– От жа добра таму жрацу жылося, – пацмокаў жартаўліва Сяргей. – Сядзі сабе ў кусце і выбірай.
О, я б доўга выбіраў з таго карагода….
– Маўчы ўжо, толькі языком ты выбіраеш. Як ажаніўся, дык адной падавіўся, – адгукнулася Надзея.
– Нічога не зробіш, так лёс з мяне злосна пажартаваў – зрабіў адналюбам!
– Ну і добра… І мушу дадаць, я б табе не пазайздросціла як жрацу. Вось каб не выпала ў якім месяцы патрэбнага дажджу – цябе б хуценька, як няўмеку, на дно ракі ці возера адправілі, каб ты там дажджу прасіў…
– Надзея… слухай, – пачаў я сур’ёзна, і стала ціха. – Хай сабе і так: Яшчур выбіраў сабе маладую ды гожую. А ці нараджала яна? І вось кім станавілася дзіця Яшчура?
– Ой, не ведаю, – уздыхнула са шкадаваннем Надзея. – Я сёння параспытваю, у мяне засталіся сувязі ў інтэрнэце.
– Тады спытай наўпрост: ці мог Цмок быць дзіцём Яшчура?
– Як? – Надзея акругліла вочы. – Вось дык паварот міфа…
– Ды вось так.
Павісла маўчанне. Потым:
– Прайдуся. Пешкі. Як кароль, – Сяргей лёгка ўзняўся і твар яго быццам успыхнуў чырванню.
– Ого! Сонца! – выгукнуў ён і азірнуўся на нас, нечакана радасны, як хлапчук. – Сонца бачу!
І я, і Надзея ўзняліся таксама, зірнулі ў той бок, адкуль на твар Сяргея лілося чырвонае святло. На захадзе неба было нечакана чыстым і светлым, быццам нехта ўладна пацягнуў завесу хмар наверх, прыўзняў яе і даў сонцу паказаць сваё чырвонае кола людзям.
– Дасць Бог пагоду, – задумліва прамовіла Надзея. – Будзе вам добра працавацца.
– Можа, урэшце і лета стане падобным да лета, – дадаў я.
Сяргей паволі пайшоў у агарод. Я застыў у чаканні: Надзея павінна была патлумачыць хоць нешта. І яна не стала чакаць:
– Здзівіўся?
Я ўдыхнуў паветра, і тут зайграў тэлефон. Ад неспадзеўкі я ўздрыгнуў – так недарэчна было пачуць вось цяпер, у гэты момант выклік. «Зіначка! Вось жа смала! Не буду браць!» А Надзея глядзела на мяне. Я адчуваў: яна думае пра тое ж, што і я.
Асуджана выцягнуў з кішэні тэлефон. І быццам камень з душы спаў – тэлефанавала не Зіначка, а Антон Джэйгала, эксперт.
– Васіль, вечар добры. Я тут закончыў. І не змог утрымацца, каб табе не паведаміць…
– Што закончыў? Што паведаміць? – насцярожыўся я.
– Ну, па смерці таго немаўляці-гідрацэфала.
– Яго забілі?
– Калі цалкам, дык нічога асаблівага, смерць натуральная. Ён пражыў колькі дзён, памёр ад ацёку лёгкіх, задыхнуўся. Але вось які момант…
– Ну, не цягні ж ты, не дзяўчынка!
– Дык вось. У яго чацвёртая група крыві.
– І? У Насці… Чакай, а ў Насці?
– У Насці першая група. Я пераправерыў – так, дакладна першая.
– Ніякай памылкі? – я нервова адной рукой спрабаваў выцягнуць цыгарэту з пачка, Надзея заўважыла мае намаганні, узяла пачак і дастала мне сама.
– Ніякай памылкі, – сцвярджальным рэхам адказаў Антон. – У немаўляці чацвёртая група крыві. У верагоднай маці, забітай Насці Грыцук – першая група. І гэта значыць: знойдзенае мёртвае дзіця-гідрацэфал не яе.
12
Самаўпэўненасць грунтуецца не на ведах, а на няведанні.
Вось жа дакладна ўяўляў сабе: як робяцца вароты з дзвюх створак. Металічная труба разразаецца на часткі, тыя зварваюцца між сабой, да кожнай часткі наварваюцца завесы. Пасля – слупкі, прыварваем да іх завесы, прытрымліваючы гатовыя створкі. Уся работа! Таму быў не проста здзіўлены, а больш разгублена таптаўся вакол Сяргея, калі той пачаў працаваць, і я пабачыў, што мы робім не вароты, а агароджу нібыта.
– Дык а чаму так? – не ўцярпеў я. – Хіба не прасцей разрэзаць-зварыць паасобку?
– Прасцей, – з усмешкай адказаў Сяргей. – Ды калі варыць з асобных частак, то роўныя не атрымаюцца – ад зваркі пойдзе касіна. Розныя кропкі па рознаму награваюцца, па рознаму астываюць. І створкі прымаюць кожная сваю форму.