Дзевачка-дзевачка, дэманы мінулага знайшлі твой дом...
Калісьці гэтыя людзі былі Марыі вельмі блізкімі, нейкі час яны нават былі адным зь ёю целам.
Але гэта было даўно. Іх целы ўжо канчаткова і незваротна набылі аўтаномнасьць. У дадзены момант кожнае зь іх, напэўна, бесклапотна сьпіць, і сьніцца гэтым людзям, вядома ж, зусім не Марыя.
У той самы час, калі іх фантомы няўмольна набліжаюцца да яе – бы зомбі ў галівудзкіх фільмах.
Дзевачка-дзевачка, дэманы мінулага знайшлі тваю кватэру...
Марыя з жахам углядаецца ў цьмяныя абрысы рэчаў і мэблі, у ноч, у дождж. Яна пачуваецца абсалютна безабароннай.
Ёй карціць залезьці пад канапу, скруціцца камячком, запхнуцца ў шафу, павуком павіснуць пад стольлю на жырандолі.
А можа, лепей проста прыкінуцца мёртвай?
Але яна разумее, што ад іх не схавацца. Дэманы мінулага ведаюць усе яе хітрыкі, усе слабыя месцы ў яе фартыфікацыйнай сыстэме. Марыя адчувае іх нясьпешны ўпэўнены поступ – ужо зусім блізка.
Дзевачка-дзевачка, дэманы мінулага знайшлі цябе, гатовую ўсікацца ад страху...
Яны апынаюцца побач зь ёю неспадзеўкі, разам і адначасова. Упэўненыя рукі сьцягваюць калготкі, рассоўваюць яе сьцёгны, трымаюць за рукі... Зьніякаявелая і здранцьвелая, Марыя ня можа нават паварушыцца. Яна не крычыць і не супраціўляецца, адно ціха енчыць сабе пад нос, бы сьмяротна паранены дэльфін.
Дэманы мінулага могуць рабіць зь ёю ўсё, што пажадаюць. І робяць.
Неўзабаве ейнае цела скаланаецца, курчыцца ў канвульсіях, амаль ня зрушваючыся зь месца. Няголеныя падмышкі ад пота пераўтвараюцца ў балота.
Перад ёю – твары, твары і твары. Яны зьмяняюцца, часам наслойваючыся адзін на адзін. Вусатыя, цемнаватыя, сьпярэшчаныя зморшчынамі... Выраз кожнага зь іх удае жарсьць, але Марыю гэтым не падмануць.
Яно трывае, здаецца, бясконца. Кожнае імгненьне становіцца надзіва пругкім ды элястычным і завісае ў паветры замест таго, каб мякка адысьці ў небыцьцё.
Твары становяцца ўсё больш невыразнымі. Гэта значыць, што прыйшла пара дублёраў. Але сваю справу яны выконваюць таксама старанна.
Марыя бы лялька ляжыць на сьпіне, стараючыся ні пра што ня думаць і нічога не ўспрымаць.
– Калі я вынесу ўсіх нябожчыкаў са сваёй памяці? Калі я вынесу ўсіх нябожчыкаў са сваёй памяці? Калі я вынесу ўсіх нябожчыкаў са сваёй памяці? – бясконца шэпча яна, ажно пакуль – нібы паратунак звыш – не прыходзіць крохкі нэрвовы сон.
Брат Зосіма вяртаецца з начной зьмены ў сваю маленькую кватэрку на ўскраіне горада. Яшчэ толькі пачынае віднець. Ідзе па пустэльнай незаасфальтаванай вуліцы, насустрач яму трапляюцца толькі двое заблытаных у порах сутак выпівохаў. “Барада, бля, пайшла”, – чуе ён за сьпінай.
Знаёмыя людзі называюць яго сьвятошам ці попікам. Незнаёмыя – барадой, мужыком, братэлам.
Позірк выхоплівае сьмецьце, раскіданае паабапал дарогі, карункі, пакінутыя рыфленымі шынамі цяжкіх машын, шчарбіны ў парканах, паўабдзёртыя аб’явы на слупах. Брат Зосіма спыняецца, каб на поўныя грудзі ўдыхнуць ранішнюю сьвежасьць.
Золкавае сьвятло пяшчотна дакранаецца да паверхні вады ў калюжынах, спараджаючы ледзь прыкметнае сьвячэньне.
Рукі па-ранейшаму пахнуць мазутам, і яму гэта падаецца нават прыемным. У галаве ўсё яшчэ водгульле мернага рокату станкоў.
Калісьці ўзімку пустку на месцы зьнесенага дома перабягаў заяц.
Прыемны пах гарэньня фруктовых дрэваў. Нехта тут дасюль топіць грубку.
Брат Зосіма спыняецца і слухае, як вецер прымушае пакрыўлены дарожны знак бэмцаць аб слуп, да якога ён прымацаваны. Рытмічны малюнак просты, але пры гэтым выкшталцоны і непрадказальны, ніводзін чалавек ня здолеў бы яго стварыць наўмысна. Кампазыцыя настолькі ідэальная, што карціць запляскаць у ладкі.
Брат Зосіма калісьці працаваў ды-джэем, і ягоным улюбёным стылем быў тэхна. Ён і дасюль ня страціў любові да рытму, але – Божай ласкай – навучыўся адчуваць яго значна танчэй. Яму ўжо ня трэба гучнасьці і насычанасьці. Болей за тое, яму ўжо ня трэба нават музыкі.
У вокнах двухпавярховага барака запальваецца сьвятло. Матор старэнькага “форда” заводзіцца для прагрэву. “Выходзіць чалавек да справаў сваіх і да работы сваёй да вечара”.
Па-над усім гэтым птушкі. Іх чарада перасякае пасьвятлелае неба ды зьнікае па-за межамі бачнай часткі сьвету, далікатна сьведчачы гэтым пра яго неабмежаванасьць.
Дома брат Зосіма ставіць на пліту імбрык, сьнедае заўчорашняй кашай, ненадоўга застывае перад іконай, жагнаецца, кладзецца ў ложак і працягвае слухаць тэхна. Цяпер гэта налітыя сокам яблыкі, што адзін за адным падаюць у пустэльным садзе.