— А-а, хорошо, что мы вас разыскали. Короче говоря, мы вас рекомендуем на должность в Москву. Есть такое издательство «Советский писатель». Нам позарез нужен человек из Беларуси.
Вадзім слухаў, затаіў дыханне. Такога павароту ў сваім лёсе ён аніяк не чакаў. Набраўся рашучасці і папытаў:
— А з сям’ёй як? Я ж не адзін. У мяне з жонкай дачушка і сын.
Голас на тым канцы провада супакоіў:
— Несколько месяцев поживете в общежитии литинститута. Слышали о таком? Если согласны, то скажу адрес, куда через полмесяца нужно будет приехать.
— Я згодзен, толькі з умовай, што калі-небудзь будзе асобная кватэра.
— Я уже сказал, что будет. Издательство наше — не шарашкина контора, чтобы обманывать.
— Усё зразумела. Дыктуйце адрас і дакладную дату, калі ў вас быць.
Яны цёпла развіталіся, і Вадзім адчуў, якая вялікая гара звалілася з ягоных
плеч. Няўжо, няўжо і ён выб’ецца ў людзі, пааціраецца сярод цікавых асоб, забяспечыць неабходным сям’ю? Ён тут жа пайшоў да Рыгора, пачакаў, пакуль той вернецца ад галоўнага рэдактара.
— Ну што, што з Масквой? — папытаў Рыгор, сядаючы ў сваё крэсла. — Як я цябе сасватаў, га? З цябе, браце, каньяк. Дык пра ўсё дамовіўся?
Вадзім, не хаваючы шчасця, кіўнуў галавой.
— Сказалі нават, што і кватэру дадуць. Во дзялы! А каньяк. Пайшлі хоць зараз куды-небудзь, возьмем па чарцы.
— Не магу, дружа, я за рулём.
— Ты што, машыну ўжо маеш? — усклікнуў Вадзім. — Ну, недарэмна я казаў, што раскулачваць цябе пара. То і машыну замачыць трэба.
— Прыходзь вечарам да мяне дадому, замочым. Паліна даўно пыталася, дзе ты прапаў.
Падумаўшы, Вадзім сказаў:
— Сёння вечарам — не. Памчуся на ўсіх крылах у Жорнаўку, падзялюся навіной з жонкай і цешчай. Яны ачумеюць ад такой неспадзеўкі.
Яны ўжо спалі, калі Вадзім пастукаў у акно. Першая падбегла, паўзіраўшыся ў шыбку, Вольга Іванаўна.
— Хто там? — няголасна, каб не абудзіць малых, спытала ўстрывожана.
Пазнаўшы голас зяця, пашлэпала ў сенцы, адкінула завалу. На кухні ўклю-
чыла зыркае святло.
— Нешта, відаць, адбылося, што раніцай паехаў, а цяпер так позна назад.
— Пачакайце, — распранаючыся, сказаў Вадзім. — Адбылося. І нешта вельмі важнае адбылося.
Прыйшла Люся, якую позні прыезд мужа таксама нямала напалохаў.
— Пакарміце, тады буду спавядацца. На галодны страўнік і язык не павернецца ў горле.
— Мой ты зяцёк, не цягні жылы. А пакарміць я нешта знайду. Тут, во, бульба вараная ёсцека, дык я на патэльні са скваркай падсмажу, яйка ўзаб’ю, чаю пастаўлю.
Люся пайшла ў спальню накінуць на сябе цёплую кофту. Дачакаўшыся яе, Вадзім як не агламошыў іх:
— Хутка ўсе паедзем у Маскву. Запрашаюць на працу. Спачатку адзін падамся, а як дадуць асобную кватэру, прымчуся па вас. Так што рыхтуйцеся.
— І што гэта за кантора такая, каб адразу і працу, і кватэру? Ты, відно, зяцёк, жартуеш, на ноч гледзячы.
Люся таксама пакуль што не верыла, што казаў муж. Аднак калі ён удакладніў, што гэтая кантора — выдавецтва «Советский писатель», яны абедзве ажно за галовы схапіліся.
Цешча не магла стрымаць сваіх эмоцый.
— Во пазайздросцяць у вёсцы, калі дазнаюцца. Гэта ж не жартачкі, — яна ўвіхалася з ядой, каб дагадзіць зяцю.
— А як ты думаеш, якую кватэру нам могуць даць? — гэта ўжо Люся прыкідвала, як яны ўчатырох размесцяцца ў новых сценах.
— Пэўна ж, не пакой і не аднапакаёўку. На чатырох ужо мае быць як мінімум двухпакаёвая.
— Божа, няўжо гэта будзе? У мяне сэрца выскоквае ад радасці.
Паеўшы, Вадзім прапанаваў, нягледзячы на позні час, прагуляцца. Угаворваць жонку не трэба было. Яна хуценька апранулася як мага цяплей (ноччу абяцалі замаразкі), адпаведным чынам абулася, і абое выйшлі ў двор, пад зоркавае неба. Адразу за парогам Люся прытулілася да мужа, пацалавала ў вусны.
— Ты паглядзі, паглядзі, — яна паказала на знічку, якая, зрабіўшы ў небе вогненны след, знікла за гарызонтам.
— Няўжо і мы такія знічкі? — пыталася на вуліцы, не зводзячы вачэй з неба, усеянага мірыядамі большых і меншых зорак. — Гэта ж ходзіш па зямлі, хвалюешся, гадуеш дзетак, а прыйдзе час — і ў адзін міг ты, як тая зорачка, мільганеш апошні раз і недзе згарыш. Крыўдна. А ведаеш, сэрца мне падказвала, што ты прыедзеш сёння. Вось жа ёсць нейкая інтуіцыя. Хто б разгадаў гэту таямніцу.