Ĉio ĉi min kuraĝigas — diris la mastrino, ne kaŝante tamen sian maltrankvilecon. — Malgraŭ ĉio ni devas kompreni, ke reenkarniĝo estas ĉiam plej grava provo. Mi konfesas, ke mia edzo antaŭiris min por tiu grandega penado kaj ke miaj amataj infanoj estos miaj ĉiumomentaj amikoj; sed ...
Pa, pa! Ne lasu vin treni de iaj konjektoj — intermetis la ministro Genezio —, ni devas fidi la Dian Protekton kaj nin mem. La fonto de la Providenco estas neelĉerpebla. Estas necese disrompi la malhelajn okulvitrojn, kiuj prezentas al ni la fizikan kampon kiel amaran ekzilejon. Ne pensu pri iaj eblaj fiaskoj, sed ja kreu en via menso nur ideon pri sukceso. Cetere, estas juste iom fidi al ni ĉi-tieaj, viaj amikoj, kiuj ne staros tiel malproksimaj de vi, rilate la "vibran distancon".
Vibra distanco. Oni ordinare rilatigas "distancon" al "spaco"; ĉi tie aperas ia "vibra" distanco, pri kiu ŝajnis al mi, ke ĝ i bezonas klarigon, kvankam ĝ i kredeble ne estas io fremda por kelkaj el la legantoj.
Oni scias, ke ekz-e sono naskiĝ as de la "vibra" movado de la materio. Tiu movado fariĝas per "ondoj" pli aŭ malpli "rapidaj"; alivorte: en unu sekundo oni povas kalkuli pli a ŭ malpli grandan nombron da ondoj. Oni diras, ke ĝ ia "frekvenco" havas iun difinitan valoron kaj ke la ondoj hav- as iun difinitan "longon". En radiofonio ĉ iu ja scias pri ondoj "longaj" kaj ondoj "mallongaj". Ekzistas do ia "dife- renco" en la longo de tiaj ondoj, kaj tian diferencon oni povus nomi ĝ enerale "vibradistanco" , ekz-e inter du muzikaj notoj: oni devus "trakuri" tiun "distancon", por veni de unu noto al la dua.
La aŭ toro parolas pri tia "vibra distanco" ĝ uste en ĉ i tiu senco. La Spiritojn apartigas unu de alia ne ia "ordinara" distanco, kiun ili devus trapasi por interkomunikiĝ i, sed ioma
Pensu pri la ĝojo helpi antaŭajn amatojn, konsideru la grandegan gloron esti utila.
Ŝajne kun pli da kuraĝo, sinjorino Laŭra ridetis kaj
diris:
Mi ne ĉesas peti la spiritan helpon de ĉiuj amik- oj, por tenadi min atenta pri la ĉi tie prenitaj lecionoj. Mi ja scias, ke la Tero esta plena de la Dia Grandeco. Ŝufiĉas rememori, ke nia suno estas tiu sama, kiu nutr- as la homojn; tamen, mia kara ministro, mi timas tiun kelkatempan forgeson, en kiu ni dronas. Mi sentas min simile al malsanulino, resaniĝinta de multo da vundoj... Vere, la ulceroj min jam ne turmentas, sed mi konservas la cikatrojn. Sufiĉus grateto, por ke la malsano revenu.
La ministro faris mienon signifantan, ke li kom- prenis la sencon de la aludo, kaj rediris:
Mi ja scias, kio estas la ombro de la malsupera sfero, tamen estas nepre necese havi kuraĝon kaj marŝi antaŭen. Ni helpos vin labori multe pli por la bono de la aliaj, ol por la kontentigo de vi mem. La granda danĝero, ankoraŭ kaj ĉiam, estas la longa restado ĉe la kompleksaj tentoj de egoismo.
Ĉi tie — ŝi saĝe diris — ni havas la spiritajn vibrojn de la plimulto el la loĝantoj, preskaŭ ĉiuj edu- kataj ĉe la lumo de la Savanta Evangelio; kaj kvankam malnovaj mizeraĵoj venas supren en niajn pensojn, ni tamen trovas naturan defendon en la medio mem. Sed sur la Tero nia bona intenco estas kvazaŭ apenaŭ bril- anta lumeto meze en uragano da malamikaj fortoj.
Ne parolu tiele — intermetis la nobla ministro
diferenco inter iliaj ondoj de vibrado. Al ili sufiĉ as do ŝ anĝ i sian propran ondolongon, por ke ili estu kune, unu apud alia. Tiamaniere oni povus klarigi al si la pli aŭ malpli ĝ ustan "agordon" inter du estuloj — en aŭ ekster la karno — kaj ankaŭ la procedon de komunikiĝado inter ili — sur la Tero, en la Spaco aŭ inter la Tero kaj la Spaco —, nome per la simpla "interkonformigo" de la frekvencoj, se nur ili ne vibr- as "unisone" .
En ĉ i tiu rilato oni povus diri, ke "spaco" estas nura "diferenco de energiaj niveloj" . — La Trad.
