jaro ŝanĝiĝos la kondiĉoj de la eldonado, ni ne povas nun ankoraŭ
diri tute 1 precize, en kia formo la gazeto elirados, ĉu ĝi ne ŝanĝos
eble sian grandecon, oftecon aŭ abonan koston — pri ĉio tio ĉi ni
sciigos niajn legantojn en la fino de tiu ĉi jaro, — sed tion ĉi ni
povas diri tute certe, ke en tia aŭ alia formo, sub tiaj aŭ aliaj kondiĉoj,
la „Esperantisto a elirados senĉese ankaŭ en la venontaj jaroj. Tion
saman ni povas diri ankaŭ pri la „Biblioteko de la lingvo internacia
Esperanto a : ankaŭ ĝi en nenia okazo ĉesos eliradi, tute egale, ĉu la
cirkonstancoj estos favoraj aŭ malpli favoraj. Se ĝis la fino de tiu
ĉi jaro la nombro de la abonantoj de la „Biblioteko a ne estos sufiĉe
granda, tiam ni devos ŝanĝi la kondiĉojn de elirado de la gazeto kaj
1 teksto: tuta.
196
„La Esperantisto“ 1894. — N-roj 86—88
Biblioteko en tia maniero, ke ili ambaŭ havu la eblon aperadi ĉe tiu
grandeco da fortoj kaj rimedoj, kiun ni posedos; sed niaj amikoj povas
esti tute certaj, ke, kiel ajn malfacila la kondukado de la afero eble
estos por ni en la daŭro de kelka tempo, tamen falon aŭ interrompiĝon
de nia afero ili neniel kaj en nenia okazo devas timi. La plua ekzistado de la „Esperantisto“ kaj de la „Biblioteko“ estas tute ekster
danĝero; nur ilia grandeco kaj ofteco dependas de la nombro de
la abonantoj, kiujn la „Biblioteko“ posedos en la fino de Novembro
de tiu ĉi jaro. Ni tial petas ĉiun esperantiston ne forgesi pri la
„Biblioteko“.
N-ro 88. paĝ. 161 —162
z Fina rezultato de la voĉdonado 1
Wŭster: Ref Esp Yoĉ
La tri monatoj, difinitaj por ripetita voĉdonado pri la demando
de reformoj, nun finiĝis, kaj ni havas jam la eblon sciigi pri la
fina decido de la esperantistoj en tiu ĉi demando. En Aŭgusto
la rezultatoj estis: por punkto I — 144 voĉoj, por p. II — 12,
por p. III — 2, por p. IV — 95 voĉoj. De Aŭgusto ĝis nun
la sekvantaj esperantistoj ŝanĝis siajn opiniojn:
s-ro Tripolski (69) kiu voĉis antaŭe por p. II, voĉas nun por p. I
»
Vladikon (208)
»
»
»
»
,, ii,
»
»
»
„ I
»
Isakov (62)
»
»
»
»
. i,
»
»
»
„11
»
Husson (663)
»
»
»
»
„ u,
»
»
»
„ I
»
Runstedt (664)
»
»
»
»
„ IV,
»
»
»
„ I
»
Svanbom (498)
»
»
»
»
„ IV,
»
»
»
„ I
»
Sandberg (499)
»
»
»
»
„ IV,
»
»
»
„ I.
La sekvantaj esperantistoj, kiuj en la unua voĉdonado ne
partoprenis, nun alsendis siajn voĉojn:
s-ro Grŭnfeld (601) por p. I s-ro de Kergorlaj (629) por p. I
Gervais
(624) „
„ I
„ Polupanov
(194) „
„ I
Ahlberg
(494) „
„ I
„ Olsson
(509) „
„ II
Kofman
(224) „
„ I
„ Neftalimow
(167) „
„ iv
Linden
(459) „
„ I
„ Evstifejev
(565) „
„ III
s-ro
Langlet
(507) por p. I.
Ĉiuj ceteraj esperantistoj restis ĉe siaj antaŭaj voĉoj.
L. Zamenhof (kaj kun li ankaŭ kelkaj personoj, kiuj transdonis
1 Antaŭe Zamenhof jam raportis paĝ. 97—98 („Al la voĉdonado u )
kaj paĝ.113—114 („Voĉdonado pri reformoj“) pri la provizoraj rezultoj
de V voĉdonado.
