Выбрать главу

Medea havis aĉan sonĝon. Ŝi sonĝis, ke ŝi mem venkis la taŭrojn kaj la drakomilitistojn. Sed Eeto ne volis transdoni la oran ŝaffelon al Jazono, ĉar batalis anstataŭ li Medea. Ekestis intensa kverelo, en kiu Medea prenis la partion de Jazono kontraŭ la patro. Eeto elpuŝis dolorkrion, kaj Medea vekiĝis.

Plena de timo ŝi kuris al sia fratino Ĥalkiopo. Aĉaj antaŭsentoj okupis ambaŭ fratinojn. Medea timis pri la vivo de Jazono, Ĥalkiopo pri la vivo de siaj filoj. Eeto koleris pri la filoj de Ĥalkiopo, ĉar li supozis, ke ili alianciĝis kun la grekoj kaj tial kondukis ilin al Kolĉido. Se la fremduloj estos punitaj, ankaŭ la filoj ne evitos la venĝon.

„Helpu al la fremduloj per via sorĉo", petegis Ĥalkiopo Medean, „por ke Jazono en la terura batalo venku. Lia venko protektos ankaŭ miajn infanojn."

La peto de la fratino fortigis la sekretan deziron de Medea helpi al la heroo, kiu tiom plaĉis al ŝi. Kaj tiel plenumiĝis la profetaĵo de Fineo, ke la amdiino Afrodito subtenos la heroojn.

„Timu nenion, Ĥalkiopo", diris Medea, „la vivoj de viaj filoj, kaj via vivo estas tiom karaj al mi kiel mia propra. Mi helpos al la fremdulo."

La nokto de la Kaŭkaza montaro grimpis malsupren. La argonaŭtoj dormis, nur ne la gardanta Jazono. Li iris ĉe la bordo antaŭen kaj malantaŭen kaj pensis pri la morgaŭa batalo. Jen li aŭdis paŝojn en la malhelo. Misfideme li prenis la glavon. En la malforta lumo de la steloj aperis la filoj de Frikso. Ili alportis bonan sciigon de patrino Ĥalkiopo. Frue matene Medea atendos Jazonon en solece situanta templo kaj portos protektantan sorĉaĵon al li.

Medea dum la tuta nokto estis turmentita de maltrankvilo. „Ĉu ĝustas, se mi helpos al la fremdulo kontraŭ la propra patro? Ĉu trafos min la malbeno de la tuta popolo?"

Kun proksimiĝo de la mateno kreskis ŝia kuraĝo. Ŝi kaŝis sub sia vesto ujon kun sorĉa ungvento kaj rapidis al la templo, kie Jazono jam atendis ŝin. Ekvidinte la malhelan figuron de la heroo en al matena nebulo, ŝi timigite retroevitis en la duonlumo.

„Kial vi timas min?" demandis Jazono mallaŭte. „Ne timu, mi venis por kunpreni la promesitan helpilon kaj mi vere ne scias, kiel mi danku pro tio."

Medea ridetis timeme kaj transdonis al li la ujon. Dum certa tempo ili silentis, ĝis Medea retrankviliĝis kaj komencis paroli: „Jazono", ŝi diris, „ en la ujo estas ungvento. Priŝmiru per tio vian korpon kaj nek fajro nek armilo vundos vin. La ungvento entenas kaŝitan forton, vi estos forta kiel nemortema dio, sed nur dum unu tago, poste la sorĉo perdos sian forton. Tial ne evitu la batalon kaj ne hezitigu ĝin. Ankoraŭ plian konsilon mi havas por

vi. Se la drakosemo kreskigos la militistojn, ĵetu ŝtonon inter la batalontojn. Ili batalos pri la ŝtono kiel hundoj pri peco da viando. Via glavo tiam laboros lude facile. Vi gajnos la oran ŝaffelon kaj povos forlasi Kolĉidon."

Tiel ŝi parolis kaj larmoj ekfluis sur ŝiaj vangoj.

„Pensu en via hejmlando pri Medea. Ankaŭ mi volonte memoros pri vi."

„Neniam mi forgesos vin", respondis Jazono, „kaj se vi volas forlasi Kolĉidon kaj iri kun mi en mian patrujon, vi estos honorigata kiel diino ĉe ni. Nenio povus disigi nin krom la morto."

Medea aŭskultis la vortojn de Jazono kun ĝojo. Ŝi deziris sopire forlasi Kolĉidon kaj veli kun Jazono al Grekio. Nur malvolonte ŝi disiĝis de li. Sed la suno jam lumis hele sur la ĉielo.

Reĝo Eeto iris al la destinita loko kun ora kasko kaj kun peza ŝildo, kvazaŭ armita por batalo. Post li paŝis granda homamaso. Ĉiuj atendis scivole Jazonon. La heroo intertempe banis sin kaj priŝmiris sin per la sorĉa

ungvento. Liaj brakoj gajnis superhoman forton kaj lia brusto plenigis sin per nemezureble granda kuraĝo, tiel, ke li tremis pro senpacienco povi ĵeti sin en la batalon.

La argonaŭtoj kondukis Jazonon per ŝipo laŭ la bordo ĝis tiu loko, kie estis videbla la kampo svarmanta de homoj. Kun la armilo ĉemane saltis Jazono surteren kaj la homamaso silentiĝis atendoplene.

