Mi ridetis hontigita.
Ni ne penu ricevi sciigojn el la malsuperaj tavoloj — li komplezeme daŭrigis — krom por tiu celo, por al- porti ĝustan helpon. Sed oni konfesu, ke neniu helpas konvene, se lia sento kaj racio estas en malordo. Tial taŭga preparado fariĝas nepre necesa, antaŭ la starigo
(,) Mateo, 8:22. — La Trad.
de novaj kontaktoj kun la surteraj parencoj. Se ili li- verus kampon al spirita amo, tia interkomunikiĝo estus dezirinda; sed grandega nombro da enkarniĝintoj eĉ ne la regadon super si mem atingis, baraktante iele-trapele meze en la ondoj de la materiala vivo. Ni devas, malgraŭ la sentimentaj malfacilaĵoj, eviti falon en malsuperajn vibrorondojn.
Montrante mian obstinemon, mi tamen demandis:
Sed, Lizio, ĉu al vi, kiu havas amikon en la karno, nome vian patron, ne estus plezuro komunikiĝi kun li?
Jes, sendube — li ĝentile respondis —; kiam ni meritas tian ĝojon, ni vizitas lin en lia nova formo, kaj tiel same okazas tiam, kiam li mem volas komunikiĝi kun ni. Sed ni ne forgesu, ke ni estas eraremaj; ni devas do nin turni al la koncernaj aŭtoritatoj, por ke tiuj difinu la postulatan oportunon aŭ meriton: por tio ni havas la Ministerion de Komunikiĝo. Mi aldiru, ke pli facila estas la veno el supera al malsupera sfero. Ekzist- as tamen iuj leĝoj, laŭ kiuj oni devas ĝuste kompreni tiujn, troviĝantajn en pli malaltaj regionoj. Tiel grave estas scii paroli, kiel scii aŭdi. "Nia Hejmo" vivis tu- multe, ĉar, ne sciante aŭdi, ĝi do ne povis doni efikan helpon, kaj la kolonio ofte fariĝis ia Babel.
Venkite de lia konvinka argumentado, mi ne plu parolis. Kaj, dum mi tenis min silente, la amika fleg- isto funkciigis la ricevagordilon antaŭ miaj rigardemaj okuloj.
XXIV
IMPRESA ALVOKO
Tuj kiam la aparato estis ŝaltita, milda melodio dis- verŝiĝis en la ĉambro, lulante nin en harmoniaj ondoj; sur la televida ekrano montriĝis per sia figuro la parol- anto en sia kabineto. Post kelke da momentoj li komenc- is paroli:
Radiostacio de la Posteno N-ro 2, en Loĝejo! Ni ĉiam ankoraŭ disradias la alvokon de la kolonio por la paco sur la Tero. Ni admonas la bonanimajn kunlabor- antojn kolekti fortojn, por la gardo de la morala ekvi- libro en la rondoj de la terglobo. Helpu nin ĉiuj, kiuj povos oferi kelkajn horojn da kunpenado en la labor- fakoj, kie ligiĝas la mallumaj fortoj de la Ombrejo kun la homa menso. Nigraj falangoj de la malklereco, iam flamiginte la brulkonsumantajn torĉojn de milito en Azio, nun sieĝas la eŭropajn naciojn, ilin pelante al novaj krimoj. Nia sekcio, kune kun la ceteraj, klopodantaj por la spirita higieno en la rondoj pli proksimaj al la terkrusto, dissciigas tiujn manovrojn de la koncentriĝintaj potencoj de malbono kaj petas pri frata kunpenado kaj laŭebla helpo. Memoru, ke la paco bezonas defendant- ojn! Kunlaboru kun ni laŭmezure de viaj fortoj! Taskoj ekzistas por ĉiuj, ekde la kampoj de la terkrusto ĝis niaj pordegoj! La Sinjoro nin benu!
Ĉesis la voĉo kaj ree aŭdiĝis dia muziko. La tono de tiu stranga admono skuis miajn plej internajn fibr- ojn. Lizio helpeme klarigis:
Ni nun aŭdas "Loĝejon", malnovan servokolonion en intimaj rilatoj kun la malsuperaj regionoj. Kiel vi scias, ni estas en Aŭgusto 1939. Viaj lastaj personaj suferoj ne ebligis al vi pensi pri la angora situacio de la mondo, sed mi povas aserti, ke la teraj nacioj trov- iĝas tre proksimaj al plej disruinigaj bataloj.
Kio! — mi ekkriis terurita. — Ĉu do ja ne su- fiĉis la tuta sango de la antaŭnelonga granda milito?