197
II. A. Gazetartikoloj el
sian voĉon al lia bontrovo) tute retenas sian voĉon, tiom pli, ke
kia ajn ĝi estus, ĝi nun povus fari nenian ŝanĝon en la decido.
La nuna fina rezultato sekve estas:
Por punkto I 157 voĉoj (= kontraŭ reformoj)
» » II 11 „ |
„ „ III 3 „ > (= kune 107 voĉoj por reformoj)
» » IV 93 „ )
La fina rezultato sekve estas: La plimulto da esperantistoj
decidis, ke la lingvo Esperanto devas tute sen ia ŝanĝo resti
en sia ĝisnuna formo.
Tion ĉi ni sciigas al niaj amikoj. De ĉiaj komentarioj ni
nin detenas, ĉar la maldolĉeco de la disputoj estas ankoraŭ
freŝa, kaj estas bone ne tuŝi ĝin. Nur unu klarigon ni deziras
doni por tiuj personoj, kiuj erare komprenis la esencon kaj
rezultaton de la voĉdonado:
Kelkaj pensas, ke la farita decido malpermesas por ĉiam
ian ŝanĝon en nia lingvo kaj faras ĝin por ĉiam rigida. Tio
ĉi estas eraro, ĉar ĉiu ja devas bone kompreni, ke ni, malgranda kolekto da homoj, ne povas fari ian decidon por ĉiam
en afero, en kiu — laŭ nia espero — poste partoprenos
grandaj multegoj da aliaj homoj. La plimulto trovis, ke pro
diversaj kaŭzoj en la nuna tempo nenio en la lingvo devas
esti ŝanĝita; ĉu iam poste oni faros iajn ŝanĝojn aŭ ne, —
pri tio neniu decidis nek povas decidi.
1895
N-ro 89. paĝ. 1—2
Z E1 la tempo pasinta
Kun la pasinta numero nia nobla amiko, s-ro W. H. Trompeter,
formetis de si la eldonadon de nia gazeto kaj transdonis ĝin plene en
la manojn de la nuna redaktoro-eldonanto. En la daŭro de la tri jaroj,
en kiuj s-ro Trompeter eldonadis la gazeton, ni havis nenian okazon
diri kelke da vortoj pri lia agado kaj rilato al nia afero, ĉar li ne
deziris, ke ni parolu pri tio ĉi. Nun ni la unuan fojon povas permesi
tion ĉi al ni, kaj ni esperas, ke s-ro Trompeter ne koleros nin pro tio ĉi.
Antaŭ 3 jaroj nia afero trovis sin finance en tre kritika 1 situacio.
Ni vokis tiam al niaj amikoj, sed nia voko donis nenian rezultaton.
En Decembro 1891 ni kun malĝoja koro diris por kelka tempo adiaŭ
al niaj amikoj, ĉar malesto de rimedoj devigis nin vole-ne-vole por
1 Zamenhof laŭ mia scio nur ĉi tie uzas la vorton „kritika“ anstataŭ la vorto „kriza “.
198
,La Esperantisto* 1894—1895. — N-roj 88—90
kelka tempo interrompi la eldonadon de la „Esperantisto“, sekve ankaŭ
la kondukadon de nia tuta afero. Kun granda malfacileco ni ĝis tiam
tenis nin tiel longe, kiel ni nur povis; sed fine venis la momento,
kiam malgraŭ ĉia plej bona volo, malgraŭ ĉiaj niaj penoj, ni, tro forte
alpremitaj de la cirkonstancoj, ne povis plu daŭrigi la aferon. Tiam
kun helpo aperis sinjoro W. H. Trompeter. Li ne sole prenis sur sin
la eldonadon de nia gazeto, ne timante ĝian deficiton, sed li ankoraŭ
difinis salajron de 100 markoj ĉiumonate al la redaktoro, por ebligi
al li pluan laboradon por nia afero kaj por ĝia organo, la „Esperantisto“. Tiam la unuan fojon nia afero ricevis teron sub la piedoj.
ĉi komencis regule disvolviĝadi, kaj ĝi nun eble starus jam tre alte,
se ne estus aperintaj kelkaj nuboj, kiuj paralizadis la tutan energion
de niaj amikoj; ĉiam pli densiĝante, la nuboj en la pasinta jaro sol-viĝis per fulmotondro, kiu, minaca en la komenco, montriĝis en la
fino tre bonfara, ĉar ĝi per unu fojo (dank J al la Novembra decido
de la Ligo) purigis la atmosferon kaj donacis al ni pacon kaj lumon