— Ба чашм, эй шоҳаншоҳи олампаноҳ. Лекин… ҳанӯз ба қадри як қадаҳ хизмат накардаам…
— Хизмати ту дар пеш аст, эй шоир. Пас аз қадаҳи аввал чоргона хоҳӣ хонд андар ситоиши маҷлиси аҳбоб ва таҳуроӣ шароб! Эй шакаршикан, соткин бигардон!
Ин карат Нигина бо ду чашми пурилтиҷо Сайфуддинро нигаристу вай пиёлаи шароб дар даст бо оҳанги дигар лаб ба тавалло кушод:
— Эй шоҳаншоҳи олампаноҳ, шоҳписари шумо ба падари Нигина қавл додааст, ки амонат бе хиёнат нигоҳ…
— Бас! Ҷалолиддин амонат бе хиёнат ба мо супурд. Акнун Аҳмад надиму Нигин надимаи ман! Фазлу ҳунари гулу булбули Исфара маро маълум шуд ва ҳар дуро мӯҳтарам гардондам. Шод бошед ва бе ягон гапу ҳарфи зиёдатӣ фармони маро иҷро кунед!! Шароби дарғамӣ ба шодӣ бо шоҳи надимпарвар нӯши ҷон кунед!!!
Хоразмшоҳ бо як бардоштан ҷоми пурмай холӣ карду Сайфуддин аз нисф камтар, аммо Нигина пиёла ба лаб бурду ҳеҷ нанӯшид. Дарзамон оразаш арғувонӣ гашт. На аз таъсири шароб, балки аз шарм. Чашм ба замин афкандани ӯро дида, шоҳ завқ бурду бо ишораи абрӯ шоирро ба саҳна хонд ва фармуд:
— Чаҳоргона бихон, эй шоир, ки маро шодӣ физояд ва Нигин аз ангуштари хиҷолат бадар ояд!
Аз ҷой хестани шоирро дида, мутрибони рамузфаҳм оҳанги навозиш тағйир доданду раққосаҳо ба канори майгусорон нишастанд ва рубоии бадоҳатан эҷодшударо бо шавқ шуниданд:
Нафи шоҳ чу васли дилбарон дилкаш бод!
Дар коми аду оби ҳаёт оташ бод!
Дар базми хуши мо дилбаронро имрӯз
Нӯшидани ҷому бода бо моҳваш бод!
Хоразмшоҳ лаззати том набардошт магар, ки ба чапу рост сар ҷунбонду «Ҷуфт шавад, аммо рубоӣ нашавад!» гуфт. Сайфуддин даст ба рӯйи дил бигзошту ба тараннуми шеъри нав пардохт:
Эй низоми мулкро ройи ту дастур омада,
Лашкари азми ту ҳар ҷо рафта, мансур омада!
Ту Алои диниву як нима номи ту лақаб,
Дар саводи шеъри ман чун ваҳй мастур омада.
Дар ҳавои лутфи ту бе миннати боди баҳор
Тоби таб дар ӯҳдаи ислоҳи ранҷур омада.
Чашмаи Хизр аст, гӯй, ҷоми бода бар кафат,
Ҳамчу оташ дар миёни баҳри масҷур омада.
Зӯҳра дар базмат, ки бошад мутриби тардомане,
Хубу зеботар зи тоқи абруи ҳур омада!
Акси ёқути Нигини туст, агар ҳаст он сафо
Дар либоси оташӣ дар оби ангур омада.
Ҷилва кун бар тахти бахт ин наварӯси бикрро
З-он ки меҳмони азиз асту ҳам аз дур омада!
Дар санои ту радифи шеър кардам, то бувад
То қиёмат дар миёни халқ машҳур омада…
Хоразмшоҳ дасти рост боло бардошту ба ангуштарини тавқеъ, ки нигинаш мӯҳри подшоҳӣ буд, ишора намуда, рубоии нав фармуд, ки «тавқеъ» дошта бошад…
Нигина аз тарс лаб газид, аммо шоири хушилҳом фар-фар сароид:
Эй номи ту унвони зафарномаи мулк,
Алқоби ту ороиши сарномаи мулк.
Чун ояи нусрат аст бар рояти шоҳ
Нақши хати тавқеъи ту барномаи мулк!
Хоразмшоҳ аз ҷой нимхез шуду ширакайф нидо кард:
–Ҳаббазо, эй шоир! Барои се чакомаи чак-чакӣ се қадаҳ шароби сеякӣ бояд бинӯшем! Соқиро садо деҳ!
Сайфуддин бо табассуми малеҳ лаҳзае нафас рост карда, соқиёни базми хосаро нигарист ва мастона қадам ниҳода, назди соқибачаи хубчеҳрае омаду даст ба китфаш ниҳода, хитобаи шоҳона хонд:
Соқӣ, майи лаъли аргувонӣ дардеҳ!
В-он оби чу оташи ҷавонӣ дардеҳ!
То маҷлиси Фахри мулкро шод кунӣ,
Бархезу нидои дӯстгонӣ дардеҳ!
Соқибача ончунон ба ваҷд омад, ки бехудона аз мағзи ҷигар нидои дӯстгонӣ баровард:
— Шод бош, шоир!!
Дигарон низ офарин хонданду ба маҳорати шоир қойил шуданд. Аммо шоҳи сархуш инҷиқиро давом дода, хост шоири хушилҳомро мот намояд:
— Эй шоир! Дар як чаҳоргона соқиро се бор садо деҳ!
Андалеби Исфара дарҳол мақсади ниҳонии шоҳаншоҳи Хоразмро фаҳмиду бо таъзими сабуки шоирона супориши олиро пазируфт ва бо лаҳни гӯшнавоз рубоии нав хонд:
Мо маст шудем, май биёр, эй соқӣ!
Чун овардӣ, дер мадор, эй соқӣ!!
То як соат ба коми дил биншинем