— Ĉu vi vere tion mem elpens… — demandis Roy, sed Torton interrompis ŝin per unu vorto:
— Aksiomo.
— Malmulte konata, mi esperas, — respondis Alservey.
— Ĉu vi volas diri, ke mi ne estas originala? Ha-ha! Originala estas tio, ke tiel povas okazi al ajna originalulo.
— Torton, via poento estas nul. Sidiĝu, — diris Roy.
— Mi sidas. Ĉu mi silentu?
— Ho, ne, ne! Parolu plu!
— Kiel do mi vin komprenu?
— Virina ŝanĝiĝemo, — klarigis Gonzac kaj faligis kulereton.
Ĉiuj ekridis, ĉar la rido vagis en ili, serĉante unuan pretekston. Ekridis ankaŭ Davenant.
— Davenant ekridis! — ekkriis Elly. — Ho, kia miraklo!
— Vi estas sub forta protekto, — diris Gonzac al Tirrey. — Se vi ridas unu fojon dum jaro, do en tiu ĉi jaro vi elektis sukcesan momenton.
— Sed kial?
— Ĝuste tial, ke oni vin kuraĝigis.
— Fu, fu! — kriis Elly. — Tio estas ne ŝerco, tio estas tro-ŝerco. Gonzac!
— Mi obeas, tro-Elly!
— Ĉu finiĝis via intereso pri baledo? — demandis Roy al Tita Alservey.
— Ne, mi iam mortos en loĝio. Mia okazo estas nekuracebla.
Davenant senkaŝe kontemplis Rohena-n. Ŝi estis tiel ĉarma, ke li dezirus ŝin kisi. Ĵetinte rigardon maldekstren, li ekvidis la brilantajn okulojn de Elly, rigardantajn al li rekte, kuniginte la brovojn.
— Mi vin hipnotigis, — deklaris la knabino. — Vi estas nervoza. Aĥ, jen kio: ĉu vi povas min superrigardi?
— Kiel — superrigardi?
— Jen tieclass="underline" ni fiksrigardos en la okulojn reciproke, — kiu la unua ne eltenos. Nu!
Davenant akceptis la defion kaj ekrigardis kontraŭ la rigardo, kaj Elly, mordante la lipojn kaj rigardante ĉiam pli severe, penis venki lian penon. Baldaŭ en la okuloj de Davenant komencis tavoli flagrantaj rondoj. Eklarminte, li forturniĝis kaj komencis viŝi la okulojn per la poŝtuko. Lia memestimo estis tuŝita. Tamen li ekvidis, ke Elly same viŝas siajn okulojn.
— Tio estas pro tio, ke mi palpebrumis, — senkulpigis sin Elly. — Neniu povas min superrigardi.
Dum estis okazanta ilia komika duelo, Roy, Gonzac kaj Torton arde disputadis pri versaĵo de Titania, kiun ŝi ĵus prononcis per la malforta voĉo de mortanto. Rohena indigniĝis pro la esprimo: «Kaj fiŝaj naĝiloj rondiras la estingiĝintan vizaĝon…»
— Fiŝoj babilas, naĝiloj defilas, — subtenis Gonzac Rohena-n.
Titania orgojle pardonis lin per malvarma fora rigardo, kaj Torton tiel laŭte diris: «Ha-ha!» — ke Elly alkuris al la disputantoj, lasinte Davenant-on sola, en distriteco.
Dum ioma tempo, ŝajnis, ĉiuj forgesis pri li. Aŭskultante la gajajn voĉojn de Rohena kaj Elly, Davenant pensis — strange por sia aĝo: «Ili estas junaj, tre junaj, ili bezonas gajon, kompanion. Kial ili devas okupiĝi ekskluzive pri mi?» Levinte la kapon, li ekvidis pentraĵon, montrantan junan virinon dum legado de amuza letero. Davenant pasis kaj haltis kontraŭ negranda akvarelo: senhoma vojo inter montetoj en matena prilumo. Elly, jam ekscitiĝinte apud la disputantoj, alkuris lin.
— Tio estas «La Vojo Nenien», — klarigis la knabino al Davenant. — «Pro nenio» kaj «Nenien», «Al neniu» kaj «Nenial».
— Ĉu tia estas ĝia nomo? — demandis Davenant.
— Jes. Tamen… Roy, bonvolu rememori: ĉu vere la nomo de tiu pentraĵo estas «La Vojo Nenien» aŭ ni mem elpensis?
— Jes… Tampiko elpensis, ke «La Vojo Nenien».
Ĉesiginte la konversacion, ĉiuj aliĝis al Davenant.
— La vo-jo ne-ni-en! — laŭte prononcis Roy, ridetante al la pentraĵo kaj al Tirrey kaj konfuzante lin per sia disfloro, kiu estis ankoraŭ dormetanta ruze kaj karese en Elly.
