Бо ишораи Мирмалик додари қиёматиаш Сабзалӣ дари таҳонаро калон кушода, баланд садо баровард:
— Эй кабку кафтарҳо! Берун бароед, субҳи озодӣ дамид!
Овози ношиносро шунида, Шакархонум ҳаросон баромад ва одоби салом баҷо овард. Мирмалик ӯро шинохту пештар хонд:
— Ба Нигина гӯед, ки ман омадаам!
— Нигина нест… интухин… вай…
— Дурӯғ мегӯяд ин занак! Худум дидам, ки Нигина ховай.
— Вай Нигина не, интухин, канизак вай…
Сабзалӣ башаст ба таҳона даромаду канизакро аз ҷойгаҳ хезонда, берун баровард, ки либоси кабутари ҳарам дар бар дошт.
— Ёри мо канӣ? — ранги Мирмалик сиёҳу сафед шуд. — Нигина куҷо рафт?! Худоё, ин чӣ гап? Ҷонам ба ҳалқ расиду ба ҷонон намерасам… Ой… дилам…
Шакархонумро бар ҳоли табоҳи Мирмалик раҳмаш омад:
— Дина баъди рафтани шумо, интухин, дили нозукаш хеле ба танг омад. Интухин, шаби дароз хобаш набурд. Пагоҳӣ андак осуда шуду гуфт, ки илоҷи аз чанги Хоразмшоҳ халос шуданро ёфтааст. Баъд… интухин, бо ин канизак либос иваз карда, дар ҷойгаҳи худ хобонду бо канизаки дигар бадар рафт. Ҳар ду бемалол аз пеши язаки посбон гузашта, интухин, чун симоб дар хок ночиз шуданд…
— Ин занак рост мегӯяд? — шиддатнок пурсид Сабзалӣ аз канизак.
— Ойтӣ рост мегӯянд. Ҳар ду ба хоб не, ба бедорӣ дидем, ки ана ин ангуштарини тилло ба лелаки ман андохту гуфт: «Агар аз ӯҳдаи кор бароӣ ва сирро устувор дорӣ, чалла азони туст!» Баъд либосҳои маро пӯшиду Соҷида катӣ аз таҳона гурехта рафт…
— Нагуфт, ки ба куҷо меравад?
— Гуфт, ки ба Хуҷанд меравад…
— Вай танҳо рафт ё ҳар ду рафтанд?
— Ман аз куҷо донам?! Даруни бистар кабутар шуда, то омадани шумоҳо ҷимакак хоб будам, — овози канизак ларзиду гиря ва зорӣ оғоз карда, ба Мирмалик рӯ овард: — Эй марди калон! Шумо худатон медонед, ки калонро мебояд ғами хурдон хӯрд. Ин мардакро гӯед, ба ман заҳр нарезад, дигар азоб надиҳад. Агар не, дуои бад мекунам…
– Ҳай-ҳай! Дуои нек мекунем, ки ҳар куҷое бошад, Нигинаро Худо ёраш бод! — гуфт бо нафаси пурсӯз Мирмалик. — Аз он метарсам, ки аҳли ҷаҳлу ҳасад офате ба вай нарасонанд. Навакак аз амри хуш сарфароз будам, ҳолӣ болои сарам санги осиё мегардад. Ба дидораш ду чашмам чор асту лоақал сояашро намебинам… Аҷабо, вайро ба ин кори пурхатар кӣ водошта бошад? Куҷо буданашро кӣ медонад?!
— Ман медонам! — нидо дардод Шоҳмурод. — Сокинони маҳалларо ҳарчанд талаб кардам, дарак надоданд. Боғу роғи атрофро кофтам, нишоне наёфтам. Дар роҳ падару духтареро вохӯрдам, ки ду канизаки Хуҷандравро дида, ҳатто роҳ нишон додаанд. Онҳо бо пайроҳаи миёнабури Рухак рафтаанд. Ба суроғи Пири бузургвори Хуҷанд…
Дар чеҳраи ошиқи мискин табассум мавҷ зад ва сухани субҳонаи Шайхи Хуҷанд ёдаш омад. Зимни дил «Эй бахти хоболуд, бедор шав!» гуфту ба ашхоси мутасаддӣ дар бораи то Хуҷанд беозор расондани Шакархонуму канизак ва ҳама бору бухчаҳо дастур дод. Чобук ва сабук ба асп нишасту ҳамроҳи Сабзалӣ ва Шоҳмурод сӯйи Хуҷанд парвона шуд.
Шакархонум дарҳол даст ба дуо бардошт:
— Эй соҳибдавлатам! Дуо мекунам, ки шуморо ҳамеша фалак ёварӣ кунад ва иқболи нек роҳбарӣ! Нигинаро ёбед ва, интухин, асло гум накунед…
* * *
Мирмаликро назди дарвозаи шаҳр мулозими хос бо чеҳраи шукуфон истиқбол гирифт:
— Шодиёна диҳед, эй садри муаззам, ду хушхабар дорам!
— Якумаш…
— Шумо фарзанди нав ёфтед!
— Шакар ба даҳонат! — шаҳриёр мулозимро хуш бинавохту бо тангаи тилло шодхор гардонд ва иловатан пурсид:
— Писар ё духтар?
— Духтар. Хушхабари дуюмро гӯям?
Мирмалик берағбат сар ҷунбонд.
— Меҳмонҳо сиҳату саломат расиданд ва бе ягон камбудӣ ҷобаҷо кардем. Ҳама табъи хуш доранд!
— Чӣ хел меҳмонҳо? Дар куҷо ҷойгир кардед?
— Меҳмони нозуктабъе, ки валиаҳди азимушшаън таъкид карда буданд, бо сеи дигар ба шаҳрамон ташриф фармуданд ва тибқи дастури шоҳзодаи гиромӣ онҳоро дар кошонаи Маҳастӣ ҷобаҷо кардем.
— Кӣ будааст он меҳмони нозуктабъ?!
— Кабутари ҳарам Нигина бинти Абдулсайид.
— Кӣ??! Нигина??! Вайро чӣ хел шинохтӣ?
— Нигинаро кӣ намешиносад?! Хоҳ дар либоси сафарӣ бошад, хоҳ дар пӯшоки ҳунарӣ, мисли тилло медурахшад!!
Аз ин хушхабар дили ошиқ қариб буд шодикаф шавад. Ба мулозим ду тангаи тилло бахшиду бо як шиҳаи асп худро ба ошёни умед расонд. Аммо Нигина он ҷо набуд ва посбон шарҳ дод, ки меҳмонҳоро ҷобаҷо карда, ба суроғи Шайх Маслиҳатдин рафтааст. Шаҳриёр дарҳол ба хонақоҳ шитофту сипас ба ошёни маҳбуба парид. Баъди сарсониҳо оқибат лаҳзаи фароғ барои ду дили доғ фаро расид…
Ду дилдода дар ҳуҷраи хилват ба ҳам расида, замоне мафтуну мубталои якдигар хомӯшу карахт истоданд. Ҳеҷ кадоме ёрои забонкушоӣ надошт. Ду чашми гурусна чор карда, сар то пои якдигарро нигаристанду нигаристанд ва чун аз дидор сер шуданд, банди забонҳо кушода гашт.