Bielizna cuchła kloszardzim odorem; na koszuli widniał liszaj zapleśniałego starego potu.
Uda i stopy też dato się uwolnić z czarnego futra, jednak nagolenice w całości nim obrosły. Pozostały jedynie owalne plamy na podbiciu stóp, gdzie futro sięgło jego ciała przez dziurki w bucie, plama na prawym boku oraz na przegubach dłoni.
Lekko szturchnął decymusa.
– Sykenu!
Ten coś mruczał przez sen.
– Pora!
Oficer otworzył oczy. Przetarł powieki kułakami, zgrabnie unikając zadraśnięcia szablastymi pazurami.
– Krawiec?
– Trzeba iść do obozu. Zameldować o powrocie.
– Nie śpiesz się, Krawiec – mruknął. Nadal tarł zaspane oczy. – Przecież z ciebie zlazło prawie całe to cholerstwo…! – Zebrał się z ziemi. – Pomóż mi się z tego uwolnić.
Adams skinął głową i zaczął oględziny. Kłuł dowódcę w różnych miejscach sztyletem. Sykenu kazał mu to robić dosłownie co kilka centymetrów, jednak za każdym razem wynik był ten sam: ukłucie wywoływało ból, spod czarnego futra wyciekała kropla krwi.
– Nie jest dobrze, decymusie. Futro przyrosło na całej powierzchni. Teraz to już jest twoja skóra.
Spod ciężkich powiek gabery zerkały na Adamsa przerażone oczy Pachoma.
– Ja nie chcę zostać potworem. Krawiec, znajdź jakąś radę. Jesteś przecież katrupem.
– Marny ze mnie katrup. Może Hjalmir co poradzi. Moim zdaniem, skóra będzie obumierać. Po tej stronie Linii przestanie przyrastać. Jednak nie mogę tego powiedzieć z całą pewnością.
– Co ty wiesz! Co ty wiesz naprawdę! – nieoczekiwanie zaperzył się Sykenu.
– A wy tam kto!? – dobiegł ich głośny okrzyk. Obaj rozejrzeli się bacznie.
– Za tamtym głazem. – Sykenu wskazał podbródkiem. – Myślę, że cały korpus. Mają przynajmniej dwie kusze – dodał szeptem.
– Tutaj! – odkrzyknął Adams. Nie było czasu, żeby naładować petrynał, a pozorować, że się z niego celuje, nie miało sensu. – Decymus Pachom i Krawiec wracający ze zwiadu. – Adams za wantami nie potrafił dostrzec nikogo.
– Nie było żadnego zwiadu! – odkrzyknął tamten.
– Znasz tych żołnierzy? – szepnął Adams.
– Jacyś nowi. Może od Huggego.
– Hasło? – dobiegło zza kamieni.
– Nie znamy aktualnego hasła. Byliśmy na dalekim zwiadzie – krzyknął Adams do ukrytych żołnierzy. – Sotnik Drubbaal czeka na nasz powrót.
– Powtórz imiona.
– Decymus Pachom i Krawiec.
– Decymus Pachom nie żyje. Miesiąc temu zaginął na płaskowyżu.
– Podejdź no tu! – wrzasnął Sykenu. – Poczujesz, jak ci przyłoży martwy decymus! - Wielką pięścią pogroził w kierunku, skąd dobiegał głos.
– Widzieliście takie dziwo?! Gabera tak składnie gada! Musi co jakaś uczona!
– Włos mi z głowy spadnie, a Drubbaal was pośle, korpuśny, na tarczę! A jeśliście nasłani przez Czarne?
– Sam się przekonaj. Masz nas natychmiast dostarczyć przed oblicze sotnika. Wracamy z ważnej misji.
Zza kamienia wyłoniła się przygarbiona sylwetka żołnierza. Pośpiesznie podbiegł ku nim.
– Meldunek – wycedził przez zęby Sykenu. Legionista wyprężył się służbowo.
– Simpel Humrug.
– Czyja decyma?
– Huggego.
– Poprawcie sznury sandałów, simpel.
Legionista schylił się instynktownie, by po chwili znów prężyć się jak struna.
– Zapasowych bełtów nie zawdziewa się za pasek od hełmu.
– Tak jest.
– Ściągnijcie swoich. Niechże przestaną się wygłupiać.
– Tak jest.