— Kion do tio signifas? — interesiĝis Titania.
— Nesciate. Fantazio de la pentristo… — Roy ekridis. — Davenant!
— Kio? — demandis li, diligente penante kompreni la ekkrion.
— Nenio, — ŝi ripetis: — Do, tio estas «La Vojo Nenien».
— Nekompreneble, — diris Torton.
— Ĉu estus pli kompreneble, — murmuris tra la dentoj Gonzac, — pli kompreneble: «La Vojo Tien»?
— Kien — tien? — miris Titania.
— En tio ja estas la afero, — rimarkis Torton.
— La vojo — kien? — ekkriis Elly. — Ho, la vojo! Kien?!
— Do, jen ni kompilis, — diris Gonzac. — La vojo nenien. Kien? Tien. Kien — tien?
— Ĉi tien, — finis Davenant.
Denove la gejunulojn kaptis rido. Ĉiuj ridegis senkaŭze kaj infekte.
La bildo de la nekonata vojo inter montetoj estis altiranta, kiel puto. Davenant ankoraŭfoje ĵetis atentan rigardon al ĝi. En tiu momento aperis Futroz.
— Kaj jen Tampiko! — ekkriis Elly, ĵetiĝante al li. — Kara Tampiko, ni gajas! Ni nenion frakasis! Simple ridas!
— Kio do vin tiel ridigis? — demandis Futroz.
— Nenio, sed ni komencis prononci diversajn vortojn… Rezultis ege stulte. — Roy suspiris kaj, venkinte la ridon, almontris la pentraĵon: — La vojo nenien.
Ŝi klarigis al la patro, kiel tio okazis: «tien, ĉi tien, nenien». Sed jam ne estis ridinde, ĉar ĉiuj laciĝis ridi.
— Mi aĉetis ĝin en aŭkcio, — diris Futroz. — Tiu pentraĵo rememorigis al mi unu misteran historion.
— Kian historion? Ĉu ni ĝin konas? — ekkriis la junulinoj.
— Verŝajne, ne.
— Sed kial ci ne rakontis, Tampiko? — demandis Elly.
— Kial? Vere — kial?
— Nu, ni tion ne povas scii, — deklaris Rohena.
— Mi ŝatas historiojn pri aĵoj, — diris Gonzac. — Mi malpacience atendas la komencon.
— Ĉu mi promesis?
— Pardonu, al mi ŝajnis…
— Ĉu vi ĉiuj havas fortajn nervojn? — demandis Futroz, farante la vizaĝon mistera.
— Pri mi mi garantias, — diris Titania, eksidante iom malproksime, dorse al la fenestroj.
— Ankaŭ mi garantias — pri ci! — Roy eksidis apud la patro. — Sed ne pri mi.
Elly duone ekkuŝis sur la divanon. Davenant, Torton kaj Gonzac lokiĝis sur la foteloj. Tiam Futroz diris:
— Furiozis vento. Ĝi skuadis la murojn de kabanoj kaj renversadis centjarajn arbojn…
— Ĉu tiel estis en la realo? — spiteme interrompis Elly.
— Ve! Estis.
— Do, Tampiko, ne trompu niajn esperojn.
— La komenco estas tre nemalbona, — rimarkis Gonzac, — speciale «la muroj de kabanoj».
Futroz silentis.
— Kaj plu? — demandis Davenant, kiu estis feliĉa, kiel neniam.
— Ĉu ĉiuj trankviliĝis? — malvarmsange interesiĝis Futroz.
Sed la diablo tiradis la langojn.
— Paĉjo, — diris Roy, — rakontu tiel, ke mi komencu degeli kaj morti!
Futroz silentis.
— Nu, kio do, ĉu baldaŭ ci komencos? — plende ekkriis Elly.
— Ĉu ĉiuj silentas? — senemocie demandis Futroz.
— Ĉiuj! — kriis ses voĉoj.
— La vento hurlis, kiel aro da hienoj. En apudvojan gastejon venis viro kun sako, kun barbo, en malpura vesto kaj mendis vespermanĝon. Krom li, estis neniuj vizitantoj en tiu stranga vespero. La mastro de la gastejo enuis, kaj tial li eksidis al la tablo kaj ekparolis kun la pasanta homo — kien li sin direktas, kie li estis kaj kiu li estas? La nekonato diris, ke lia nomo estas Silas Gent, li estas ŝtonhakisto, iras en Zurbaganon por serĉi laboron. La mastro rimarkis unu strangaĵon: la okuloj de Silas Gent ne reflektadis la flamon de la kandelo. La pupiloj estis nigraj kaj brilantaj, kiel ĉe ni ĉiuj, sed ne estis en ili tiu tremetanta flava punkto, kiu aperas, se kontraŭ la vizaĝo brilas fajro…
Roy enrigardis en la okulojn de la patro.