5—6/VIII—92
Каму мы трэба?
«В республике один военный
приходится на 4З человека
населения».
Скажыце мне, таварыш генерал,
Хто нам вайною пагражае,
Які урад, які кагал,
Каму патрэбны нашы ураджаі,
I наша нафта, золата i медзь
I нават вашы дачы i нагоны?
Не толькі вораг, нават i мядзведзь
Уцёк даўно з чарнобыльскае зоны,
I толькі ледзь партрэт яго ліпіць
З вавёркаю на хліпкай асігнацыі,
А за яе не проста нам купіць
У слуцкіх бэрах бэры радыяцыі.
Ix больш за танкаў i ракет
Баяцца i на Захадзе i Усходзе,
А вы дасюль марочыце ўвесь свет,
Што генералы дбаюць аб народзе,
Што днём i ноччу сцерагуць яго
З зямлі, вады i нават з неба,
Ды толькі невядома ад каго,
Каму мы з радыяцыяю трэба.
Хіба аматарам збівання груш
I віртуозам выхавання «матам»,
Таму на карках сарака трох душ
Сядзіць адзін нахлебнік з аўтаматам
І трэба кожнага адзець i пракарміць,
Салдата — кашаю, начальства —
сервелатам
А зможа нас найлепш абараніць
Не аўтамат, а «вызвалены» атам.
24/IX—92
Змена — змене
«...узмацніць барацьбу з аргані заванай
злачыннасцю i карупцыяй».
Адны накраліся. Змяняюць іх другія
I набіваюць кашалі тугія,
Рабуюць фермы, склады i вагоны
I нажываюць нізашто мільёны,
Не тоячыся, а сярод дарогі
За кошт «гуманітарнай дапамогі».
За нашае жабрацтва, енкі, плачы
Будуюць i сабе i дзецям дачы,
Для блізкай i далёкае радні
Нас абдзіраюць дзень пры дні.
Нібыта нашыя заступнікі i слугі,
А паглядзець — увішныя хапугі,
Адзін нахабна, іншы асцярожна
Хапае ўсё, за што ўхапіцца можна.
На складах, хоць дабра не так i многа,
Трымаюць махляры адзін другога,
Каб ix не заўважаў ніхто віны,
Даюць i служкам паспытаць яны.
Прачнешся ноччу у халодным поце,
Бо ведаеш, што злодзей на «рабоце»:
Складае долары i залацішка зліткі
I абдзірае беднага да ніткі.
Пра рынкі потым будзе нешта нлесці
Таму, ў каго няма ні піць, ні есці,
Затое ёсць бяспраўе i бязладдзе,
I толькі ў тых сумленне, хто не крадзе.
15/IX—92
Апошняя
Разбіты комін, парадзелы дах,
Вісіць адна кашуля на вяроўцы.
— A людзі дзе?
— A людзі на кладах,
Туды адправіліся ўсе аднавяскоўцы, —
Азвалася бабуля з-пад радна
З маленькаю сівою галавою.
— Лічы, што дажываю век адна
I гора мыкаю адна-адною.
Так i гібею з году ў год,
Глухою, невідушчаю, слабою.
Адна у цеха — толькі кот,
То з ім сваруся, то сама з сабою.
Гады, пытаеце? Усе мае гады
Прабеглі, дзеткі, у бядзе i ў працы,
А час надыдзе, на клады
Сваім прыйдзецца ходам дабірацца.
Каб даў Гасподзь хоць дачакацца лета
I свежае з гароду навіны...
А на бабулю весела з партрэта
Глядзелі два прыгожыя сыны.
21 /XI—92
Квартальны план
Яшчэ пратрымаюся месяцы тры
I зубы тады пакладу на паліцу,
Бо ўжо не памогуць літфонд i сябры,
І там ім прыйдзецца да скону пыліцца.
Відаць, не ўратуюць ні д'ябал, ні Бог,
Бо я не прыдбаў за жыццё анізвання,
Нарэшце сабе напішу некралог
I тэксты прамоў на сваім пахаванні.
Пакуль не зваліўся i розум не згас,
Каб тэксты ўзгадняць не насілі.
Сябры, пастараюся выручыць вас,
Каб на паніхідзе не надта хлусілі.
27/ VIII—92