— Nu, mia eta Lapointe?
La inspektoro ekstaris, dum Maigret sidiĝis antaŭ la amaso da poŝtaĵoj sur sia skribotablo.
— Momenton, mi petas…
Li volis unue certiĝi, ke ne estis nova anonima letero.
— Bone! Rakontu…
— Mi venis tien iom antaŭ la sesa vespere kaj kontaktis kun Lamure, la pordisto, kiu insistis, ke mi vespermanĝu kun lia edzino kaj li. La unua, kiu eniris en la konstruaĵon post mi, je la sesa kaj dek, estis la juna Parendon, tiu, kiun ili nomas Gus…
Lapointe elpoŝigis libreton por konsulti siajn notojn.
— Li estis sola?
— Jes… Li tenis kelkajn lernolibrojn sur la brako… Poste, kelkajn minutojn pli malfrue, viro kun virineca aspekto, havanta enmane ledsakon… Lamure sciigis al mi, ke li estas la frizisto de la peruanino…
» — Certe estas ie festo aŭ granda vesperkunveno… — li trankvile anoncis al mi malplenigante sian glason kun vinaĉo.
» Parenteze, li sola malplenigis botelon kaj estis surprizita, iom ĉagrenita, ke mi ne same faris…
» Nu… Je la sepa kvardek kvin, virino alvenis en aŭto kondukita de ŝoforo, sinjorino Hortense, kiel nomas ŝin la pordisto.
» Ŝi estas unu el la fratinoj de sinjorino Parendon, tiu kiu plejofte eliras kun ŝi. Ŝi edziniĝis al iu sinjoro Benoit-Biguet, viro riĉa kaj grava, kaj ilia ŝoforo estas hispano…
Lapointe ridetis.
— Senkulpigu min, ke mi donas al vi tiujn neinteresajn detalojn sed, ĉar mi havis nenion por fari, mi ĉion notis… Je la oka kaj duono, la limuzino de la peruanoj haltis sub la volbo kaj la paro eliris el la lifto, li en frako, ŝi en luksa vespera robo sub ĉinĉila pelto… Estas aferoj, kiujn oni ne plu ofte vidas…
» Je kvin minutoj antaŭ la naŭa, eliro de sinjorino Parendon kaj sinjorino Hortense… Mi eksciis poste kien ili iris… La ŝoforoj kutimas, reveturinte, veni trinki glason en la pordistejo kun Lamure, kiu ĉiam havas litron da ruĝa vino sub la mano…
» Estis almozdona briĝpartio en la hotelo Crillon, kaj tien ili iris. Ili revenis iom post noktomezo… La fratino supreniris kaj restis dum duona horo supre… Tiam la ŝoforo venis trinki sian glason…
» Neniu atentis pri mi…Mi aspektis kiel negrava kompano… Plej malfacile estis ne malplenigi la glasojn, kiujn oni donis al mi…
» Fraŭlino Parendon, kiun ili nomas Bambi, venis hejmen proksimume je la unua de la nokto…
— Je kioma horo ŝi estis elirinta?
— Mi ne scias. Mi ne vidis ŝin foriri. Tio signifas, ke ŝi ne manĝis en avenuo de Marigny… Ŝin akompanis junulo, kiun ŝi kisis piede de la ŝtuparo… Ŝi ne ĝenis sin pro ni…
» Mi demandis al Lamure, ĉu tio estis ŝia kutimo… Li respondis, ke jes kaj ke ĉiam estis la sama junulo, sed ke li ne sciis de kie li venis… Li surhavis bluzon kaj velkintajn mokasenojn kaj liaj haroj estis iom longaj…
Ŝajnis, ke Lapointe recitis, luktante kontraŭ endormiĝo, kun la okuloj sur sia libreto.
— Vi ne parolis al mi pri la foriro de fraŭlino Svaga, de Tortu kaj de Julien Baud…
— Mi ne notis tion, efektive, ĉar mi supozis, ke tio estis rutinaj aferoj. Ili malsupreniris, tra la ŝtuparo, je la sesa, disiĝis sur la trotuaro…
— Poste?
— Mi supreniris, du- aŭ trifoje ĝis la kvara etaĝo sed mi nenion vidis nek aŭdis. Mi tiel bone povintus vagi nokte tra preĝejo.
» La peruanoj hejmenvenis ĉirkaŭ la tria de la nokto noktomanĝinte ĉe Maksim’s. Ili antaŭe ĉeestis al granda kinopremiero, ĉe la Elizeaj Kampoj… Laŭdire ili estas tre parizaj famuloj…
» Estas ĉio pri la nokto… Neniu kato, oportune dirite, ĉar estas neniu besto en la domo, krom la papago de la peruanoj…
» Ĉu mi diris al vi, ke Ferdinando, la ĉefservisto de Parendon-oj, enlitiĝis ĉirkaŭ la deka? Ke la kuiristino foriris je la naŭa vespere?