El subtera kaverno neatendite sturmis du grandegaj taŭroj. Per feraj hufoj ili stamfadis la teron kaj el iliaj nazotruoj blovis fajro kaj fumo. La grekoj pro ekscitiĝo forgesis spiri. La taŭroj klinis la kornojn por surpiki Jazonon kaj por disŝiri lin. Sed Jazono tenis sian protektŝildon al ili kaj defendis sin kontraŭ iliaj atakoj, kvazaŭ li havus radikojn en la tero. Li ne sentis la brulon, kiun ili elpuŝis, la sorĉa ungvento gardis lin. Subite li forĵetis la ŝildon, ekprenis la kornojn de la taŭroj kaj devigis ilin per supermezura forto en la jugon. Nun ili estis jungitaj, sed ne moviĝis antaŭen. La heroo levis la lancon kaj pikadis ilin ĝis kiam ili ekplugis.

La tero diskrevis kaj ekkirliĝis sub la peza plugilo. En la kampon ili fosis profundajn sulkojn. Finpluginte, Jazono eljungis la taŭrojn kaj ili malaperis en sia kaverno.

Sklavo alkuris kaj portis al Jazono kaskon plenigitan per drakosemoj. La heroo paŝis kelkfoje tra la kampo kaj semis la dentojn. Poste li iris al siaj amikoj por ripozi kaj fortigi sin per manĝo kaj trinkaĵo. Jam kreskis el la sulkoj militistoj kiel verdaj tigoj en printempo. Anstataŭ tigoj montriĝis kaskoj, lancoj, glavoj kaj ŝildoj, mornaj vizaĝoj kaj tre muskolecaj brakoj. Sur la kampo svarmis armitoj.

Tenante antaŭ si sian ŝildon, Jazono kuris sur la kampon kaj ĵetis mezen de la armitoj ŝtonon. Tuj ili ariĝis ĉirkaŭ la ŝtono, elingigis la glavojn kaj jetiĝis en la batalon. Eĉ en la plej furiozan batalon ĵetiĝis Jazono kaj falĉis la militistojn kiel alte kreskintajn herbojn.

Sur la kampo staris rekte plu nur unu viro: Jazono. De lia frunto fluis la ŝvito, sed liaj okuloj lumis. Li venkis.

Reĝo Eeto silente kaj malice rigardante reiris en la urbon. Li estis konvinkita, ke Medea helpis Jazonon kaj ĵuris puni ŝin pro tiu perfida ago. Rapide li kunvokis siajn noblulojn kaj interkonsiliĝis kun ili, kiel oni povus liberiĝi de la argonaŭtoj.

Fariĝis vespero, sed Eeto ankoraŭ plu interkonsiliĝis. Medea en sia ĉambro iris tien kaj tien, ŝia koro estis plena de timemo. Ŝi divenis, ke la reĝo havas malicajn intencojn. Fine ŝi estis venkita de sopiro, malfermis la palacan pordegon per sorĉa diro kaj forkuris nerimarkite en la malhelon de la nokto. Sur la bordo de la maro la grekoj festis la venkon de Jazono kaj ekflamigis grandan bivakfajron. La fajra lumo montris al Medea la vojon al la argonaŭtoj.

„Savu vin kaj min", ŝi vokis, „mia patro planas vian pereon! La oran ŝaffelon, Jazono, mi havigos al vi. Sed promesu, ke vi neniam forlasos min."

„La dioj estas miaj atestantoj", respondis Jazono, „ke mi kondukos vin hejmen en la domon de miaj patroj kiel mian laŭrajtan edzinon."

Medea grimpis sur la ŝipon kaj la grekoj remis ĝis la proksimo de la bosko, en kiu pendis sur malnova kverko la ora ŝaffelo. La lumado, kiu eliris de la felo kaj kiu verŝiĝis sur la arbokronojn, konkuris kun la lumado de la luno sur la ĉielo.

Medea kaj Jazono elŝipiĝis kaj rapidis al la bosko. La drako aŭdis la paŝojn kaj la foliaro en la bosko tremis sub lia nazoblovado. Kantante Medea proksimiĝis al la drako kaj pacigis ĝin per sia kantado. Poste ŝi tuŝis ĝian kapon per sorĉoherbo. El la tigo de la planto falis kelkaj gutoj da endormiga suko. La drako fermis la okulojn kaj la faŭkon kaj endormiĝis je la unua fojo dum jaroj. Medea gestis al Jazono kaj la heroo prenis la oran ŝaffelon de la arbobranĉo. Feliĉe ili reiris kun sia predo sur la ŝipon kaj la grekoj akceptis ilin kun entuziasmo. Ili mire rigardis la oran ŝaffelon kaj ĉiu volis almenaŭ palpi ĝin. Sed Medea pelis rapidi la heroojn. Kaj tuj ili sidiĝis al la remiloj kaj veturis sur la matenan maron.

Eeto baldaŭ ekkonis, ke la fremduloj kun la ora ŝaffelo fuĝis de li kaj havas Medean ĉe si sur la ferdeko. Kun sia filo Apsirto kaj amaso da kolĉidaj militistoj li marŝis al la

bordo. Ili vidis jam nur la mastpinton kaj pecon de la velo je la horizonto, kaj ankaŭ tiu baldaŭ malaperis el iliaj rigardoj. Koleriĝinte pelis Eeto siajn militistojn kun rapidaj ŝipoj surmaren kaj konfidis la komandopovon al la aŭdaca Apsirto.