Rafael mem de tempo al tempo direktis al mi ri- gardon de miro, kvazaŭ li ne devus atendi de mi tian konduton.
La aerobuso haltis antaŭ vasta konstruaĵo. Ni si- lente eliĝis.
Post nemultaj minutoj mi troviĝis antaŭ la respekt- inda Genezio, maljunuleto simpatia, sed kies vizaĝo el- montris neordinaran energion.
Rafael min frate prezentis al li.
Ho jes! — diris la nobla ministro. — Ĉu vi estas nia frato Andreo?
Por al vi servi — mi respondis.
Mi havas informon de Laŭra pri via veno. Ne ĝenu vin, mi petas.
En tiu momento mia kamarado respekte alproksim iĝis kaj petis sian forpermeson; poste li ĉirkaŭbrakis min kaj eliris. Rafael estis urĝe atendata en la fako, kie li oficis.
Fikse rigardante min per siaj tre brilaj okuloj, Ge- nezio komencis, dirante:
Klarenco interesite parolis al mi pri vi. Ni ofte akceptas personojn el la Ministerio de Helpo, vizitantajn por observoj, el kiuj plej multaj fariĝas provtempoj de servado.
Mi komprenis la subtilan aludon kaj diris:
Ĉi tio estas mia plej granda deziro. Mi ja ne ĉesas petegi la Diajn Fortojn helpi mian mizeran spirit- on, permesante, ke mia estado en ĉi tiu ministerio fariĝu tempo de lernado.
Genezio ŝajnis tuŝita de miaj vortoj; farante uzon el la inspiroj, kiuj inklinigis min al humileco, mi en larm- oj petegis:
Via Ministra Moŝto, mi nun komprenas, ke mia kelkatempa estado en la Ministerio de Helpo okazis dank' al la Favorkoreco de la Plejalta, eble pro la konstanta propeto de mia sindona sankta patrino. Mi tamen ri- markas, ke mi, ĝis nun, nur ricevis bonfarojn, nenion utilan donante. Certe mia loko estas ĉi tie, en rebonigaj laboroj. Se eble, mi petas, faru, ke la permeso viziti estu anstataŭigita per la eblo servi. Pli ol iam antaŭe mi nun komprenas la neceson renovigi miajn proprajn sciojn. Multe da tempo mi perdis en senutila vantamo, grandegajn elspezojn de energio mi faris en la ridinda adorado de mi mem!
Kontenta, li rimarkis sur la fundo de mia koro vivan sincerecon. Kiam mi min turnis al la ministro Klarenco, mi ankoraŭ ne sufiĉe konsciis, kion mi petas. Mi volis servon, sed mi eble ne deziris servi. Mi ne komprenis la valoron de la tempo kaj ne vidis la sanktigan benon de iu oportuno. En la fundo, ĝi estis la deziro esti plue tio, kio ĝis tiam: la kuracisto malhumila kaj respektata, blinda pri la sensencaj pretendoj de la egotismo en-
Egotismo: supermezura sento de sia propra per- soneco. — La Trad.
kiu mi vivis, enŝlosita en miaj propraj opinioj. Sed nun, ĉe tio, kion mi vidis kaj aŭdis, komprenante la respond- econ de ĉiu filo de Dio en la senlima kreitaĵaro, mi metis sur la lipojn ĉion, kion mi posedis plej bonan. Unu- vorte, mi estis sincera. Ne zorgigis min la speco de ia tasko al mi komisiota; mi strebadis al la superega en- havo de servemo.
La maljunuleto, surprizita, rigardis min kaj de-
mandis:
Ĉu la ekskuracisto esta ja vi mem?
Jes... — mi hezitante respondis.
Genezio iom silentis, kvazaŭ serĉante ian decidon pri la afero, kaj poste diris:
Mi laŭdas vian decidon kaj ankaŭ petas la Si- njoron vin konservi en tiu digna teniĝo.
Kaj kvazaŭ plej forte dezirante min kuraĝigi kaj ekflamigi en mia spirito novajn esperojn, li emfaze daŭr-
igis:
Kiam lernanto estas preta, la Patro sendas ins- truanton. Tio sama okazas koncerne laboron: kiam serv- anto estas preta, aperas tasko. Vi, mia amiko, de longe ricevas de la Providenco grandegajn rimedojn. Vi vo- lonte kunlaborus, komprenas respondecon, akceptas devon. Tia teniĝo treege favoras la konkretigon de viaj deziroj. En la rondoj de la karno ni havas la kutimon gratuli iun, kiu atingis financan prosperecon aŭ bonegan socian pozicion; ĉi tie estas malsame: oni estimas kom- prenemon, individuan klopodon, sinceran humilecon.
Rimarkinte mian maltrankvilon, li finis:
Estos por vi eble ricevi ĝustajn okupojn; tamen, en la nuna momento vi farus la plej bone, se vi vizitus, observus, esplorus.