—, ne donu tian grandan gravecon al la influo de la malsuperaj regionoj; tio liverus armilojn al la malamiko, por ke li nin vundu. La areno de la ideoj estas ankaŭ kampo de luktado. Ĉiu lumo, kiun ni efektive ekbruligos sur la Tero, tie restos por eterne, ĉar la ventego de la homaj pasioj neniam estingos eĉ unu el la lumoj de Dio.
Ĉe tiuj ĉi konsideroj ŝajnis, ke la sinjorino nun vidas ĉion pli klare; ŝi radikale ŝanĝis sian mensan sintenon kaj, ricevinte pli da kuraĝo, diris:
Mi nun estas konvinkita, ke via vizito estas pro- videnca. Mi ja bezonis reveki miajn fortojn. Mankis al mi tiu admono. Vere, nia mensa regiono estas kampo de senĉesa batalado. Ni devas disbati malbonon kaj mal- lumon en nia propra interno, ilin surprizi en la reduto, en kiun ili enfermiĝas, ne konsiderante ilin tiel gravaj, kiel ili postulas. Jes, nun mi ja komprenas.
Genezio ridetis kontenta kaj aldonis:
En la interno de nia individua mondo ĉiu ideo estas kvazaŭ aparta estaĵo... Estas necese pensi pri tio. Se ni nutras la elementojn de bono, ili kreskos por nia feliĉo, formos niajn defendarmeojn; sed nutri ĉiajn ajn elementojn de malbono estas konstrui firman bazon por niaj torturantaj malamikoj.
En tiu momento la oficisto de la Departemento de Kontoj rimarkis:
Cetere ni ne povas forgesi, ke Laŭra revenos al la Tero kun eksterordinara spirita kredito. Ankoraŭ ho- diaŭ la Kabineto de la Guberniestraro sendis leteron al la Ministerio de Helpo, rekomendante al la teknikistoj pri Reenkarniĝo la plej grandan atenton koncerne la biologiajn fontojn, kiuj kontribuos al la konsistigo de la nova organismo de nia fratino.
Ho, efektive — ŝi diris —; mi petis tiun antaŭ- zorgon, por ne esti tro multe submetita al la leĝo pri heredeco. Min de longe maltrankviligas la demando pri la sango.
Rimarku — ĝentile diris ŝia kunparolanto —, ke via merito en "Nia Hejmo" estas tre granda, ĉar la Gu- berniestro mem ordonis la necesajn disponojn.
Ne zorgu do, mia amikino — ridetante diris la ministro Genezio. — Vi havos apud vi multenombrajn fratojn kaj kamaradojn, kune klopodantajn, por ke tie estu al vi bone.
Dank' al Dio! — ekkriis sinjorino Laŭra kun ĝojo —. Mankis al mi vin aŭdi, mankis al mi vin aŭdi...
Lizio, kiel ankaŭ liaj fratinoj, al kiuj nun alkolekt- iĝis la simpatia kaj grandanima Tereza, manifestis sin- ceran ĝojon.
Mia patrino ja bezonis forgesi siajn zorgojn — konsideris la sindonema flegisto —; vere, ni ne restos ĉi tie dormante.
Vi estas prava — aldiris la domestrino —; mi nutros la esperon, mi fidos la Sinjoron kaj vin ĉiujn.
Poste la temo de la konversacioj estis denove fido kaj optimismo. Neniu parolis pri la reveno sur la Teron alie, ol kiel pri beninda okazo por rerigardi en la pasint- econ kaj lerni, celante bonon.
Adiaŭante min, jam malfrue en la nokto, sinjorino Laŭra diris al mi per patrineca tono:
Morgaŭ vespere, Andreo, mi atendas ankaŭ vin. Ni faros intiman kunveneton. La Ministerio de Komu- nikado promesis al ni la viziton de mia edzo. Kvankam alligita al la materio, Rikardo estos kondukita ĉi tien per la frata helpo de kelkaj el niaj amikoj. Cetere mi morgaŭ faros mian adiaŭon. Nepre venu do.
Mi kortuŝite dankis ŝin, perforte retenante la larm- ojn pro la antaŭtempa resopiro, kiu jam ekburĝonis en mia koro.
XLVIII
FAMILIA KULTO
Eble praktikantojn de Spiritismo ne tiel mirigus la kunsido, kiun mi ĉeesti en la hejmo de Lizio; tamen al miaj okuloj la sceno estis nova kaj interesa.
En la vasta konversaciejo kunvenis areto da nemulte pli ol tridek homoj. La aranĝo de la mebloj estis plej simpla. Unu apud alia staris komfortaj brakseĝoj, po dek du en ĉiu vico, antaŭ la estrado, kie la ministro Kla- renco sidis kiel direktanto, ĉirkaŭita de sinjorino Laŭra kaj ŝiaj gefiloj. En la proksimuma distanco de kvar metroj troviĝis granda kristala globo, ĉirkaŭ du metr- ojn alta, malsupre envolvita en multenombraj fadenoj, ligitaj al malgranda aparato tute simila al niaj laŭt- paroliloj.