Дар хидмати садри рӯзгор, эй соқӣ!!!
Шоҳ мот гашту ба саломатии шоир қадаҳ бардошт — ва ӯро маст гардонду ба ҳолаш гузошт ва бепарво даст ба тахтапушти Нигина ниҳод. Чун булбули сармаст аз накҳати гул навозиши бисёр кард. Аввал сухангӯйи шакаршикан гуфту ҷони ҷаҳон номид, сипас суманбӯйи анбарзақан гуфту ороми ҷон хонд. Баъдан ба мусалласи пок монанд карду исбот намуд, ки рухсору бару дӯши дӯшизааш аз мушку анбару уд хушбор асту чун шароби сеякӣ хушгувор. Бурдае аз дили бирёни тазарв ба даҳонаш андохту ангуштони ҳинорангашро бӯсидаю орази арғувониашро бо кафи даст ламсида, бо лафзи майолуд иқрор кард, ки аз шароби сирфи муҳаббат нашъаи дучанд бардоштааст. Бо чашмони хуморӣ ба наргисҳои бодомӣ пурмеҳр назар афканду нимғурма садо баровард:
— Акнун вақти он расида, ки аз ҳавои кокулат лаззат барам! Бархезу ба ҷилва о!!
Нигина, ки аз ҳаракати бешармонаи подшоҳ торафт дилтанг мешуд, бо рағбати том ҳаракати хестан кард. Вале шоҳи махмур имкон надод. Дасти дағал ба китфи нозук ниҳода, бозгашт ба ҷояш шинонд.
— Ором шин, эй кабки зудпарвоз! Модарам мегӯяд, ки ба вай як рақси зӯр тӯҳфа кардаӣ…
— Оре, шоҳаншоҳи муаззам. Ҷилваи кабки дарӣ ба Худованди олам тӯҳфаи беҳтарини ман аст…
— Ба ман чӣ тӯҳфа дорӣ?
— Дигар ҳама рақсе, ки дар бисот дорам, ҳатто ҷони ҷавонам фидои шумо…
– Ҳаббазо! Гапат маъқул, лекин тӯҳфаи шоҳонаат ку?!
— Як рақси бухороӣ дар лаҳни нав тайёр кардаем, агар ба шумо маъқул шавад…
— Ба ман маъқул нест рақси бухороӣ! Самарқандию хуросонию хуҷандияш ҳам номаъқул! Аз рақси арабию аҷамӣ безор ман! Рақси хоразмӣ биёр!!
— Ба чашм, эй шоҳаншоҳи олам. Ҳафтае пеш наберашоири шумо Камоли Исмоил дар васфи Ғӯрганҷ ғазали хубе навишту устод Комрон оҳанги зӯр бастанд. Агар мутрибони хоразмӣ сароянд, ман кабки хоразмӣ шавам, бо тамоми вуҷуд рақс кунам, зеро аввалин бинанда шумоед. Фақат… рухсат диҳед, либос иваз намоям…
— Зарурате нест. Рақси хоразмӣ дар либоси аҷамӣ аҷаб хушнамо ва дилрабост! Лаҳву тараб оғоз кунед!!
Суруди хоразмӣ бо нақароти «Гӯрганҷам, гулганҷам» аз забони ду хунёгар шӯхоҳанг садо доду Нигинаи парипайкар аз сари раққосае каҷкӯлоҳи хоразмӣ ба орият гирифта, шӯху шанг ба рақс даромад. Бо ҷамоли маҳтобӣ ва камоли офтобӣ ҷилвагарӣ ба ҳадди олӣ расонду сармастони тарабгоҳ ғиреву ғавғо ба само бардоштанд. Хоразмшоҳ бағоят шоддил гашт ва рағбати рақс бо фаридаи анбарзақан кард. Аммо ҳарчанд кӯшид, аз ҷой хеста натавонист. Чашм дошт, ки Сайфуддин ба мадад мерасад. Вале шоири навмаст парвои олам надошту мисли дигарон гӯшту устухон мехойид.
Манзараи завқбахш аз назари Нигина пинҳон намонд. Бо чобукии ҳайратангез худро мисли гулпараки тиллоранг ба паҳлӯи шоҳи саргаранг расонд ва ҷавлон кард ба ҳар навъе, ки олиҷанобро ба муроду рағбат омад. Бо тиру хаданги ишваю ноз дили шайдои шоҳро чоку садпораю обу адо гардонду вай «Аз сарат гардам, парӣ!» гӯён рӯю чашму абрувони Нигинаро бӯсаборон карда, кафи аз барги гул нозуктари кабки дарӣ ба дидаҳояш молид.
Хоразмшоҳ ангуштари тавқеъ аз дурри Адан, ки арзиши нигинаш аз хироҷи солонаи мамлакат бештар буду ҳама шоҳони олам бо рашку ҳасад онро менигаристанд, ба каф гирифт. Онро пеши чашми Нигина наздик оварда, «ними дунё ба зери ин нигин аст, ки мӯҳри ману ному нишони ман аст!» гуфту баланд хандид ва Ҳотами Тойро ба як нӯл зад:
— Эй ҷони ҷонам! Эй Нигини меҳрубонам! Қадри ту аз ин нигин гарон аст! Лаъли Яман пеши лаби лаълат арзон аст! Ин ангуштари нигин аз дурри Адан барои рақси дурри якдонаи ман тӯҳфаи шоҳонаи ман!!
Аз гуфтори пурэҳсос ва муболиғаноки шоҳаншоҳи олам Нигина лолу ҳайрон фурӯ монду мисли ҳайкалсанги бутпарастон ноҷунбон шуд. Ҳатто дар гӯшаи хаёлаш набуд, ки ба чунин марҳамати олӣ сарфароз мешавад. Сараввал гумон кард, ки бодаи айшу сӯҳбати нек, ва аз ин ҳам бештар, рақси дилошӯби хоразмӣ бештар аз бодаи сеякӣ бар шоҳ асар намуда, ҳардамхаёлаш кардааст ва бо надимаи андаке сархуш лӯхтакбозӣ мекунад. Вале аз идомаи гуфтор маълум шуд, ки шоҳро ба висоли Нигина рағбат бениҳоят афзудааст. Вай бо чашмони нимкоф ва дастони ларзон аз таъсири шароб чанд карат кӯшида, бо душворӣ ангуштари подшоҳӣ ба ангушти раққоса андохту ғолибона ба атроф нигарист бо умеди он, ки муқаррибону ҳамқадаҳон лаб ба таҳният мекушоянд. Валекин ҳамаро афтодаву сар ба ҳар тараф бинҳодаву масту аласт дид. Хандиду гуфт:
Миёни маҷлиси шодӣ майи равшан ситонам ман
Гаҳ аз дасти бути Ворух, гаҳ аз дасти бути Яғмо!
Шоҳи мардон ман будаам! Даҳ соткин сеякӣ хӯрдам, аммо ҳуш-ёрам! Акнун ҳар дуямон ҷимбазм мекунем! Вақти рақси паҳлӯ фаро расид. Пештар биё, бадри Ворух…