis sian kapon.
— Ĝi estas bona vorto…
Rouen ĝenetis. Multaj homoj rigardis tien.
— Li estas malforta…
— Tre malforta… — ili flustris ridaĉante.
Venas Volpi, La Klabo.
— Estas diskuto! — ili diris al li, ĉar ili ŝajnigis sin gravaj, kiel la infanoj, kiuj kelkfoje priesence alparolas al io, ekspuatante tion.
— Estas diskuto… Diskuto!
Ili saltadis snufadante, suspiris. Bestaj, humidaj, brunaj gingivoj ekbrilis el post la tremantaj supraj lipoj.
— Kiu vi estas? — demandis Volpi agreseme de la kondamnito n-ro 63. — Pri kio vi estas nomita? Ĉu vi havas ion?
— Mi obeas al neniu — diris Fécamp. Mi estas nomita pri tio, ke mi havas pugnon!
Volpi ĵetis straban rigardon al li. Estis problemo pri lia aŭtoritato. Li paŝis al Korko.
— Ankaŭ li silentas… — li diris, kaj La Klabo ekmoviĝis sur lia ŝultro. — Vi havas nenion kaj kaŭzas problemon!
— Li kaŭzas problemon!.. Problemon!..
Ili volas mortinton anstataŭ Rouen ĉiumaniere!.. Jen estas Korko! Li havas neniun, kaj li estos bona mortinto.
— Li ne estas Pugno — Figaro incitis lin.
— Li estas Korko, Kiu Havas Nenion…
Korko atendis kun bluaj lipoj. Iu puŝis lin antaŭen kaj ekbatis lian ŝultron per lato. Naŭza spirego frapiĝis en lian vizaĝon.
— Ankaŭ li havas ion! — kriis Fécamp kaj staris antaŭ lin.
— Kion? — demandis iu, ŝovis sin antaŭen al Korko en la mano kun akra lado, atakeme.
Fécamp flugigis lin malproksimen per pugnobato. La rondo vastiĝis.
Silento. Ili staris sovaĝe, anhelante.
Fécamp staris antaŭ la trumpetisto kun krucitaj brakoj kaj akravoĉe diris:
— Li estas La Trumpetisto, Kiu Havas Amikon!
— La Trumpetisto, Kiu… Havas Amikon!.. — ili kriis timeme.
— Bone notu tion! Ĝi estas tia nomo, ke li sidos en la unua vico dum Fajrorigardo, ĉar nun vi vidis, kiel riĉa li estas: Li estas Tiu, Kiu Havas Amikon!..
Matene li iris labori kun zumanta kapo. Jam la trian tagon li ricevis nur parton de sia malbona, malmulta nutraĵ- kaj akvoporcio. Li ekŝanceiĝis. Nu, kio ĝi estas? Ĉu li eble ne eltenos?
Li laboris ĝis tagmezo kun terura fortosteĉo.
— Fécamp — diris la malsanulotagmeze, — vi ne eltenos.
— La demando estas tio, kiel vi fartas?
— Mia febro jam ĉesis.
— Eble morgaŭ vi povos stari sur viajn piedojn.
Li falis pro elĉerpiĝo apud la malsanulon. Li rigardis la Skeletan brigadon per unu okulo. Hodiaŭ ili ankoraŭ ne kuraĝas. Sed kiam li fariĝos malpli forta… Eble morgaŭ.
Nun barono Naftalino paŝis al li rikanante, kun miregantaj brovoj.
— Pardonu, se mi ĝenas vin…
— Kion vi deziras? — demandis Fécamp.
— Diru kara sinjoro Rouen, proksimume kiam vi mortos, se mia demando ne ofendas vin?
— Hm… ĉu vi pensas pri la pluvombrelo?
— Nu, jes! Mi neniel volas urĝi vin, ne rapidu morti pro tiu pluvombrelo, mi nur interesiĝas, kiom longe mi atendu?
— Iru en la inferon, sinjora moŝto, ĉar mi survangos vin — interrompis Fécamp.
— Ĉu vere? — scivoladis ridetante Madam Alfredo. — Mi prefere neglektus tion, ne ofendiĝu pro tio
— Tiam forportu vin!
— Ankoraŭ nur momenton. Mi volonte donas al vi akvon, kolego Fécamp.
— Dankon, sinjora moŝto, sed ankaŭ vi bezonas akvon.
— Nu, jes, kara sinjoro Fécamp, sed se ankaŭ vi malsaniĝos, tiel mi neniam rericevos mian pluvombrelon. Mi ŝatus eviti tion. — Kaj li levis sian havaĵon de apud Rouen.
Dividinte la ombron de sia pluvombrelo kun Fécamp, li brakumis kaj flankentiris lin.
— Diru… kiam vi repagos vian ŝuldon? Partopagu, nek tio estos problemo…
— Lasu min trankvila!
— Ĉu mi venu la unuan de la sekva monato?!..
Li lasis lin tie kaj rerapidis. Li devis gardi Rouen-on. La malesperiĝintaj Hienoj de la Skeleta brigado ŝtelumadis ĉirkaŭ li. Videbliĝis, ke io estas okazonta. Barono Naftalino denove fiksis sian pluvombrelon super la malsanulon. Kaj ankaŭ li ekdormis.
Ĝi komenciĝis la sekvan tagon. Ĉiu kriadis matene dum la Hurlo.
— Malmultas la laboro! Malmultas la manĝaĵo!
— Vivi ĉiumaniere!
— Vivi! Vivi!
Volpi estis magralonga, kaj sub lia alta frunto ne videbliĝis liaj okuloj, enkaviĝintaj en la oston. Liaj pinta, mallarĝa mentono, elstaraj vangostoj impresis tiel, kvazaŭ li jam estus konservigita vivanta skeleto.
— Hienoj! — li kriĉadis. — Ekde hodiaŭ ni ne bezonas ion, kio ne estas akvo kaj manĝaĵo!