Над пляцам

...Свой вершык далей прамаўляю
Нібыта з Дубоўкавых слоў:
«Ты, пэўна, з таго трамваю,
Які заблудзіўся зноў.

Табе вандраваці няспынна,
Палохаці і чараваць,
Па золаце кожнай краіны,
Нібыта па смецці, імчаць.

Хто золата тое палічыць,
Той згубіць каханне пасля.
Ёсць нешта ў тваім абліччы
Ад п'янага карабля.

Прамчыся па вуліцах Менска,
Здаволься магчымым, тады
Хай пойдзе твой грукат і трэскат
Да іншай зямлі і вады!»

Паслухала кола і ўроскат
За горад — па хмызу, па лузе
Памчала ў мястэчкі і вёскі
Заходняе Беларусі.

Нібы на цяжкую адплату,
Глядзелі на рух перуновы
Ужэнднікі з магістратаў,
А з пастарункаў совы.

Паліцыянты беглі
За гэтай вар'яцкай праявай,
Каб можна — пад кола б леглі,
Баронячы крыж і Варшаву.

Ды клопат дарэмны — не войска,
Якога за дзень не злічыць,—
Па гарадах і па вёсках
Адно толькі кола імчыць!

I чуюцца гнеўныя словы,
Штораз набываючы сілы,
I разлапушваюць совы
На словы калючыя крылы:

«Краіна зруйнуе уціскі,
захопнікаў знішчыць датла.
Світанне ўрачыстае блізка:
на ўсходзе зара узышла».

Кліч гэты — да Пінска, да Брэста,
Да рэчкі любой, раўчука,
Да самага дальшага места
Й мястэчка Давыд-Гарадка.

Вось дзед мой, ён шые боты
Сялянам і дробным панам.
Заходзіць да дзеда ў суботу
З валіскаю крамнік Абрам.

Ён дзеду збывае скуры —
Выдатны варшаўскі хром.
З-пад печы вылётваюць куры,
Пачуўшы на вуліцы гром.

Груды заціхаюць і долы,
I вусцішна неяк барам.
I хрысціцца дзед мой на кола,
I моліцца ціха Абрам,—

I злоты свае забірае,
У спіну глядзіць яму дзед.
Паліцыянтаў зграя
За колам не здыхае ўслед.

Але аддаляецца трэскат,
I грукат, і зірк перуна.
Вяртаецца кола да Менска
Па купінах і валунах.

Чакае яго камсамолец
Вагонаважаты Максім,
Вясёлы, няздзеклівы хлопец,
Які падабаецца ўсім.

Ён смехам ратуецца бедаў,
Ён вершыкі складвае сам,
Яму сваю кнігу «Credo»
Заўчора паэт падпісаў.

I кажа наш хлопец: «Пустое,
Што кола не пераняў,
З паэтам сустрэўся затое
I вершы яму пачытаў».