Заставалася толькі ўздыхнуць.
Пахаванне Турэ было назначана на заўтра. Уранку цела нябожчыка забралі ў Жувізі.
Мэгрэ патэлефанаваў жонцы і сказаў, што вернецца позна.
Па дарозе ў Жувізі дзьмуў моцны вецер. Хмары нізка навіслі над зямлёю, збіралася навальніца. Шафёр з цяжкасцю знайшоў вуліцу Таполяў. Ва ўсіх вокнах дома Турэ гарэла святло.
Але званок не званіў. Яго, відаць, выключылі ў знак жалобы. Нехта ўбачыў, як да дома пад'ехала машына, і дзверы адчыніла жанчына, яшчэ не знаёмая камісару, гадоў на пяць старэйшая за пані Турэ і вельмі падобная да яе.
— Камісар Мэгрэ.
Жанчына паклікала сястру з кухні:
— Эмілія!
— Чую. Запрасі яго ў дом.
Мэгрэ прынялі на кухні, бо ў сталовай стаяла труна. У вузкім калідоры пахла кветкамі і свечкамі.
— Выбачайце, што я вас турбую...
— Пазнаёмцеся: пан Маньен, мой швагер. Кантралёр на чыгунцы.
— Вельмі прыемна.
— Вы ўжо знаёмыя з маёй сястрой Жаннай, а гэта Сэліна...
Адна Моніка не ўстала, каб павітацца з Мэгрэ. Яна пільна ўзіралася ў яго і, напэўна, думала, што камісар прыехаў дапытваць яе наконт Жарыса, і была скаваная страхам.
— Прысядзьце, калі ласка.
Мэгрэ пакруціў галавою.
— Хочаце глянуць на яго?
Удаве было прыемна паказаць камісару, што яна не паскупілася на аддзелку труны.
— Нібыта спіць...
Мэгрэ зрабіў усё належнае.
— Ён і зразумець не паспеў, што здарылася, — уздыхнула жанчына. — А як ён любіў жыццё!
Яны ціха выйшлі, і пані Турэ зачыніла дзверы.
— Вы будзеце на пахаванні, пан камісар?
— Буду. Таму і прыйшоў.
Моніка па-ранейшаму сядзела нерухомая. Пачуўшы, што сказаў камісар, яна адразу ж уздыхнула.
— Напэўна, вы і вашы сёстры знаёмыя з усімі, хто будзе на пахаванні, а я не ведаю нікога...
— Разумею! — усклікнуў Маньен, нібыта гэтая думка прыйшла і яму самому ў галаву адначасна.
Сваім пыхлівым выглядам ён паказваў, што ведае ўсё наперад.
— Я проста папрасіў бы вас паказаць мне на пахаванні незнаёмых людзей, калі такія будуць.
— Вы думаеце, прыйдзе забойца?
— Неабавязкова. Але мой абавязак — нічога не ўпускаць.
— Вы маеце на ўвазе якую-небудзь жанчыну? — спыталася пані Турэ.
І яе твар, і твары сясцёр адразу ж сталі аднолькава злыя.
— Я нічога не маю на ўвазе. Я шукаю забойцу. Калі заўтра на пахаванні вы зробіце мне знак, я зразумею.
— Калі заўважым любога незнаёмага?
Мэгрэ кіўнуў, папрасіў прабачэння за клопаты і выйшаў. Маньен правёў яго да дзвярэй.
— Натрапілі на след? — спытаўся ён тонам, якім гавораць з доктарам пасля агляду хворага.
— Не.
— І не маеце ніякіх падазрэнняў?
— Ніякіх. Да пабачэння.
У машыне Мэгрэ ўспомніў, як дваццацігадовым юнаком ён трапіў упершыню ў сталіцу. Тады яго найбольш уразіў няспынны рух натоўпу, калаўрот сотняў тысяч людзей. Ён з міжвольнай трывогаю назіраў за тымі, хто, страціўшы раўнавагу, кідаўся ў паток і плыў па цячэнні. Але асаблівае спачуванне выклікалі ў яго сціпла і чыста апранутыя людзі. Якіх толькі намаганняў яны не прыклалі, каб застацца на паверхні і стварыць ілюзію, што яны жывуць і што гэтае жыццё вартае таго, каб яго пражыць!
Вось і Луі Турэ дваццаць пяць гадоў сядаў кожнае раніцы ў адзін і той самы цягнік, бачыў адны і тыя ж твары, і пад пахаю ў яго быў адзін і той самы загорнуты ў цырату сняданак; увечары нябога вяртаўся ў сваё жытло, якое Мэгрэ называў у думках «домам трох сясцёр». Хоць сёстры і жылі на суседніх вуліцах, яны закрывалі нябожчыку далягляд, як вялізны мур.
— У камісарыят, шэф? — пытаўся шафёр.
— Не. Дамоў.
Гэтым вечарам ён пайшоў з жонкаю ў кінатэатр на бульвары Бон-Нувэль, той самы, куды хадзіў і Луі Турэ. Яны двойчы прайшлі міма таго самага тупіка.
— У цябе кепскі настрой? — спыталася жонка.
— Не.
— Ты за ўвесь вечар і слова не сказаў.
— Ты што?.. А я і не заўважыў.
Уранку на горад абрынулася залева. Ліло як з вядра. Вецер вырываў з рук мінакоў парасоны.
— Такое надвор'е часта бывае на пахаванне, — заўважыла пані Мэгрэ. — Багата сёння клопату?
— Яшчэ не ведаю.
— Надзень галёшы.
Мэгрэ так і зрабіў, але ўсё роўна паспеў добра прамокнуць, перш чым удалося сесці ў таксоўку. Халодныя кроплі сцякалі з капелюша за каўнер.
— На набярэжную Арфэўр.
Пахаванне адбудзецца ў дзесяць. Мэгрэ з нецярпеннем чакаў, калі прыйдзе Нэвэ. Ён вырашыў узяць яго з сабою: а раптам каго-небудзь пазнае на пахаванні?..