ЯК ГРЫБЫ...
Канцэнтрацыя дурняў крытычная:
Ёсць — прасцяк, без цара ў галаве,
Ёсць, што з розумам ходзіць пазычаным,
А найбольш — хто на дурня жыве.
Так прыладзіцца, так прыкінецца:
З богам — бог, а з героем — герой,
Цыркулярыць душа-чарнільніца,
І з трыбуны — за праўду гарой!
Так захопіцца часам прамоваю —
Аж паветра рукамі грабе,
Аж сапе, быццам дух напампоўвае —
Перакрыкнуць самога сябе!..
Нос кіруе па плыні, як човен,
Сець закідвае — што пагусцей,
Знае толк у праграме Харчовай:
Там выконвае, дзе тлусцей.
Быццам бурбалкі — лозунгі клічныя,
Аж сіпіць перагрэты гарляк,—
Колькі іх, што на дурняў разлічваюць
І смяюцца паціху ў кулак...
Ні касцы, ні жняцы, ні аратыя,—
Як грыбы — партфельная раць!..
Поўны з коптурам кош бюракратыі...
Што рабіць толькі з гэтаю браціяй:
Ці саліць іх, ці марынаваць?..
КНІГАЛЮБ
Здаваў макулатуру,
Цягаў тамінаў глыбы,
Пагнаў мускулатуру
І звіліны паглыбіў.
ВЕРХАМ НА ВЕРШЫ
Як дрэсіроўшчык, словы лупцуе:
Кожны радок прытвараецца творам.
Не разабрацца — хто там гарцуе
Верхам на вершы — тварэц ці прытвора?
ЭРУДЫТ У КРЭДЫТ
Ён — як паветра: незаменны ён.
Ад фараонаў i індускай Веды
Да «чорных дзірак» — б'е ў навукі звон,
Святло нясе па таварыству «Веды».
Ён з кавалём гатоў каваць метал,
З рамонтнікам — ліквідаваць паломку,
І тут жа прыгадае «Капітал» —
Што эканоміка, маўляў, не эканомка.
Ён майстар на ўсе рукі: вучыць жней,
Як жаць, а будаўніц — рабіць тынкоўку.
І што важней — гальюн ці Галілей,
Адкажа,— дайце дзень на падрыхтоўку.
ГАЙ ДА ФІЛАСОФАЎНЫ!..
Хлеб вучоны — ён не мучоны:
Як з насады высокай з'еду,
Акадэміяй буду хрышчоны,
Буду сеяць мудрасць і веды.
І ў навуцы жратво не скупое,
Не гразіцца скарынкай падсохлаю:
І накорміць спаўна, i напоіць
Дысертацыя Філасофаўна!
НА СХОДЗЕ
Так гаворыць,—
Здаецца, што свет зараз створыць
І сам сябе зробіць...
Словы, словы,—
Не знаю — якой вы цаны?..
Адно толькі рэшта звініць у душы,
Быццам дробязь...
Словы, словы...
Няўжо будуць правіць зямлёй
Крыкуны?..
* * *
Паэт праклёны слаў па тэлефоне...
Які паэт? Канешне, не Гамер,
Бо тэхнікі такой ні ў Парфеноне,
Hi нават на Алімпе не было...
І Буало,
Што нам мастацтва слова рассакрэціў:
Пакінуў аб паэзіі трактат,—
Калі б пачуў: «Пракляцце вашым дзецям»,
Дар паэтычны перадаў бы птушкам...
І Пушкін
Не мог сказаць такое: перад гэтым
Спаліў бы ўсё, што выйшла з-пад пяра,
Адмовіўся б ад ліры запаветнай:
Так пра дзяцей? — якая ўжо тут муза...
І Прануза —
Бывалы франтавік, што да Берліна
Па ўлукаткі запісаных радках
Ішоў, як па крывавых каляінах,—
Закрыў бы вушы, вочы б завязаў...
А ён — сказаў...
А ён сказаў: «Пракляцце вашым дзецям:
Каб вы такое ж, як i я, спазналі...» —
Паэт, які а-ні-за-што на свеце
Не адчуваў уласнае віны...
Але — яны —
Яны — каго ён праклінаў услых?..
Яны не скажуць, хоць i знае свет:
Не дзеляцца праклёны на дваіх,
Праклёны застаюцца аднаму...
Каму?
Хай не табе, паэт...
ХОБІ І ГІСТОРЫЯ З ГЕАГРАФІЯЙ
Сэм-долар, дзядзька лысы,
Хапуга з даўнім гартам,
Меў хобі на абрысы
Геаграфічнай карты.
Над глобусам з маленства
Любіў ён мудрагеліць:
Знаходзіў педабенствы,
Праводзіў паралелі...