– Ҳаббазо! — лаб ба таҳсин кушод Ҷалолиддин. — Шеъраки хуб аст, аммо олӣ не. Наход дар Исфара ягон шоири сара набошад?! Ҳайфи манзара…
— Шоири сара ҳаст…
— Кист ӯ?
— Сайфуддини Исфарангӣ!
— Сайфуддин… оё вай самарқандӣ нест? Аҳли адаби Самарқанд дар маҳфиле вайро ҳамшаҳрии худ хонда буданд…
Мирмалик хомӯш истоданро салоҳ надониста, бо ишораи даст аз сипаҳсолор Ҷалолиддин иҷозати сухан пурсид.
— Сайфуддин фарзанди ҳамин диёр, эй соҳибқирон! Мо ҳамсабақем. Як сол дар Хуҷанду ду сол дар Самарқанд якҷоя илм омӯхтем. Ман ба Хуҷанд баргаштаму вай чор соли дигар самарқандӣ шуд… Шоири хуб аст, каломи хуш, табъи баланд, фикри амиқ дорад…
– Ҳоло Сайфуддин куҷост?
Мирмалик китф дарҳам кашиду Абдулмаҷид дарҳол ба кӯмак шитофт.
— Сайфуддин ҳамин ҷост, лекин… ҳавсалаи шеъру шоирӣ надорад.
— Чаро??
— Мусибати гароне ба сараш омадааст… Бародараш ҷувонмарг шуду вай гӯшанишин…
— Дар кулли олам аз шоири гӯшанишин бадтар наёфтаам! Фирдавсию Низомию Хайёму Рӯдакӣ ва Унсурию Ҳоқонӣ магар гӯшанишин буданд? Ҳар рӯзи Худо барои онҳо рӯзи набарду имтиҳон буд. Лиҳозо номи ин бузургони рафта имрӯз баланд аст! Азеро зинда ба шеър аст номи шоир!!
Атрофиён, тибқи таомул, дастҳо пеши бар «Алҳақ!» гуфтанду ҷавонмарди лоғарандоме ҷомаи сиёҳ дар бар ва тоқии кабуд дар сар саҳле лангида, рӯ ба рӯйи Шоҳзода Ҷалолиддин омад. Сару китф андак поён хамонда, таъзими муносиб ба мақоми шоирӣ намуд ва самимона лаб ба гуфтор кушод:
— Ассалому алайкум, эй Ҷаҳонсолори ҷавон, Ҷалоли дин ва Ҷамоли нурофарин, марҳабо ба Исфараи нозанин!
Айши ту ҳамеша дар тамошо хуш бод!
Боғи тараби ту, сарвболо, хуш бод!
Нӯшидани ҷоми бодаву оби ҳаёт,
Бе мо чу хушат набуд, бо мо хуш бод!
Дар лабони Шоҳзода табассум шукуфт ва бо мамнунӣ гуфт:
– Ҳаббазо, эй ҷавони хушодоб ва хушкалом! Сайфуддини шоир, андалеби хушилҳони Исфара ту ҳастӣ?
— Бале, эй Соҳибқирони кишваркушой ва бахти бедори падар. Аҳмади ғамдида манам, ки қадами мубораки ту мусибати сиёҳ аз вуҷудам дур афканд. Инак, бо дили шод ва эҳтироми зиёд ба хидмати Ҷалоли дин ва Ҷамоли нурофарин омадам:
Ман зи баҳри шеър оби зиндагонӣ мех(в)арам,
Айб машмар, гар кунам даъвӣ, ки Хизре дигарам.
Ҳамчу мурғи ҷони поконам дар ин нилиқафас,
Дасту пое мезанам, то нагзарад об аз сарам.
Як дабистони Уторид зодаи табъи ман аст,
Чун ба толеъ зодаи осори саъди Акбарам.
Ҳар куҷо гоме гузорам, бар замин аз файзи нур,
Сурати ҷон менигорад килки маънипарварам.
Ҳаргизам бори бурути кас наҷунбонад зи ҷой,
Нестам хас, то барорад пойкӯбон сарсарам!
– Ҳаббазо, эй андалеби хушнаво, марди поки ҷони покони Исфара! Хуб аст, ки мусибатро падруд гуфтӣ, худро ба мо шиносондӣ ва бо дили гарм ба шеър пайвастӣ. Зиҳӣ, шоир!
Хитоби Шоҳзодаро шунидан ҳамон ходимони чолок ба Сайфуддин кулоҳу хилъати нав пӯшонда, миёнашро бо камарбанди заррин бастанд ва аввалин шуда, ӯро Мирмалик табрик намуд. Ду ҷавонмарди ҳамқад ва хушҳолро дар лаҳзаи шодмонӣ якҷо дида, дили Нигина аз фараҳ лабрез гардид. Ҳис кард, ки нашъаи гарме аз нохуни по то фарғи сараш дамид ва ба тани латифаш ҳузуру ҳаловату қуввати тоза бахшид. Сидқан бовар кард, ки тилисм тамоман шикаста, абгор шудааст.
Пас аз анҷоми табрику таҳнияти атрофиён Ҷалолиддини Манкубернӣ бо нигоҳи меҳрполо Сайфуддинро нигарист:
— Пир будӣ, ҷавон шудӣ, эй шоир! Бигӯй, ки чанд сол дорӣ?
— Маро модар пас аз таърихи ҳиҷрат
Ба соли пансаду ҳаштоду ду зод…
— Эҳ-ҳе! Тамоман ҷавон будаӣ, ман аз ту ҳамагӣ панҷ сол бузург…
— На панҷ сол, балки хеле бузургтарӣ, эй Ҳумоюнбахт! Феҳрасти фазли ту, лутфи беҳамтои ту ҷонро сафо ва илҳомро оби бақо мебахшад. Аз шарофати азми бо барқ ҳаминони ту, бо ақлу ройи савобкори ту аз хоки гуҳарбори мо решаи манҳуси дарахти қарохонӣ бурида шуд! Офарин туро, эй ҷавонбахту ҷавондавлат, ки ҳам азои маро ва ҳам азоби халқи ҷафокашидаи маро хотима бахшидӣ. Дар ин боб руҷӯе дорад шоири Исфара ба мардуми Исфара:
Ҳон, ситамёфтагон, шод шавед!
Ки ситам рафт, расид ин нуқабо.
Субҳи инсоф алам зад бар бом,
Зулмро аз катиф афтод ливо.