— Сход то сход, але вось,— раптам знайшоўся Кастусь.— Рука разбалелася.
Болей і не ведалі, пра што гаварыць. Крыху пастаялі каля веснічак.
— Ну, дзякуй, што правёў,— ціха сказала яна.— Я пайшла.
— Спакойнай ночы,— ён легка прытуліў яе да сябе, пацалаваў на развітанне.
У хаце гарэла святло. Кастусь падумаў, што можа што здарылася, адчыніў дзверы і спыніўся. У парозе стаяла Ліна і ўсміхалася яму.
Малюнкі В. Шрамякова.