На пошту завіталі перад самым яе закрыццём. Вадзім ледзьве ўгаварыў дзяўчыну прыняць тэлеграму. З-за недахопу часу напісаў кароткае: «Усё ў парадку. Заехала добра. Муж жывы і здаровы». Паказаў Люсі. Яна, ужо на вуліцы, шчасліва засмяялася:
— Муж, які аб’еўся груш. Божа, як расказала сяброўкам, што выскачыла замуж, яны нізавошта не хацелі верыць, пакуль не паказала пашпарт. Усё дапытваліся, хто ты і што ты. Як сказала, што канчаеш універсітэт, а цяпер у газеце працуеш, то оханням ды аханням не было канца. Усё прасілі, каб магарыч выстаўляла.
— Ну і што? Замачыла мяне? — усё, што тычылася любімай, Вадзіму было цікава ведаць.
— А паспрабуй выкруціся. Па-першае, разлічвалася назаўсёды з гэтай работай, па-другое, шлюб — не жартачкі табе, каб не замачыць. У апошні, развітальны дзень так наклюкалася, што ледзьве дадому прывалаклася. Мама, калі ўбачыла мяне такую, хацела нават з хаты вытурыць. Во бачыш, якая я нядобрая. Усё табе расказваю.
— Ну, а мужыкі з вамі былі? — не без падтэксту папытаў Вадзім.
Люся не хітрыла:
— А як жа без іх абыдзешся? Іх нос усюды чуе, дзе пахне. Усе пілі гарэлку, толькі я адна віно. І думаеш, многа выпіла? Як бы не так. Проста не пайшло віно. Відаць, няякаснае было. З тога часу ў рот больш ні-ні.
Калі перад тым, як паслаць пасцель і легчы спаць, Вадзім запытаў, што з ёй, чаму так зажурылася, дзяўчына адказала адным словам: «Баюся».
— Дурненькая, каго баішся? — Вадзім прытуліў яе да сябе, пачаў горача цалаваць.
— Першай ночы баюся. Ты ж, думаю, не накінешся адразу, як галодны звер. Мне трэба хоць трошкі асвойтацца, прывыкнуць да цябе.
— Усё, мілая, зраблю, як ты хочаш, — шаптаў ён самыя цёплыя і ласкавыя словы, якія толькі ведаў.
Ён, распрануўшыся, першы юркнуў пад коўдру, а яна ўсё сядзела ля люстра, расчэсвала валасы, відаць, нялёгка рашалася на адчайны крок. Ён змушаны быў падняцца ў адных трусах і майцы, прыціснуў яе да свайго гарачага цела, асыпаў пацалункамі. Пасля, патушыўшы святло (так запатрабавала дзяўчына), памог ёй распрануцца і панёс у ложак. Абняўшы яго за шыю, яна не супраціўлялася, ласкава тулілася да яго ўсім целам.
— Любая мая, адзіная. Ты не ведаеш, як я чакаў гэтага імгнення, як марыў вось гэтак абняць цябе і задыхнуцца ад тваёй пяшчоты.
У гэту ноч каб гром, навальніца паласавалі чорнае, бы смоль, неба, яны нічога б не чулі і не бачылі ў шале неспатольнага кахання. І толькі пад раніцу, моцна абняўшыся, абое заснулі глыбокім сном. Вадзім, калі скрыпнулі дзверы ў сенцах, першы падхапіўся, глянуў на гадзіннік. Трэба было апранацца, трывожыць любую, а яна ж гэтак смачна спіць. Ён як мага асцярожна адхінуў коўдру, пацалаваў яе тугія і такія вабныя грудзі, што, каб не на работу, нізавошта не ўстаў бы, зноў прыпаў бы да цела любімай.
Люся ад яго шабуршэння прахапілася, нацягнула коўдру, пасля спалохана сказала:
— Вой, я праспала. Гэта ж табе ў рэдакцыю, а я сплю, бы той сурок. Адвярніся, зараз я апрануся, пастаўлю табе чай, яшчэ што зраблю.
Ён супакоіў яе:
— Паспі яшчэ, любая мая. Я сам усё зраблю. Ды і гаспадыня не пусціць мяне галодным.
Аднак яна не паслухалася, хуценька накінула халат, прыпала да яго.
— Вось я і жанчына. А я так баялася. Думала, што памру. А тут можна было ад другога памерці, — яна шчасліва засмяялася.
6
Вольга Іванаўна, калі яны ступілі на яе парог, ад нечаканасці ажно ўпусціла долу нож, якім, рыхтуючыся абедаць, кроіла хлеб.
— А мае вы дзеткі, як я радая бачыць вас і чуць. Думала, што не дачакаюся такога шчаслівага дня. Распранайцеся, зяцёк, і ты, дачушка.
— Мамулька, родненькая, — цалуючы маці, гаварыла Люся, — мы так засумавалі без цябе.
Вадзім выняў з сакваяжа падарунак, перадаў у рукі цешчы прыгожую шарсцяную кофту.
— Гэта мне? — Вольга Іванаўна разгарнула пакунак, накінула абнову на сябе.
— Вой, якая гожая! Гэта ж, пэўна, надта дарагая. Можа, табе, дачушка, больш спатрэбіцца. Прымерай.
— Ёй другое будзе, — цвёрда сказаў Вадзім. — Вам, што аддалі за мяне, такога баламута, сваю крывінку, паўцарства аддаў бы і быў бы вінен.
— Ну, то й цешцеся, дзеткі. Можа, як і вяселле к Першамаю агораем. А ты, зяцёк, надоўга адпрасіўся?
— Мама, ён зараз паесць і паедзе ў Мінск, а я з табою нейкі час пабуду. У яго ж экзамены і абарона дыплома. Здасць, закончыць усё, разам і паедзем. Там буду таксама працу шукаць.
— Ну, то й добра.
Вадзім развітаўся, горача пацалаваў жонку, цмокнуў у шчаку цешчу і падаўся на вакзал. У яго заставалася гадзіна да адыходу цягніка, таму рашыў не бегчы, як бегаў заўсёды, а ісці паважна, ведаючы, што за ім сочаць цікаўныя жанкі. І толькі ўжо па вуліцы Радава пайшоў шпарчэй, каб паспець купіць білет і яшчэ ў прыстанцыйным кіёску выпіць куфель піва. Праз гадзіны паўтары ён падыходзіў ужо да свайго інтэрната. Хвалявала, ці захавалі хлопцы за ім месца, ці не падсялілі каго чужога. Ведама, гэтулькі часу не было чалавека ва ўніверсітэце, хоць пяцікурснікі многія раз’ехаліся і разбрыліся хто куды.