Куды ні ступіш, гора апячэ,
Бо ўсё жыву ў сацлагеры яшчэ,
I дабівае ўсеагульны стрэс:
То краты сняцца, то казённы лес.
10/Х—93
Спруты
У нас такі кароткі век,
I так яго нам змардавалі,
Нас хціўцы кінулі на здзек,
Сабе ж палацы збудавалі.
Iм забяспечвай i хвалi
I падстаўляй худыя спіны,
Бо мы па-людску не жылі
Ні дня, ніводнае хвіліны,
А ўсё чакалі лепшы час,
Ды больш чакаць не маем сілы,
Бо топчуць, як тапталі,нас
I хлусяць, як даўней хлусілі.
Што ні пабачаць, з рук ірвуць,
Нібы пражэрлівыя спруты,
А дзеці i старыя мруць
Ад голаду i ад атруты.
Цярпелі мы i церпім здзек,
Куды ні глянеш, сэрца стыне,
Як чалавека нішчыць чалавек
I сам ад хцівасці загіне.
3/ІХ—93
Тупікі
Чыгуначныя тупікі
Пазарасталі крапівою,
Валяюцца іржавыя цвікі,
I нешта не дае душы спакою.
Чыгуначныя тупікі —
Пад'ёмы, закругленні, перагоны
Таварнякі, таварнякі,
I ўсё — казённыя вагоны.
Буржуйка, свечка ў ліхтары
I ненадзейныя суседзі...
Ніхто не знае да пары,
Куды вязуць, куды ён едзе.
Цяпер гляджу на ўсе бакі,
Даўнейшага шукаю следу,
I ўсё трапляю ў тупікі,
З якіх нікуды не даеду.
Як выйсце з тупіка знайсці
У падарожжы на жыцці.
8—9 /VІ—93
Страты i страты
Ну, вось i канчаецца лета,
Палессе вада заліла,
Начатая песня не спета,
А плач — ад сяла да сяла.
За стратамі страты i страты,
А хто вінаваты у ix?
Забыліся даўнія святы,
Не знойдзе нявесту жаніх.
Якой вінаваціць віною?
Дзе будзе ў бяздомных начлег?
Каб ведалі, лепш бы за Ноя
Скляпалі б сучасны каўчэг.
За што ад змяркання да рання,
На досвітку i уначы
Прыходзяць адны пакаранні
I каркаюць, як крумкачы?
I пот, i густая крывінка
Сцякаюць у бездань дарма,
Бязлітаснай лапаю рынку
У дзверы грукоча зіма.
З дажджамі i лета праходзіць,
Паволі паводка спадзе,
А хто да фіналу стагоддзя
Сваёю хадой дабрыдзе?
Маё пакаленне імкліва
Знікае, як ранішні дым.
Каб хоць давялося шчасліва
Пажыць i за нас маладым.
21/VIII—93
Весела жывём
О, як мы весела жывём!
З такім начальствам не сумуюць
Што мы пад вечар дажуём,
Яны уранні падсумуюць.
Лічыльнікі без тармазоў
Падлічаць, колькі моцы ў целе,
Падвысяць цэны ў сто разоў,
Каб мы, крый Божа, не тлусцелі
Што выміраем, ім не ў знак,
На нашу пенсію скупую
Мільёны соценных Дзяржзнак
Яшчэ паперак адштампуе.
I гэтых фанцікаў мяхі
Пруць хлебаробам i шахцёрам,
А за злачынствы i грахі
Разлічвацца з народам сорам.
1992
Шукаю усмешку
Іду па праспекце...
На рынак бягу,
За горад спяшаюся пешкі
I, як ні шукаю, знайсці не магу
Ніводнай вясёлай усмешкі.
Дзяўчынка ідзе з матыльком на плячы,
Закушаны вусны, нахмураны бровы,
Глядзяць спекулянты, нібыта сычы,
I клоўн, як хмара, суровы.
Ад гора заплакаць гатоў афіцэр,
Бяздомны,. бяззбройны i кволы,
I толькі разбэшчаны міліянер
Здаволены ўсім i вясёлы.
Глядзіць ён на ўсіх з вышыні i здаля,
Усё яму лёгка ўдаецца,
Смяецца ён з беднасці i з мазаля,
З сумленных i шчодрых смяецца.
ён рабчыкаў смажыць, жуе ананасы,
Але жабраку i капейкі не дасць,
Былы прадстаўнік гегемоннага класа
За долар набудзе душу i прадасць.
Чарга за чаргой, як вужака віецца.
А што там даюць, кілбасу ці віно?
Іду па праспекце, — ніхто не смяецца,
I дзеці смяяцца адвыклі даўно.