— Албатта! Минбаъд ту аз ҳарфи ман ҳамеша меҳру вафо хоҳӣ шунид. Аз мағзи ҷигар орзу мекунам, ки ноил шавед, яъне ба муроду мақсади худ расед!
— Ин хел ки бошад, аз «ноилоҷ» ду ҳарфи охир бигир, хоҳар. Агар ту ба ман некӣ хоҳӣ ва рақси зебо тӯҳфа намоӣ, ман ба ту саробӯстони зебо ҳадя мекунам!
Хоҳархондҳо дасти байъат фишурданду пешхизмат пеши устод Комгор рафт, то маслиҳатро пазонад. Дар ҳамин асно ба тӯйхона чор меҳмони иззатманд ворид шуданд, ки яке падари арӯс Муҳаммад ибни Солеҳи вазир буду дар паҳлӯяш… шоир Сайфуддин!
Андалеби Исфара дарҳол чаҳ-чаҳ оғоз кард:
— Дар ин рӯзи муборак, вақте субҳи содиқ ридои осмонро чок заду қутби кабудҳирқаро аз нафаси сапедадам нурафшон кард, хабари базму нишоти Низомулмулк Носириддин Муҳаммад ибни Солеҳро шунидем. Чун бар сари парчами уфуқ оташи меҳр алам зад, ҳамроҳи бародари гиромиям Муслиҳиддин Саъдии Шерозӣ ба Ғӯрганҷ шитофтем, то мисли мурғони хушхон ба лаҳни салои ат-тараб даромезем. Инак, бар сари сурфаи сафо дар ошёни дуо расидаем ва қабл аз он ки ба сабуҳу орифон дар маҳрами қудсиён пайванд шавем, аз сари сидқ каломи шоирона барфишондан маро орзуст:
Осифи мулк ҷамнигин, Носири дин, низоми мулк,
Он, ки забони килки ӯ ҳаст чу теғи комрон.
Дасти вазорат аз хаташ мурсалабанди кибриё,
Хатти ишорат аз кафаш чеҳракушои қудсиён.
Гирди фазои ҳайбаташ шери фано равад нагун,
Сӯи фанои ҳизраташ мурғи раҷо пурӯситон.
Ҳоло, ки ба тариқи дӯстӣ бо нону намаки бегларбегӣ тавъамон мешавем, орзумандем, машъалаи ҳаёти ошиқони навбуюг дар чорсӯи дилҳо шӯълавар гардад ва дар шашдари орзу андармон намонад, киштии умри навсафарон бегазанд ба соҳили мурод расад ва онон роҳи вафо асло гум накунанд. Аз шоҳпари мурғи ҳумо бар сари Гулҷамолу Рустам суниши лаъл резад ва замири ошиқон ойинадори рози ширин бошад.
Азми дуруст кардаам, то дар остони баланди Низомулмулки арҷманд, ки гавҳари ӯ низоми мулкро шараф медиҳаду давлати ӯ давоми умрро замона мекунад, аз килки рӯҳнигори хеш ба кадхудои гиромӣ номияи пурэҳтиром эҳдо намоям:
Эй зи кафи ҷовиди ту ҳамчу ҷанибати шаҳон
Гардани саркашон шуда бастаи тавқи имтинон!
Карда насими хулқи ту лавҳаи рӯҳро атир,
Дода қабули садри ту пайкари назмро равон.
Пушти зайифи беғамӣ буда ба рӯи ту қавӣ,
Давлати пири мардумӣ гашта ба аҳду ту ҷавон!
Нӯҳварақи сипеҳрро мулк ба пушти дафтарат
Ҷоизаи шараф диҳад чун қалами ту ҳар замон.
Чун назари хирад ҳама роҳбару дақиқбин,
Чун гуҳари маҳак ҳама қалбшиносу хурдадон.
Кавкабаи ҷалоли ту бод чунон, ки аз шараф
Афсари лаъл гул ниҳад бар сари шохи ҳар хазон…
Навбати табрик ба андалеби Шероз расид:
— Сухан баланд кунам, то фариштаҳои осмон бар дуои Сайфуддин «Омин!» гӯянд ва хотами иқбол дар ямини навбуюгҳо андозанд. Мебинам, ки Маликаи ҷаҳон, Худованди бонувони олам бо фароғати том овози руд ва бонги суруд гӯш карда, аз фурӯғи бахти набераи дилбанди хеш меболад. Ҳарчанд тариқи аҳли назар хомӯшию ҳайронист, дар ниҳояти таҳсин ба ягонаи даҳр аз лабони ширин назме чу ангубин ҳадя мекунам:
Эй беш аз он ки дар қалам ояд санои ту,
Воҷиб бар аҳли машриқу мағриб дуои ту.
Дарвешу подшоҳ, надонам, дар ин замон
Илло ба зери сояи ҳамчун ҳумои ту.
Нушинравону Ҳотами Тои, ки будаанд,
Ҳаргиз набудаанд ба адлу сахои ту.
Ислом дар амону замони саломат аст
Аз юмни ҳиммату қадами порсои ту.
Гар осмон бидонад қадри ту бар замин,
Дар чашми офтоб кашад хоки пои ту.
Бадбахт нест дар ҳама олам ба иттифоқ
Илло касе, ки рӯй битобад зи ройи ту!
Эй дар бақои умри ту хайри ҷаҳониён
Боқӣ мабод, ҳар кӣ нахоҳад бақои ту.
Он чист дар ҷаҳон, ки надорӣ ту он мурод?
То Саъдӣ аз Худой бихоҳад барои ту.
Ё раб, ризои ӯ ту баровар ба фазли хеш,
К-ӯ рӯзу шаб наметалабад ҷуз ризои ту!