— Яшчэ раз віншую вас, — схілілася i тактоўна падала букецік.
— Дзякуй, — сказаў Віктар.— Дзе вы ўзялі?
— З вёскі, — усміхнулася Лідачка.— Слёзкі палявыя.
— Дзякуй, — ён пацалаваў Лідачцы руку.— Вельмі ўсцешаны.
Ён напраўду быў усхваляваны — i ад свайго ўчарашняга павышэння, ад сённяшняга развітання з Вацлавам Іосіфавічам, ад сухога віна, якое яны выпілі на развітанне. Толькі што тут быў увесь аддзел, праводзіў Вацлава Іосіфавіча.
— I вы адзін. Начальнік...
— Думаю.
— Пра што, калі не сакрэт?
Ён запрасіў яе садзіцца i сказаў, што думае, каго ўзяць сабе ў лабаранты i навуковыя супрацоўнікі: аддзел пашыраецца i многа патрэбна людзей.
— Аднаго супрацоўніка магу я падказаць, — усміхнулася Лідачка.
— Прашу, — сказаў ён, усё разумеючы.
— Я, — сказала Лідачка i зачырванелася — хоць крыху i жартавала, але добра ведала, што цяпер яна можа «выбіцца» з лабарантаў, стаць «на ранг» вышэй.
Яна ўважліва сачыла за яго тварам, як ён глядзіць на ўсё гэта.
— Будзем помніць i пра вас, — сказаў Віктар, — а таксама не забываць, што даваць загад будзе дырэктар, я толькі падшукаю патрэбных людзей.
— Вы многа значыце...— захвалявалася Лідачка, аж уздрыгнуў яе голас i на твары з'явіліся чырвоныя пляміны.— I для мяне гэта многа значыць.
— Разумею, — сказаў ён; ледзь стрымаўся, каб не запытаць: «А для навукі ці значыць гэта што?» — Мне ж трэ будзе працаваць з людзьмі, з мяне спытаюць...
— Я пастараюся...— Лідачка, якая заўсёды была смелая, шчабятлівая, бянтэжыла сваімі пільнымі i какетлівымі позіркамі, цяпер зусім разгубілася, апусціла ўніз галаву.— Ды я камсамольскую i прафсаюзную работу ведаю, умею танцаваць i спяваць, у тэніс гуляю.
Для яе, мусіць, было вельмі важна, што ён скажа, як павернецца да яе лёсу. Яна, можа, вельмі каялася цяпер, што тыдні з два таму прызналася, што зусім не ведае практыкі. Каб яна ведала практыку, то яе Віктар, канечне, без роздуму ўзяў бы...
Ён паглядзеў на яе вузенькія плечы, белую, без ніводнай плямінкі шыю, высокія грудзі, чырвоны схілены твар i ўсміхнуўся, падумаўшы, што яна вельмі прыгожая, прыцягвае да сябе, зачароўвае. Лідачка зірнула на яго i квола ўсміхнулася, смела вытрымала яго позірк.
— Вы возьмеце мяне, Віктар Альфонсавіч?
— Чаму так гучна? Віктар, Віця...
— Ну...— Лідачка зноў усміхнулася i, здаецца, пачала смялець, быць ранейшаю.
— Падумаем, усё ўзважым.
— Дзякуй, — пашчаслівела тая.
— Не спяшайцеся, — ён астудзіў яе.— Я нічога яшчэ вам не абяцаў. Я толькі буду думаць i гаварыць з дырэктарам.
— Але я буду спадзявацца на вас, — сказала Лідачка i ўжо зусім смела паглядзела на яго: відаць, рашыла, што будзе лепш, калі яна пасмялее, «возьме яго ў рукі».
Віктар паціснуў плячыма i здзівіўся сваёй слабасці — цяжка запярэчыць прыгожай жанчыне, няма сіл сказаць ёй усю праўду. Не баяўся, што яна пасля гэтага ўзлуецца на яго, перастане ўсміхацца яму ды кампліментнічаць, а адчуваў, што не можа сказаць, што думае, што трэба гаварыць.
— Хадзем нагуляем, — прыблізілася i ціха сказала Лідачка.— Такі сёння сонечны дзень.
— Што ж я нагуляю? — хацеў далікатна адмовіцца ён.— Трэба ісці ў сад i забіраць сына, жонцы памагчы. Я ж сямейны чалавек, не такі вольны, як вы.
— Але вы сёння маеце яшчэ ў запасе цэлую гадзіну, — усміхнулася яна i, здаецца, добра зразумела, што ён не вельмі ахвотна згаджаецца на гэтую гулянку, ды тут жа, відаць, разбіраючыся, што рабіць i гаварыць пры такіх інтымнасцях, пастаралася згладзіць усякую няёмкасць. Яна неяк хітра ўсміхнулася, падалася яшчэ бліжэй да яго.
Стаяла зусім блізка — танклявая, стройная. З усмешкаю ўздрыгвалі яе тонкія вусны, ледзь прыкметна білася жылачка на прыгожай шыі. Высокія грудзі яе ад хвалявання ўздымаліся пры дыханні, рукі, здаецца, аслаблі, апусціліся, а зеленаватыя вочы пачалі туманець. Яна, мусіць, чакала, што ён ступіць усяго адзін крок i пацалуе яе, бо пазірала пяшчотна i прызыўна.
Яму i хацелася падысці, пацалаваць яе — ён нават уявіў, як сустрэнуцца ix халаднаватыя насы, сухаватыя вусны, якія зашчымяць ад пацалунка, як яна прыхінецца да яго сваімі грудзьмі i яму ад гэтага дотыку закружыцца галава...
— Ну, хадзем, — перасіліўшы сябе, сказаў Віктар, паспешна адышоў ад яе, апускаючы долу вочы, адчыніў дзверцы століка, дастаў адтуль пакунак загорнутых у шэрую паперу кніг, прысланых яму ўчора з Масквы.
— Пакіньце вы сёння гэтыя кнігі тут, — сказала Лідачка i дакранулася рукою да сваіх палымяных шчок, — заўтра возьмеце i пагледзіцё.
— Не, — паківаў галавою Віктар.— Кнігі новыя, я ix вельмі чакаў, то не магу сёння не паглядзець ix.