Хвалюе ўвосень пазалота:
У барвах — i дубы, i клён,
I адзінота, адзінота
Апошніх непазбежных дзён.
Зноў рупіць марная работа,
Хоць плён яе ледзь-ледзь відзён,
I не суцешыць адзінота
Апошніх непазбежных дзён.
19/IX—94
На раздарожжы
З кожным днём адыходзім далей i далей
I не знаем, дзе суджана ўпасці,
Ты ў мой келіх хоць трошкі налі
Недапітага некалі шчасця.
Усміхніся, руку пакладзі на руку
I пачуеш удары збалелага сэрца,
Што дагэтуль не ведае, як на вяку
Дамаўчаць i дажыць давядзецца.
Ты — надзея мая i бязлітасны лес,
Забыццё i суровая памяць,
Што з дакорам глядзіць, як распяты Хрыстос,
На жыцця ашалелую замяць.
Ты мяне суцяшаеш спакоем сваім,
Хоць пра шчасце даўно не варожым.
Дык давай на змярканні з табой пастаім
I разыдземся на раздарожжы.
15/VIII—92
О дум
Адмучуся, i ўсё, чым жыў, забуду,
Калі душа пакіне гэты свет,
Тады нарэшце толькі вольны буду
I ў рай ці ў пекла выпраўлю білет.
Мы часта міфы райскія ствараем,
Эдэмам лічым свой няшчасны край.
Калі ж нарэшце пекла стане раем
I ў Лету кане выдуманы рай?
12/IV—92
Канцавая станцыя
Я не спяшаюся. Стары трамвай паволі
Мяне гайдае некалькі гадзін.
Я не спяшаюся: па ўласнай еду волі.
Вагон пусцее. Я амаль адзін.
Гляджу наўкол i ўсё прыпамінаю
З маленства i да гэтае пары,
Праспект, бульвары, вуліцы мінаю.
Сатлела лета, — восень на двары
Пазалаціла ліп i клёнаў шаты.
Трамвай ідзе павольна, як заўжды.
Затармазіў i абвясціў важаты:
«Вось канцавая станцыя «Клады».
Прыехалі, спыняемся на полі,
Сыходзяць спадарожнікі усе.
A заўтра зноў сюды трамвай паволі
Наступных пасажыраў прывязе.
8/IV—92
Прычына
Дагарае апошняя восень,
Лісце падае, дожджык імЖыць.
Колькі ж тыдняў ці дзён засталося,
Год ці, можа, паўгода пражыць.
З чорнай бездані падаюць зоры
I дрыжаць, патухаюць, гараць.
Не ад старасці i не ад зморы
Час прыходзіць, i нам паміраць
I бясследна знікаць назаўсёды
У маўклівай глушы забыцця
Не ад кулі, пятлі ці нягоды, —
Ад жыцця... ад такога жыцця.
9/XI—92
Маленне
Называя себя мудрыми, обуземели.
Хаджу ў царкву, касцёл i ў сінагогу,
Пакуль была, не абмінаў мячэць,
Каб аднаму паспавядацца Богу,
Пакаяцца i сэрцам памякчэць.
I папрасіць, каб ён адвёў пакуты,
Паслаў нашчадкам шчаслівейшы век,
А не такі, як наш, — глухі i люты,
Дзе столькі злосці, гора i калек,
Аж рукі ў «змагароў» пачырванелі,
Апанаваў усю планету жах,
A «каралёў» крывавае купелі
Не страшаць нават «мальчики в глазах».
Каму, каму я толькі не маліўся,
За кім не паўтараў: «Свят! Свят!»
Ды ў кожным фарысеі памыліўся,
Калі ішоў на змену кату кат.
Бязлітасныя сытыя Малюты
Ніколі ў пекла шлях не абмінуць:
За кроў, пажары i пакуты
Нашчадкі ix навекі праклянуць.
Здзічэлы кілер парудзелай масці,
Хлуснёю болей Бога не гняві,
Што дбаеш толькі пра людское шчасце,
Спярша адмый сумленне ад крыві!..
Што ж? I мая канчаецца дарога,
Не ведаю, які пакіну след,
I толькі аднаго малю я ў Бога,
Каб розум i дабро вярнуў у свет.
На Дзяды ў бальніцы
З тае пары крывінкі на панелі, —
Жывыя сведкі здзеку i бяды,
Гараць i пад асфальтам, як гарэлі,
I свечкамі ўзыходзяць на Дзяды.