— Гапи нава шунидед? — пурсид бе ҳеҷ муқаддима.
– Боз чӣ гапи нав?!
— Шоҳаншоҳи олам пагоҳ Нигиная ба никоҳи худ дароварда, дар Хуҷанд тӯй мекардаанд!
— Кӣ гуфт? — то ҳадди имкон худро орому бепарво нишон дод Мирмалик, ки дар асл мисли моргазида вуҷудаш лав-лав месӯхт.
— Дояи Маҳина гуфт. Медонед-ку, вай аз ҳама гапу кори дунё бохабар… Боз мегӯяд, ки…
— Дояро мону гӯй, ки худи Маҳина ягон гапи нав нагуфт?
— Дута калимаи нав гуфт — пишак ва лола. Пеш аз рафтан «Хай, ман алла» гуфт.
— Оҳ-ҳо! Хеле забондон шудааст гулаки хандони ман! Се рӯз шуд, ки надида, хеле пазмон шудиям. Хоб бошад ё бедор?
— Пагоҳ мебинед, дадоҷонаш! Агар фурсат ёбед. Ҳозир пеши додаракаш биёед. Омадани шумоя фаҳмид магар, ки бетоқат шуда, беист дасту почак мезанад! Гӯш кунед, «Да-да» мегӯяд!
Мирмалик нози ҳамсар нашикаста, сар болои шиками дамида гузошту ба навозиш андармон шуда, ҳаяҷони қалб фурӯ нишонд. Сипас аз рухсораи Ойчечак бӯсида, ба ҷойхоб дароз кашиду «аҷаб рӯзи вазнин шуд, сахт лакот шудам, шаб ба хайр!» гуфт ва худро ба хоб зад. Аммо хоб куҷою оромӣ канӣ?! Гапи охирини Ойчечак пардаи асрори подшоҳ кушода, болои сӯхта намакоб гашту дуди дили пуроташ ба мавҷи кӯрдуди ишқи хирасӯз омехта, хоб аз чашму ҳуш аз сар ва осоиш аз ҷону тан рабуда, шаҳриёри таҳамтанро ҳардамхаёл гардонд. Дар сараш мурғи ақли парешон пар-пар мезаду дар дилаш аспи ҷунун тапар-тапар намуда, ҳадаҳа мекарданд, ки дар фурсати хоби якшаба аз байни чандин пайроҳаи каҷу килебу ноҳамвору пасту баланд роҳи наҷот дарёбад, то ба қасри висол расад!
Мирмалик нахустин пайроҳаи дар Деҳмой дарёфтаашро тарзи дигар мулоҳиза кард: ба шоҳзода нею ба худи Хоразмшоҳ ҳама қиссаҳои достони ошиқонаро — ҳадяи девони Маҳастӣ, тӯҳфаи наврӯзӣ, рангомезиҳои Сияҳкӯл, дилбарӣ дар Моҳпарӣ, меҳрварзиҳои Ғӯрганҷ, ҷунун дар базми подшоҳӣ, маҳрумияту ҳаҷри иҷборӣ ва умедвориҳои дили шефтаро мухтасар баён карда, зарур ояд, сари зону мешинад ва дасти шоҳ мебӯсад, то дасти Нигинаро ба даст орад.
Посухи он арҷманд чӣ сон мешавад?
Агар Худо ба дилаш раҳму шафқат андозад, сари сарбози сарсупурдаро сила мекунаду рӯзашро муборак мегардонад. Аммо… агар шайтон аз роҳ занад, сари сарбози сарсупурдаро мисли себча меканад ва поймол мекунад.
Оре, чунин мешавад! Зеро умру ҷони хеш ба маҳри Нигина бахшида, умеди ҳазорҳо ошиқонро ба боди нестӣ ҳаво додаасту пеши ин арбадаҷӯ сухан гуфтан басо хатарнок аст. Хоса, вақте ки дили шоҳ сахт банди зулфи пурпечу хами Нигина гаштаю вайро ба никоҳи худ дароварда, дар Хуҷанд тӯй карданист, дар ҳаваси чуккаву пуккаи буҷул бо ошиқи қудратманд қимори бахт бозидан дидаву дониста ҷон бохтан аст! Ташнагии Шоҳи ошиқони дилсӯхта на бо оби сарди латиф, балки бо хуни гарми ҳариф шикаста мешавад…
Мирмалик худро аз ин пайроҳаи пурхатар дур кашида, аз васвасаи тавбаю салоҳ дил пок гардонд ва дубора қарор дод, ки Ҷалолиддинро миёнҷӣ карда, Нигинаро харидорӣ мекунад!
Аз чунин андеша завқ бурд, вале зуд аз фикраш гашт. Зеро хуб медонист, ки дар бисоти Хоразмшоҳ қаҳти ҷуд аст, яъне вай ҷавонмардию олиҳимматӣ надораду бо он тоҷу тахту арҷу бурҷу карру фарре, ки дорад, кабутари ҳарами худ ба касе намебахшад! Оне, ки бар ивази 500 шутури тилло ҳатто як пари кабутар ба шоҳи муғул надод, ба ҳокими шаҳри музофотӣ, ки дар бисот лоақал 50 шутур тилло надорад, ғайр аз пасмондаи кабутар чизи дигаре нахоҳад дод! Яъне ба шоҳи мумсик обрӯи худ набояд фурӯхт ва роҳи дигар бояд ҷуст…
Роҳи аз ҳама осон дуздидани Нигина аст! Бале, худи ҳозир ба Сабзалию Шоҳмурод мефармояду онҳо иму ҷим чор-панҷ язаки нигаҳбонро аз байн бардошта, Нигинаро аз таҳона озод мекунанд. Баъд вайро… ба куҷо мебаранд вайро? Ба Хуҷанд овардан хатарнок… Унҷию Кулангир ҳам ҷойи баръало… «Ёфтам! — худ ба худ нидо кард Мирмалик. — Ба Ворух мебаранд оҳуи бесоҳибро! Муддате дар кӯҳистон пинҳон мекунанду баъд ба Хуҷанд меоранд. Баъд…»
Мирмалик бо табассуми ширин «рӯзгоре чун шакар ояд!» гуфту якбора абрӯ дарҳам кашид мисли оне, ки заҳроба ба даҳан гирифта бошад: Хоразмшоҳ пагоҳ барои бастани ақди никоҳ ба Деҳмой мераваду аз кушта шудани язакҳо ва ғайб задани Нигина огоҳ шуда, ҳама ҷоро зеру забар мекунад. Дар навбати аввал аз Мирмалик гумонбар мешаваду…
Ин пайроҳа низ ба Мирмалик маъқул нашуд. Зери лаб «дило, дар роҳи ишқ собитқадам бош!» гуфту паҳлӯи дигар гашт. Ба худ андешид, ки агар ишқи хирадсӯзи Нигина вайро аз доираи ақл берун бароварда, ба силсилаи аҳли ҷунун кашад, чӣ мешавад?! Аз молу чизу давлату сарвату дудмону хонумон даст кашида, аммо дасти ёри маҳбуб маҳкам дошта, аз кӯҳу дарёҳо гузашта, сӯйи биёбони араб ба ватани Лайлию Маҷнун раҳсипор мегарданд. Он ҷо хатаре нест — ағбаи Ҳулвону халифаи Бағдод садди роҳи шоҳаншоҳи ниқорталаб мешаванд! Бешубҳа ин роҳи беҳтарин аст! Аммо… оё Нигина розӣ мешуда бошад?