Пракурор усё гэта добра ведаў, ён асабіста тры разы найдасканалейшым чынам правяраў Апалоніка і тым ня менш зараз, разглядаючы яго, забаўляючыся ім, ён раптам злавіў сябе на думцы, што Апалонік далібог ведае, прайдзісьвет, дзе знаходзіцца Вандроўнік і жудасна баіцца, што гэта зь яго зараз выцягнуць. І пракурор не ўтрымаўся.
— Прывітаньне ад Вандроўніка, — сказаў ён нядбайна, пастукваючы пальцамі па падлакотніку.
Апалонік хутка паглядзеў на пракурора і тут жа адвёў вочы.
— М-м... так... — сказаў ён, пакусваючы губу. — Кхе... Цяпер вось... гм... гарбату прынясуць...
— Ён прасіў цябе патэлефанаваць, — сказаў пракурор яшчэ больш нядбайна.
— Што?... А-а... Ладна... Гарбата ў мяне сёньня будзе выключная. Новая сакратарка проста-ткі знаўца ў гарбатах... То бок... кхе... а куды яму патэлефанаваць?
— Не разумею, — сказаў пракурор.
— Не, я да таго, што... гм... калі яму патэлефанаваць, то трэба ж ведаць... кхе... тэлефон... ён жа ніколі тэлефону не пакідае... — Апалонік раптам замітусіўся, пакутліва счырванеў, запляскаў па стале далонямі, знайшоў аловак. — Куды ён загадаў патэлефанаваць?
Пракурор адступіўся.
— Гэта я пажартаваў, — сказаў ён.
— А?... Што?... — на твары Апалоніка імгненна, зьмяняючы адзін аднаго, прамільгнула мноства падазроных выразаў. — А! Пажартаваў? — ён загігікаў фальшывым сьмехам. — Гэта ты спрытна мяне... Вось пацеха! А я ўжо думаў... Га-га-га!... А вось і гарбатка!
Пракурор прыняў з выпешчаных рук выпешчанай сакратаркі шклянку моцнай гарачай гарбаты і сказаў:
— Добра, пажартавалі і хопіць. Часу мала. Дзе твая папера?
Апалонік, зрабіўшы масу непатрэбных рухаў, дастаў са стала і працягнуў пракурору праект інспэкцыйнага акту. Мяркуючы па тым, як ён пры гэтым скарачаўся і курчыўся, праект быў набіты фальшывай інфармацыяй, меў на мэце ўвесьці інспэктара ў зман і наогул быў складзены з падрыўнымі намерамі.
— Н-нуце-с... — прамовіў пракурор, прыцмокваючы кавалачкам цукру. — Што тут у цябе?... «Акт праверачнага абсьледаваньня»... Н-ну... Лябараторыя інтэрфэрэнцыі... лябараторыя спэктральных дасьледаваньняў... лябараторыя інтэгральнага выпраменьваньня... Нічога не разумею, чорт нагу зломіць. Як ты ва ўсім гэтым разьбіраешся?
— А я... гм... Я, ведаеш, таксама не разьбіраюся, я ж па спэцыяльнасьці... гм... адміністратар, я ў гэтыя справы ня ўмешваюся.
Апалонік хаваў вочы, пакусваў вусны, з размаху кудлаціў на сабе валосьсе, і ўжо было зусім ясна, што ніякі ён не адміністратар, а ханційскі шпіён з вышэйшай спэцыяльнай адукацыяй. Ну й фігура!...
Пракурор зноў зьвярнуўся да акту. Ён зрабіў глыбокадумную заўвагу аб перавыдатку сродкаў, дапушчаным групай узмацьненьня магутнасьці, спытаў, хто такі Зой Баруту, ці не сваяк ён Мору Баруту, славутаму пісьменьніку-прапагандысту, адпусьціў папрок з нагоды бязьлінзавага рэфрактомэтра, які каштаваў шалёныя грошы, а да гэтага часу не асвоены, і падвёў вынік па работах сэктара дасьледаваньняў і ўдасканаленьня выпраменьваньня, сказаўшы, што істотных зрухаў яму ня бачыцца (і дзякуй богу, у думках дадаў ён) і што гэтае ягонае меркаваньне абавязкова належыць занесьці ў чыставы варыянт акта.
Частка акта, якая тычылася работ сэктара абароны ад выпраменьваньня, ён прагледзеў яшчэ больш нядбайна. Топчацеся на месцы, абвясьціў ён. Па фізычнай абароне наогул нічога не дамагліся, па фізыялягічнай — і таго менш... Фізыялягічная абарона — гэта ўвогуле ня тое, што нам трэба: дзеля чаго гэта я дам сябе рэзаць, яшчэ ідыётам зробіце... А вось хімікі малайцы — яшчэ хвіліну выйгралі. У мінулым годзе хвіліну, ды ў пазамінулым годзе паўтары... што ж гэта атрымліваецца? Значыць, цяпер я магу прыняць пілюлю і замест трыццаці хвілін буду мучыцца дваццаць дзьве... Што ж, нядрэнна. Амаль трыццаць адсоткаў... Запішы-ка маё меркаваньне: узмацніць тэмпы работы па фізычнай абароне, заахвоціць работнікаў аддзелу хімічнай абароны. Усё.
Ён перакінуў лісткі Апалоніку.
— Загадай гэта аддрукаваць начыста... і маё меркаваньне... А зараз, праформы дзеля, праводзь-ка мяне... ну, скажам... э-э... У фізыкаў я мінулага разу быў, праводзь-ка ты мяне да хімікаў, пагляджу, як там у іх...