І ў сэрцы пакутным ніколі
Няма адмаўлення ад радасці,
Як няма паратунку ад болю...
* * *
Калі зляпіў Адама з гліны,
Заўчасна радаваўся бог,
Бо ні натацый не падкінуў,
Ні штатамі не дапамог.
І не было ў Адама «нама»,
І сакратаркі не было,—
Быў свет не свет, а скажам прама:
Неперспектыўнае сяло...
А бог лагодзіў:
— Тут вадзіца,
Тут хлеб і райскае дабро,
А так во зробім маладзіцу,—
Сказаў — і выламаў рабро.
Адзіны штат Адамаў — Ева
З яго ж уласнае касці
З'явілася пад райскім дрэвам,—
Гавей тут з ёю і пасці...
Вось гэтак сумна пачалося
Жыццё ў сівую старыну:
Што бог падкінуў для мілосці —
З тым і да шлюбу, і ў труну.
Калі б не скеміла тут Ева,
Спакусы яблык не ўзяла,
То і сядзела б век свой дзевай,
Дабра не знаючы і зла.
Зрабіла крок рэвалюцыйны,
Каханне ўзняўшы з небыцця:
— Бог лепіць арганізацыйна,
А мне патрэбна — для жыцця.
Ляпі мяне, Адам, каханнем,
А я цябе пераляплю.
Няхай праклятымі мы станем —
Што бог недарабіў, зраблю!
— І я зраблю цябе прыгожай,—
Адам забыў, што ён не бог,—
Аж адарваць вачэй не зможа
Сам усявышні Саваоф!..
Засердаваў не без прычыны
Тварэц: — Я ж майстар — не партач!
Наноў перараблю жанчыну,
А з Евай ты тады паплач!..
Сад райскі здаўшы пад распіску,
Адам кахаўся ды любіў,
Чапляў калыску за калыскай...
А бог жанчыну ўсё рабіў.
Ды колькі пі псаваў ён косці,
І колькі рэбраў ні ламаў,
А век жыве i век зайздросціць,
Бо Евы гэткай прыгажосці
Ён, як Адам, не змайстраваў.
РЭЎНАСЦЬ
Ходзіць жонка ў РДК —
З гора муж прапіў быка.
Жонка ў хоры запявае —
Муж вяроўку прапівае.
Жонка едзе на агляд —
Муж cабe прапіць бы рад.
Ды ўвушшу звініць камар:
«Дрэнь тавар, дрэнь тавар...»
Муж прапіў і камара.
Гоніць жонка са двара...
Больш няма чаго прапіць...
Будзе жонка любіць!
ТАК ДАЎНО…
Я даўно па цябе палюю,
Калі быў яшчэ ў дзікай скуры.
Як багіню, цябе малюю
Аж па сёння,— ды ўсё без натуры...
Не было цябе, i ці мусіш
Ты з'явіцца, хоць я шукаю
Так даўно,— калі пры Ісусе
З пацалункам не цёрся Каін,
І калі яшчэ пешкі не бегалі
Да багоў на нябёсы грачанкі,
І вароны былі ўсе белыя,
І рачулкі цяклі — малачанкі,
І калі вада, як спірытус,
Пад катламі ў пекле гарэла,
I пілі багі-сібарыты
Сок таматны, вяселячы цела,
I Мядзведзіца ў небе Вялікая
Не радзіла яшчэ Малую...
Як даўно ўсё было... Ты клікала
Ці насмешку ладзіла злую?..
Так даўно... Я згубіўся, забыўся:
Дзе, калі, у якіх сусветах?..
Пазбіваў стагоддзям гарбы ўсе,—
Так даўно я шукаю. А дзе ты?!.
Адгукніся халасцяку,—
Я прыйду... калі не ўцяку.
СЯМЕЙНЫ РАЗРАД
Лаяўся з жонкай робат культурны —
Іскры разрадаў ляцелі з душы:
— Толькі з табой, электронная дура,
Ні памаліцца, ні саграшыць!..
* * *
Дзяўбуць гады сяброўства маналіт,
Халодныя асколкі б'юцца ў грудзі,
І абгарэлы, як метэарыт,
Камочак сэрца гасне ў гэтай грудзе.
І пылам пакрываюцца шляхі,
Якія мы адкладвалі па потым,
І мару з-пад паседжанай страхі
Не выгнаць ні ў завею, ні ў спякоту.
Спакою ўжо не пнецца пагражаць
Няўрымслівасці сіла маладая,
І раўнадушша шэрая імжа
На думы i на крылы ападае.
I неяк разыходзімся няўзнак —
Штодня далей, цішэй i непрыкметней...
Палаяцца б хаця — дзеля зявак,—
Дык i задзірыстасць закінулі на сметнік.,