Lizio ridetis kaj fikse rigardis min per siaj brilaj kaj profundaj okuloj, kvazaŭ silente bedaŭrante la se- riozecon de tiu homa horo. La unuan fojon la amika flegisto ne respondis al mi. Lia silento premis al mi la koron. Super ĉio miregigis min la multego de la spiritaj servoj sur la kampoj de nova vivo, kie mi nun troviĝis. Ĉu do ekzistas urboj, kie noblaj Spiritoj petas pri helpo kaj kunlaborado? La voĉo de la parolinto aspektis kiel efektiva S.O.S. Mi vidis lian konsternitan mienon
sur la ekrano de la televidilo. Tra siaj maltrankvilaj okuloj li elmontris profundan afliktiĝon. Kaj la lingvo? Mi klare aŭdis de li la portugalan lingvon, netan kaj korektan. Mi pensis, ke ĉiuj spiritaj kolonioj interko- munikiĝas per la vibro de la penso. Ĉu do, eĉ tie, estis tiel malfacila tia interrilato? Rimarkinte mian embaras- on, Lizio klarigis:
Ni staras ankoraŭ tre malproksime de la idealaj regionoj de la menso pura. Kiel sur la Tero, tiel same ĉe ni tiuj, kiuj perfekte harmonias, kapablas interŝanĝi pensojn sen la idiomaj baroj; sed entute ni ne povas flanken meti la formon, laŭ la vasta senco de la vorto. Nia kampo de batalado estas nemezurebla. La tera hom- aro, konsistanta el milionoj da estuloj, ligiĝas kun la nevidebla kreitaro de tiu sama planedo, en la nombro de multaj miliardoj da animoj. Neniu povus do atingi pli progresintajn regionojn tuj post la morto de la materia korpo. Ankaŭ ĉi tie la naciajn kaj lingvajn po- sedaĵojn ĉirkaŭbaras psikaj limoj '-"l En la plej divers-
Kiel sciate, S.O.S. estas telegrafa signo, per kiu ŝipo en danĝero petas pri helpo. — La Trad.
La nombro da elkarnuloj, kiuj bezonas lingvon in- ternacian por interrilatoj kun aliaj elkarnuloj, estas nekal- kuleblaj miriadoj; kaj ĉ iuj senescepte ĝ in bezonas por mesaĝ oj aj fakoj de nia spirita laborado ekzistas granda nombro de Spiritoj liberaj de ĉia limigo, tamen estas grave kon- sideri, ke la plej multaj havas tiajn limigojn. Nenio trompas la principon pri sinsekvado, regantan en la leĝoj de evolucio.
En tiu momento ĉesis la muziko, kaj la sama parol- into reaŭdiĝis:
Radiostacio de la Posteno N-ro 2, en Loĝejo! Ni disradias plu da alvokon de la kolonio por la paco sur la Tero. Pezaj nebulegoj amasiĝas super la tuta Eŭropo. Mallumaj fortoj el la Ombrejo penetras en ĉiujn angul- ojn, respondante al la alvoko de la malnoblaj inklinoj de la homo. Multaj sindonaj bonfarantoj, en la politikaj kabinetoj sinofere klopodas pri la internacia konkordo; sed iuj registaroj estas tiel enfermiĝintaj en si mem, ke ili apenaŭ ebligas ian spiritan influon. Ne havante or- ganojn, kiuj estus prudentaj kaj donus nepasiajn kon- silojn, tiuj landoj marŝas al vastampleksa milito. Ho tre amataj fratoj el la superaj sekcioj, ni helpu la kon- servadon de la homa trankvileco! Ni defendu la jarcent- ojn da sperto de multaj landoj, patrinoj de la okcidenta civilizacio! La Sinjoro nin benu!
Silentiĝis la parolanto kaj reaŭdiĝis la karesantaj melodioj.
La flegisto restis en silento, kiun mi ne kuraĝis rompi. Post kvin minutoj da ripoziga harmonio, reaŭd- iĝis la sama voĉo:
Radiostacio de la Posteno N-ro 2, en Loĝejo! Ni ankoraŭ disradias la alvokon de la kolonio por la paco sur la Tero. Kamaradoj kaj fratoj, ni voku pri helpo la potencajn Fratarojn de Lumo, respondantajn pri la destino de Ameriko! Kunlaboru kun ni por la savo de miljaraj kapitaloj de la tera evoluado! Ni marŝu helpe al la sendefendaj kolektivoj, ni subtenu la patrinajn kor-
al enkarnuloj. Ekzistas granda Esperanto-movado en la Trans- mondo, kaj en Brazilo multaj spiritistoj estas pri tio inform- itaj per mediumaj libroj. La efektiva centro de la Esperanto- -movado estas Esperantista Universitato en la Transmondo.
— La Eldonistoj.
ojn, sufokitajn de angoro! Niaj fortoj nun vigle duel- adas kontraŭ la legioj de la malklereco. Kiom vi nur povas, venu helpe al ni! Ni estas la nevidebla parto de la tera homaro, kaj multaj el ni reiros en la karnon, por elviŝi pasintatempajn erarojn. Ankaŭ la enkarna homaro estas nia familio. Ni unuiĝu en unu solan vi- bradon. Kontraŭ sieĝado de la mallumo, ni ekbruligu la lumon; kontraŭ la milito de malbono, ni ekmovu la kontraŭstaron de bono. Riveroj da sango kaj larmoj minacas la kampojn de la eŭropaj societoj. Ni proklamu la neceson de konstrua laboro, ni plivastigu nian fidon. La Sinjoro nin benu!