Далёка ў лесе нешта бабахнула, аддалося рэхам — сапёры-сьмяротнікі пачалі працоўны дзень. Бяссэнсіца, бяссэнсіца... Зноў бабахнула, загрукаў кулямёт, грукаў доўга, потым сьціхнуў. Стала зусім сьветла, дзень выдаваўся ясны, неба было бяз хмар, раўнамерна белае, як сьвятлівае малако. Бэтон на шашы блішчаў ад расы, а вакол танка расы не было — ад брані йшло нездаровае цяпло.
Потым з-за кустоў, што напаўзлі на дарогу, зьявіліся Зэф і Вяпрук, убачылі танк і крочылі хутчэй. Максім падняўся і пайшоў насустрач.
— Жывы! — сказаў Зэф замест прывітаньня. — Так я і думаў. Баланду тваю я, браце, таго... няма ў чым несьці. А хлеб прынёс, лопай.
— Дзякуй, — сказаў Максім, прымаючы акраец.
Вяпрук стаяў, абапёршыся на мінашукальнік, і глядзеў на яго.
— Лопай і ўцякай, — сказаў Зэф. — Там, браце, за табой прыехалі. Па-мойму, на дасьледаваньне цябе хочуць...
— Хто? — спытаў Максім, перастаўшы жаваць.
— Нам не даклалі, — сказаў Зэф. — Нейкі штымп у ордэнах з ног да галавы. Крычаў на ўвесь лягер, чаму цябе няма, мяне ледзь не застрэліў... а я, ведай, вочы луплю і дакладваю: так маўляў і так, загінуў на мінным полі сьмерцю храбрых...
Ён абышоў танк вакол, сказаў: «Якое паскудзтва...», сеў на бакавіну і стаў згортваць цыгарку.
— Дзіўна, — сказаў Максім, задуменна адкусваючы ад хлеба. — На дасьледаваньне?... Навошта?
— Можа быць, гэта Фанк? — нягучна запытаў Вяпрук.
— Фанк? Сярэдняга росту, квадратны твар, скура лушчыцца?...
— Якое там, — сказаў Зэф. — Здаравенная жэрдка, увесь у больках, дурань дурнем — Гвардыя.
— Гэта ня Фанк, — сказаў Максім.
— Можа быць, па загадзе Фанка? — спытаў Вяпрук.
Максім паціснуў плячыма і адправіў у рот апошнюю скарынку.
— Ня ведаю, — сказаў ён. — Раней я думаў, што Фанк мае нейкае дачыненьне да падпольля, а цяпер ня ведаю, што і думаць...
— Тады вам, бадай, сапраўды лепш зьехаць, — прамовіў Вяпрук. — Хаця, шчыра кажучы, я ня ведаю, што горш — мутанты ці гэты гвардзейскі чын...
— Ды добра, хай едзе, — сказаў Зэф. — Сувязным ён у цябе працаваць ўсё адно ня стане, а так прынамсі хоць прывязе якую-небудзь інфармацыю пра Поўдзень... калі зь яго там шкуру не зьдзяруць.
— Вы, вядома, са мной не паедзеце, — сказаў Максім сцьвярджальна.
Вяпрук паківаў галавой.
— Не, — сказаў ён. — Жадаю ўдачы.
— Ракету скінь, — параіў Зэф. — А то выбухнеш зь ёю... І вось што. Наперадзе ў цябе будуць дзьве заставы. Ты іх праскочыш лёгка, толькі не спыняйся. Яны павернутыя на поўдзень. А вось далей будзе горш. Радыяцыя жудасная, жэрці няма чаго, мутанты, а яшчэ далей — пяскі, бязводзьдзе.
— Дзякуй, — сказаў Максім. — Да пабачэньня.
Ён ускочыў на гусеніцу, адваліў люк і залез у гарачую паўцемру. Ён ужо паклаў рукі на рычагі, калі згадаў, што засталося яшчэ адно пытаньне. Ён высунуўся.
— Слухайце, — сказаў ён. — А чаму сапраўднае прызначэньне вежаў хаваюць ад шэраговых падпольшчыкаў?
Зэф зморшчыўся і плюнуў, а Вяпрук сумна адказаў:
— Бо большасьць у штабе спадзяецца калі-небудзь захапіць уладу і выкарыстоўваць вежы па-старому, але для іншых мэтаў.
— Для якіх — іншых? — змрочна спытаў Максім.
— Для выхаваньня масаў у духу дабра і ўзаемнай любові, — сказаў Вяпрук.
Некалькі сэкундаў яны глядзелі адзін аднаму ў вочы. Зэф, адвярнуўшыся, старанна заклейваў языком цыгарку. Потым Максім сказаў: «Жадаю вам выжыць» і вярнуўся да рычагоў. Танк загрымеў, заляскаў, хруснуў гусеніцамі і пакаціўся наперад.
Весьці машыну было нязручна. Сядзеньня для кіроўцы не было, а куча галінак і травы, якую Максім накідаў уночы, вельмі хутка распаўзлася. Агляд быў агідны, разагнацца як сьлед не ўдавалася — на хуткасьці трыццаць кілямэтраў у рухавіку нешта пачынала грымець і захлынацца, падымаўся смурод. Праўда, праходнасьць у гэтага атамнага драндулета ўсё яшчэ была выдатная. Дарога або не дарога — яму было ўсё роўна, кустоў і неглыбокіх калдобінаў ён не заўважаў зусім, паваленыя дрэвы ціснуў у дробку. Маладыя дрэўцы, прарослыя скрозь трэснуты бэтон, ён зь лёгкасьцю падмінаў пад сябе, а праз глыбокія ямы, напоўненыя тухлай вадой, перапаўзаў, нібы нават фыркаючы ад задавальненьня. І курс ён трымаў выдатна, павярнуць яго было вельмі нялёгка.