Kaj tuj komunikiĝante kun la apuda kabineto, li laŭte parolis:
Mi petas Tobijan al mi, antaŭ ol li iros al la Ĉambroj de Rebonigo.
Post nemultaj minutoj, ĉe la pordo ekaperis sinjoro kun senĝenaj manieroj.
Tobija — afable diris Genezio —, jen amiko, ven- inta de la Ministerio de Helpo por observado. Mi opinias tre utila por li la kontakton kun niaj laboroj en la re- bonigaj ĉambroj.
Mi etendis al Tobija la manon, kion li reciprokis, ĝentile dirante:
Al via dispono.
Gvidu lin — daŭrigis la ministro, montrante grandan bonkorecon. — Andreo bezonas plej interne koni niajn laborojn. Faciligu al li ĉian oportunon, kiun ni povos disponi.
Tobija esprimis sian pretecon, vidigante la plej grand- an bonvolon.
Mi foriras — li bonhumore diris. — Se vi deziras min akompani...
Sendube! — mi plezure rediris.
La ministro Genezio min ĉirkaŭbrakis kortuŝita, kun kuraĝigaj vortoj.
Mi decideme sekvis Tobijan.
Ni trairis vastajn kvartalojn, kie multe da konstru- aĵoj aspektis al mi kvazaŭ abelejoj de intensa laborado. Rimarkinte mian silentan demandon, la nova amiko klar-
igis:
Ĉi tie staras la grandaj fabrikoj de "Nia Hejmo". La preparado de sukoj, de teksaĵoj, unuvorte, de ĉiaj ellaboraĵoj havigas okupon al pli ol cent mil homoj, kiuj per unu fojo revirtiĝas kaj lumigas al si la menson.
Post kelke da momentoj ni eniris en majestan kons- truaĵon. Tuta armeo da servantoj ondadis tien kaj reen. Trapasinte longajn koridorojn, ni renkontis grandam- pleksan ŝtuparon, kondukantan al la malsupraj etaĝoj.
Ni malsupreniru — diris Tobija per serioza tono.
Kaj rimarkinte mian miron, li komplezeme klarigis:
La Ĉambroj de Rebonigo situacias en la najbar- aĵo de la Ombrejo. Tiuj, ĉi tien enkondukitaj por flegado, ne eltenas la suprajn lumon kaj atmosferon en la unuaj tempoj de loĝado en "Nia Hejmo".
XXVII
FINE LABORO
Mi neniam povus pentri al mi la bildon, kiu nun sterniĝis antaŭ miaj okuloj. Tio ne estis propre ia am- bulanco, nek ia hospitalo por la ordinara kuracado de malsanuloj. Ĝi estis serio da vastaj ĉambroj, ligitaj inter si kaj plenaj de efektivaj homaj restaĵoj.
Stranga voĉbruado ŝvebis en la aero. Ĝemoj, plor- singultoj, korŝiraj frazoj, pafataj sen senco kaj celo. Kadavrecaj vizaĝoj, skeletaj manoj, monstraj mienoj tra- vidigis teruran spiritan mizeron.
Tiel angora estis mia unua impreso, ke mi devis hel- pi al mi per preĝo, por ne senkuraĝiĝi.
Tobija, tute trankvila, vokis maljunan servantinon; ĉi tiu komplezeme venis kaj li diris mirigita:
Mi vidas malmulte da helpantoj: kio okazis?
La ministro Flakus — respondis la maljunulino respekte — ordonis, ke la plimulto da ili akompanu la Samarianojn (*) por la hodiaŭaj laboroj sur la kampoj de la Ombrejo.
Ni devas ankoraŭ pli streĉi niajn fortojn — li trankvile diris. — Ni perdu neniom da tempo.
Frato Tobija! Frato Tobija! Pro karito! — kriis maljunulo kun gestoj, alkroĉita al la lito, kvazaŭ freneza. — Mi sufokiĝas! Ĉi tio estas miloble pli malbona, ol la morto sur la Tero... Helpon, helpon! Mi volas eliri, eliri! Mi volas aeron, multe da aero!
Organizaĵ o el bonfarantaj Spiritoj en "Nia Hejmo"
— Noto de la Aŭtoro.
Tobija alproksimiĝis, lin atente ekzamenis kaj de-
mandis:
Kial la stato de Ribejro tiel plimalboniĝis?
Trafis lin grava krizo — respondis la servant- ino —, kaj la asistanto Gonsalves klarigis ĝin dirante, ke la faskoj da mallumaj pensoj, kontraŭ lin ĵetataj de liaj enkarnaj parencoj, estas la fundamenta kaŭzo de tiu pli granda menskonfuziteco. Ĉar li ankoraŭ estas tre malfortika kaj ne kolektis al si la mensan forton sufiĉ- an por elvindiĝi el la ligiloj, lin pli streĉe katenantaj ĉe la mondo, tial la kompatinda ne eltenas kiel dezirinde.