«Не будзем чакаць падмогі,— падумаў.—Будзем ліквідоўваць жандарскае ўпраўленне сваімі сіламі. Цяпер кожная хвіліна на ўліку...»
На пасту даволі лёгка падужалі, абяззброілі дзяжурнага афіцэра, без ніякіх нечаканых перашкод падняліся на другі паверх i ўзбоч зачыненых дзвярэй супрацоўнікаў упраўлення трапілі ў прасторны начальніцкі кабінет.
Там, як убачылі, было двое мужчын: гаспадар пакоя — тоўсты, пажылы вусаты палкоўнік, а таксама нервовы цывільны чалавек сярэдніх гадоў.
Як толькі зайшлі, у кабінеце зазваніў тэлефон. Палкоўнік, не то ca здзіўленнем, не то з варожасцю акінуўшы ix позіркам, узяў трубку, пачаў слухаць, усё больш ды больш змрачнеючы.
— Разявы! — вылаяўся неўзабаве i, перапыніўшы размову, здаецца, захацеў пазваніць камусьці сам.
Фрунзе, адчуваючы нядобрае, рэзка падаўся да стала i вырваў з палкоўніцкіх рук трубку, паклаў яе на месца.
— Што такое? — насупіўся палкоўнік.
— Toe, пра што вы пачулі па тэлефоне...— адказаў Фрунзе, здагадваючыся, што падначаленыя альбо тайныя агенты толькі што (на шчасце, са спазненнем!) перасцераглі палкоўніка пра іхнюю акцыю.
— Дык гэта вы — завадатар... путчу?
— Я.
Палкоўнік замаўчаў. Ці не страціў дар мовы ад іхняй смеласці — на яго мове, «нахабнасці».
— Земскі служачы. Міхайлаў,— адрэкамендаваўся Фрунзе, не толькі вытрымліваючы цяжкі жандарскі позірк, але i бянтэжачы таго сваім рашучым.
Палкоўнік вёртка павярнуўся i рэзка запытаў у цывільнага:
— Чуеце, бачыце, хто ён такі?..
Той нервова засмыкаў ротам, скінуў нагу з нагі, вырачыў вочы на Фрунзе. Палкоўнік жа апусціў галаву, бязвольна ўзяў са стала папку. Разгарнуў. Пачаў моўчкі чытаць, хітаючы, як конь ад аваднёў, галавою. Кароткія пальцы яго таўсматых рук затрымцелі.
— Міхайлаў Міхаіл Аляксандравіч,— прачытаў перарывістым голасам.— Ён жа — Арсень, Трыфанавіч. Ён жа — Фрунзе. Бальшавік, мацёры дзяржаўны злачынца.— Яшчэ пагартаў папку, узяў з яе лісток.— Вось ордэр на ваш арышт. Падпісаны хвіліну назад.
Фрунзе з усмешкаю рвануў з яго рукі гэтую паперыну, акінуў яе позіркам: напраўду, пастанова на яго арышт.
— Бачыце, што можа значыць у жыцці нейкая адна хвіліна...— усміхнуўся.— Не арыштавалі вы мяне, дык арыштую я вас. Раззброіць! — кіўнуў сваім дружыннікам, а сам ужо накіраваў позірк на нервовага цывільнага.— Вы хто?
— Падпалкоўнік Сінілаў,— падскочыў той.
— А, пан з ахранкі! Якраз вы ўрэшце такі напалі на мой след?
Той заплямкаў губамі, але нічога не змог адказаць.
— Вы таксама арыштаваныя,— прамовіў Фрунзе i азірнуўся: у кабінет ступіў высокі, можа, i двухметровага росту, светлавалосы афіцэр i разгублена залыпаў павекамі.— Вось што, малыш,— Фрунзе тут жа тыцнуў на яго пальцам,— зайдзі ва ўсе вашы кабінеты i скажы, каб супрацоўнікі зайшлі сюды.
Той, бачачы наведзены на яго браўнінг Супраневіча i Шломскага, падаўся задам з кабінета. Шломскі пакрочыў услед. Неўзабаве ён i ўжо Ландар, які прыскочыў сюды ca сваёю дружынай, вялі перад сабою гурт пажылых i маладых афіцэраў.
Тыя стоўпіліся ў дзвярах i пры сценах, хто ca злосцю, а хто са страхам пазіралі на яго.
— Паны «синие мундиры»,— сказаў ім Фрунзе.— Мінчане ліквідоўваюць вашу злавесную ўстанову, а вас ізалёўваюць. Зараз вы пакінеце гэты будынак. Зброі i папер з сабою не браць. Хто не будзе супраціўляцца, таму мы гарантуем жыццё. Хто ўздумае брыкацца, тым я не зайздрошчу. Сілы нашы вялікія, з намі, лічы, увесь цывільны Мінск. Усё. Прашу,— паказаў на дзверы.— Перасцерагаю: не даваць i драла. Вы выдатна ведаеце, што бывае пры ўцёках...
Праз хвіліну-другую ў кабінеце засталіся толькі ўдвух — Фрунзе i Ландар.
— Усё добра, Карл? — усміхнуўся Фрунзе.
— Аж не верыцца: усё выйшла ўдала! — паківаў той галавою.— Сапраўды, усіх ашаламілі...
— Не кажы гоп, пакуль не пераскочыш,— астудзіў яго радасць Фрунзе.— Наперадзе яшчэ, можа, i самае адказнае.
Падышоў, узяў трубку i папрасіў злучыць яго з ад'ютантам галоўнакамандуючага.
— Злучыце мяне з генералам Эвертам,— сказаў яму Фрунзе, адчуваючы, як падкочваецца прыкрае хваляванне. Не простая гэта справа — гаварыць з генераламі. Ды яшчэ пра такое.
— Як вас адрэкамендаваць? — запытаў ад'ютант.
— Я назавуся сам.
Нейкі час трубка маўчала, толькі шыпела, а пасля іншы мужчынскі голас (грубы, уладны) прамовіў:
— Генерал Эверт слухае.
— Міхайлаў, земскі служачы,— назваўся ён, стараючыся гаварыць ясна i выразна.— Толькі што мы, земскія служачыя, арыштавалі губернатара, ліквідавалі паліцэйскія, жандарскія i ахоўнае аддзяленні i ўпраўленні, узялі пад сваю ахову ўстановы...