Яго «ласкавая» рука
Здзярэ кашулю з жабрака.
Ён скажа: «У цёплую пагоду
Такую зацвярджаем моду».
Схаваўшы ў гардэроб дублёнкі,
Даводзіць: «Шкодна мець пялёнкі.
Няхай гартуюцца малыя,
Каб выраслі байцы ўдалыя,
Прыбудзе спрыт, адвага, сіла,
Папрыгажэе твар без мыла,
Не трэба вітаміны, лекі,
Пакуль яшчэ не ўсе калекі.
Калісьці раіў Фараон:
Пасціцца трэба трыццаць дзён,
Каб добра гартаваць натуру
I мець прыгожую фігуру.
Тады за год ці за паўгода
Усё здабудзем для народа
I цяжкасці усе адужым,
Бо так аддана людзям служым».
16/X—91
Смагa
У ліпені з ліп аблятаюць лісты, —
Спякота, i суша, i белае неба,
Гудуць, як гудрон, пад нагамі пласты
Гарачай парэпанай глебы.
Ні свежага ветру, ні кроплі расы,
Смуга i збялелае сонца ў зеніце,
Пустыя у неба глядзяць каласы,
Маўчаць перапёлкі, засмяглыя ў жыце.
Скруцілася лісце, нібы на агні,
На дубе, што век на самоце вякуе,
I толькі над полем каршун з вышыні
У жыце даўно перапёлку цікуе.
У студні, ў крыніцы — ні кроплі вады,
Любімае сонца за шчодрасць кляну я,
Бо сёлета нам не пазбыцца бяды,
Што кожнага з нас не мінуе.
Надыдзе зіма i сцюдзёнай, i поснай.
Няўжо Усявышні нас пусціць на звод
У гэты пакутны, сухі, высакосны,
Амаль што чарнобыльскі год?
27/VІІІ—92
Мара функцыянера
Хапай, рабуй i не саромся,
Але майго, глядзі, не руш,
А мала будзе, дабяромся
Да вашых змардаваных душ.
Забралі ўсё — зямлю i неба,
Сабе палацы узвялі,
A ў нас паціху хлеб, да хлеба,
I нават мову аднялі.
Ім трэба дзесяць слоў, не болей
Рэклама, бізнес, банк, экспрэс,
Валюта, бартэр, ежы уволю —
Каньяк, ікра, балык i секс.
Астатняе за глупства лічаць,
А каб суцешыць мужыкоў,
Чэчэнцаў, асецін паклічуць
Або растоўскіх казакоў.
«Хай нехта вякае: «Ду-ша!»
Нам долары. Вам — ні шыша!
Вось!»
10/X—92
Здані
Здаецца, што з кашмарных сноў
Вяртаюцца былыя здані,
Нам на пагібель зноў i зноў
Страшней за цвёрдае заданне.
Галеча, голад, смерць i кроў,
Разбой, рабункі i пажары,
I сцюжа дыхае з муроў
У чорныя ад гора твары.
Пагібель крочыць след у след...
Даўно без жаднае надзеі
Гібеем я i мой сусед,
А раскашуюцца зладзеі,
Дзялкі, хапугі, гандляры,
Фарцоўшчыкі i прайдзісветы
Дапялі да свае пары,
Дабіліся жаданай мэты.
Для нас — пагібель, ім — жыццё,
Памножанае на мільёны,
Сумленных гора, як асцё,
Даводзіць спакваля да скону.
Як занядбаны чалавек,
Маўчу, цярплю, ды не зміруся,
Што кінуты народ на здзек,
Што Беларусь — без Беларусі.
23/ХІ—93
Пасерабрыла сівізна
А я ж лічыў жыццё бясконцым,
Што буду вечна малады,
Што i на выцвілай старонцы
Пакінуць след мае гады.
Зірну ў люстэрка — не змяніўся,
Зіма мінула i вясна,
Але, выходзіць, памыліўся —
Пасерабрыла сівізна
I скроні i густыя бровы,
Ну, а душа? Душа гарыць:
Да слова слова ніжа слова,
Каб не маўчаць, а гаварыць,
I гавару, што набалела,
Што радуе i што баліць,
Каб толькі не маўчаць, а смела
Казань, што кожны дзень смыліць.
Па радыё i з тэлекамер
Кажу, каб чулі з краю ў край,
Што душаць бруднымі рукамі
Народ дзесяткі-чорных зграй.
Хачу, каб верылі нашчадкі,
Што некалі усё міне,
I толькі застануцца згадкі
Аб нашай горкай старане.
Стаптанай, змучанай, прыгожай,
Што гаравала век сама
На рубяжах i раздарожжах,
А за яе радней няма.