» Estis Ferdinando, matene, kiu aperis la unua en la korto, je la sepa. Li forlasis la konstruaĵon, ĉar li kutimas iri al la proksima startrinkejo ĉe la strato de la Cirko, por trinki sian unuan kafon kaj manĝi freŝajn kornbulkojn… Li restis for dum duonhoro… Dume alvenis la kuiristino, kaj ankaŭ la mastrumistino, sinjorino Marchand…
» La ŝoforo malsupreniris el sia ĉambro, apud tiu de Ferdinando, super la garaĝoj, kaj li supreniris por matenmanĝi…
» Mi ne enskribis ĉion tuj. Tial estas iu malordo en miaj notoj. Dum la nokto mi iris dekon da fojoj meti mian orelon al la pordo de Parendon-oj kaj nenion aŭdis…
» La ŝoforo de la peruanoj eligis la Rollson de siaj gemastroj por lavi ĝin kiel ĉiumatene…
Lapointe remetis sian libreton en sian poŝon.
— Estas ĉio, ĉefo. Janvier alvenis. Mi prezentis lin al Lamure, kiu, laŭdire, jam konis lin, kaj mi foriris…
— Nun iru rapide enlitiĝi, mia kara…
Post kelkaj minutoj, la sonorado por la raporto aŭdiĝos en la koridoroj. Maigret ŝtopis pipon, prenis sian papertranĉilon kaj rapide tralegis la poŝtaĵojn.
Li estis trankviligita. Li havis ĉiujn motivojn esti tia. Tamen restis al li iu pezo sur la stomako, svaga antaŭtimo.
Ĉe la direktoro temis ĉefe pri la filo de ministro, kiu je la kvara de la nokto havis aŭto-akcidenton ĉe la angulo de strato Francisko la Unua en malplaĉaj kondiĉoj. Ne nur li estis ebria, sed oni ja ne povis, sen kaŭzi skandalon, riveli la nomon de la junulino, kiu akompanis lin kaj kiun oni devis veturigi al la hospitalo. Koncerne la ŝoforon de la koliziita veturilo, li subite mortis.
— Kion vi pensas pri tio, vi, Maigret?
— Mi? Nenion, sinjoro direktoro.
Kiam temis pri politiko aŭ pri kio ajn rilata al politiko, Maigret jam ne ekzistis. Li havis la arton alpreni tiam svagan aspekton, preskaŭ stupidan.
— Necesas tamen trovi solvon… La gazetoj scias ankoraŭ nenion, sed, post unu aŭ du horoj, ili estos informitaj…
Estis la deka. La telefono sonoris sur la skribotablo de la granda ĉefo, kiu nervoze prenis ĝin.
— Jes, li estas ĉi tie…
Kaj prezentante la parolilon al Maigret:
— Estas por vi…
Li havis antaŭsenton. Li sciis, antaŭ ol meti la aŭskultilon al sia orelo, ke io okazis en la avenuo Marigny, kaj estis efektive la voĉo de Janvier, kiun li aŭdis en la telefono. Ĝi estis mallaŭta, kvazaŭ ĝenata.
— Estas vi, ĉefo?
— Estas mi, jes… Nu, kiu?
Janvier tuj komprenis la sencon de la demando.
— La juna sekretariino…
— Morta?
— Bedaŭrinde.
— Pafo?
— Ne… Tio okazis senbrue… Neniu ion rimarkis… La kuracisto ankoraŭ ne alvenis… Mi vokas vin antaŭ ol havi detalojn, ĉar mi estis sube… Sinjoro Parendon sidas apud mi, konsternita… Ni atendas doktoron Martin tujtuje…
— Ponardita?
— Ne, kun la gorĝo tranĉita…
— Mi tuj venos…
La direktoro kaj liaj kolegoj rigardis lin, surprizitaj vidi lin tiel pala, tiel emociita. Ĉe Quai des Orfèvres, ĉu oni ne ĉiutage laboras en murdo?
— Kiu estas tiu? — demandis la direktoro.
— La sekretariino de Parendon.
— La neŭrologo?
— Ne. Lia frato, la advokato… Mi ricevis anonimajn leterojn…
Li kuris al la pordo sen pliaj klarigoj, paŝis rekte al la oficejo de la inspektoroj…
— Lucas?..
— Tie ĉi, ĉefo…
Li serĉis ĉirkaŭ si.
— Vi, Torrence… Bone… Venu ambaŭ en mian oficejon…
Lucas, kiu estis informita pri la leteroj, demandis:
— Okazis la murdo?
— Jes…
— Parendon?
— La sekretariino… Telefonu al Moers, ke li iru tien kun siaj teknikistoj… Mi vokas la prokurejon…