Гандлярка прыпыніць мяне,
Папросіць купіць каляровы,
Астатні, на самым дне
У кошыку, пеўнік цукровы.
А ўвечары дома Васіль
Папросіць пра пеўніка казку:
Ці пеўнік катаўся ў таксі,
Ці любіць салодкую кашку?..
Пад небам Давыд-Гарадка
Ляціць незабыўна вясновы...
«Пра што гэта?»
«Пра галубка».
«А што, ён таксама цукровы?»
(Няхай жа твой лёс, галубок,
Шчаслівую мае разгадку),
Цукровы...
Я згодзен, сынок,
Таму пачынаю спачатку:
«Здалёку ў Давыд-Гарадок,
Як вечнасці позірк ласкавы,
Цукровы ляцеў галубок,
Прапахлы аерам і кавай...»
ЗАЛЯЦАННЕ
А ў позірку няма спакусы
I летуценнага святла.
На градах морквы і капусты
Жыве балотная імгла.
З таго раптоўнага імгнення,
З празрыстай вопраткі тваёй
Я зразумеў — ёсць наталенне
Тугі звычайнаю вадой.
Кранецца промень палівачкі,
I можна баечку сплясці,
Як певень бег да дзікай качкі
Па градах, купінах, трысці.
ВАЛЯ
Пра што мы згадаем,
Пра што запяём,
Куды мы на лета паедзем?..
I лютаўскі вецер,
I ліпеньскі гром
Спрыяюць сардэчнай бяседзе.
Хвіліна спакою, калі мы з табой
Адны ў выдавецкім пакоі,
I гэты захоўваючы спакой,
Згадаю здарэнне былое,—
Ці хто блазнаваў у Давыд-Гарадку,
Ці млынам угневалі хмару,
Бо яблык агністы упаў у муку,
I збегліся ўсе да пажару.
А дзеці хацелі той яблык знайсці
I рознай другой садавіны,
Якая за хмарамі можа расці
Амаль увесь год безупынна.
Дарэмны той пошук...
I тою парой
Ці думалі мы, што ў адхланні
Прыносяць нам радасць,
Даюць нам спакой
Дзіцячыя нашы жаданні.
НЯМА НАЗВЫ
Знерухомленае дыханне —
Гэта лёсу, напэўна, сіло.
Мы не ўмеем пісаць пра каханне
I палохаемся пытання —
Ці яно ў нас, каханне, было?
Мы благія паэты з табою —
Трэба помніць аб гэтым найперш.
Пра любоў, пра святло незямное
Не складзём нават просценькі верш.
РАЗВОДДЗЕ НА ГАРЫНІ Ў 1933 ГОДЗЕ
I ланцугі,
I злоты
На прымніцы і ў лодцы.
Балеі тонуць,
Боты,
I ступкі,
I жаронцы,
I крама...
«Ўсё па-боску»,—
Гарадчукі не ў крыўдзе.
I нешта там па-польску
Напісана на шыльдзе.
А варта з пастарунку,
Што каля гэтай крамы,
Раве аб паратунку
I ў шыбы б'е рагамі.
Ці лодкі ў іх нямашака,
Ці жаху назапашана
Паўнюткія вантробы —
Равуць, нібы каровы.
— Ратуйце, людзі, варту! —
Гукне вясёлы вязень.
Зялёнай меднай квартай
Па кратах звонка бразне.
АДКРЫЦЦЁ
А хараство кахання ў тым,
Што навальніцы, снегапады
Прымаем сэрцам маладым
Як спеў пяшчоты і спагады.
Анёл у зорным лахмане
Вартуе чыстае каханне.
Незразумелае жаданне
Анёла пільнага кляне.
ПЛЯЦ ВОЛІ
(УСПАМІН БЫЛОГА РАБФАКАЎЦА)
Спаткацца ў цукерні прыдумалі Вы,
Там шыльда з імбрычкам у місе,
Там крылы і мяккія лапы савы
З рагамі каровы спляліся.
А тут пра завод, пра плугі трактарам...
І дождж, нібы цемра на шыбы.
Аловак зламаны паперу араў,
Пасля забываўся на сшытак —
Абломленым краем пісаў па сталу,
Тупым па бліжэйшай шыбе.
I шкрэбат за мной без галёш у слату
На ганак рабфакаўскі выбег.
I вось я ў цукерні...
I змрок павуком
Снуе па забруджанай столі,
I шклянкі цукернік таўчэ кулаком,
Не адчуваючы болю...
На капялюшыку Вашым святло
I золь вераснёвай вуліцы.
Праз пальцы цукерніка крышыцца шкло
I корак, як дробная груца.
Здаецца, і пальцы, як груца ў віне,
З абруса сцякуць на масніцы.
Цукернік няўцямна глядзіць праз мяне
На дзверы, сталы і паліцы.