– Spocznij.
Żołnierz skinął ramieniem ku swoim. Na umówiony znak pojawili się jeszcze dwaj.
– Macie krótką pamięć, Nehanu – rzucił sucho Sykenu, a korpuśnego zamurowało. – Powinniście rozpoznawać oficerów w legionie.
– Wasze przebranie, panie… – plątał się korpuśny.
– Przebranie było częścią naszego zadania – sucho skwitował Sykenu. – Krawiec, nałóżcie maskowanie.
– Tak jest. – Adams naciągnął kudłatą kolczugę, następnie na głowę nałożył twardy hełm.
– W drogę – Sykenu rzucił do korpuśnego.
– Prowadźcie, Humrug – wydał rozkaz Nehanu.
– Wszyscy mówili, że Pachom poprowadził ze sobą decymę - szepnął Nehanu do Adamsa, kiedy pochód rozciągnął się nieco.
– Dokładnie dwa korpusy i katrupa, czyli mnie.
– Gdzie reszta waszych?
– Polegli.
Nehanu stracił chęć do rozmów.
114.
Wartownia prezentowała się okazale: Dwie linie muru ułożonego z głazów spojonych cementem, a wewnątrz czworokątna wieża strażnicza z czujnym wartownikiem na blankach. Zewnętrzna linia niewiele przekraczała wzrost busierca, wewnętrzna była o metr wyższa. Obie spięto unoszonymi drewnianymi pomostami. Blanki ułożono z postawionych na sztorc płaskich płyt łupku. Mur był cienki, ale wystarczający dla ochrony przed strzałami z łuków lub bełtami z kuszy. Drubbaal uważał, że Czarne nie dysponują bronią palną. Znak legionu przeniesiono do fortu. Na szczycie wieży szczerzyła się nabita na kij czaszka busierca poniżej na poziomym drzewcu łopotał znak sotnika. Wężo-smok Drubbaala dostał dodatkową parę skrzydeł. By osiągnąć maksymalną liczbę ośmiu i lotny ogon, sotnia musiałaby osiągnąć etatowy stan dziewięciu decym.
Prawdopodobnie za postawienie tej solidnej warowni Drubbaal mógł się przyozdobić w piąte i szóste skrzydło.
Życie fortu toczyło się za murami. Z zewnątrz sprawiał wrażenie niemal opuszczonego. Nad kamiennym murem widać było jedynie strażnika i sztandar. W dwóch miejscach nad murami unosiły się dymy ognisk czy palenisk.
Nadchodzący zostali rozpoznani, bo na blanki wyległo kilku ludzi. Wkrótce otwarto bramę. Na spotkanie wyszły im dwa etatowe korpusy pretorii, w galowych szkarłatnych płaszczach i hełmach błyszczących z dala. Maszerowali równym krokiem.
Sykenu zaczekał na Adamsa. Wskazał palcem fortyfikacje.
– Ładny widok, hę? – mruknął. – Przyjemnie na to popatrzeć. Jak wyruszaliśmy, budowa była ledwie rozgrzebana.
– Spokój na murach – zauważył Adams. – Wygląda, że pościg za nami jeszcze tu nie dotarł.
– Żadne Czarne nie przejdą przez Linię, jeśli im życie miłe. Purpurowi równo idą – dodał po chwili. Jak zaczarowany gapił się na nadchodzący oddział. Nie potrafił oprzeć się urokowi broni i barwy.
Oddział prowadzony przez Reutela zatrzymał się przed nadchodzącymi. Decymus pozdrowił wracających zwiadowców. Żołnierze wyprężyli się jak struny. W kilku szczęknięciach oddali honory. Reutel ustawił oba korpusy po bokach Adamsa i Sykenu. Honorowy konwój ruszył. Za nimi podążył korpus Nehanu.
Przeszli ledwie ze sto kroków, kiedy nagle do gardeł Adamsa i Sykenu przyłożono zimne ostrza, a do ich boków przyciśnięto lufy obrzynów.
– Ani kroku!- padł rozkaz decymusa. - Lepiej nie stawiajcie oporu – powiedział cicho. – Mamy rozkaz w razie czego strzelać.
Opór nie miał sensu. Pretorianie natychmiast rozbroili ich, a dłonie i ramiona skrępowali im rzemieniami. Jeden wprawnie zwilżył więzy.