Так i села мая маці...
Бог, як гаспадар у хаце,
Не здзівіўся, не ўсхадзіў...
Ён пазногцем, як жалезам,
Чырк! — ад неба шкла адрэзаў,
Даў анёлу — той зашкліў.
«От ты Богу даў работу...
Мне б работу, каб да поту!..
Што яшчэ ты будзеш біць?
Што Мне за цябе зрабіць?
Ці кажух табе пашыць?..»
Глянуў я на тога Бога,
Мешкаватага такога,
Ну, такога, як жывога,
I падумаў: «Хоцьты... хоць
Галавой
да дна марскога! —
Болей хітрага
другога
Не знайсці, як наш Гасподзь..
Ды i я не лыкам шыты,
Ільняныя ўсё-ткі ніты...
«Можа, тых, каго люблю,
Ты вярнуў бы на зямлю?..»
Як Гасподзь ускоча: «Хлопча!
Забірай ты хоць усіх!
То адтуль не вырваць ix —
То назад ніхто не хоча!
Як па мне — хай тут жывуць.
Але ж там... абрыдпа чуць,
Як буркоча грамада,
Што няма й няма Суда.
Я б даўно... за пяць мінут
Там наладзіў Страшны Суд!
Ды няма каго судзіць...» —
Зноў Ён хітранька глядзіць. —
«Так што ўсіх!.. Апроч траіх...
Выбачай, але ўжо ix
Не магу... Бо ўсё, што маю...
Ну, хіба што з ix адну,
Як пайсці захоча з раю
На тваю на старану».
Кажа перша: «Не мая
Старана твая, мой родны...»
Друга кажа: «Там халодна...»
«Што ж, сынок, тады ўжо я...» —
Плача маці безвыходна.
...Я ўявіў у плачы маці
Зноў у той скразянай хаце,
Што паліць — не напаліць,
З буракамі, парсюкамі,
Што карміць — не накарміць,
З ашурпелымі рукамі,
З адубелымі нагамі
Ад крапівы-лебяды,
Ад лядзянае вады,
Ад гароты ды бяды,
Ад памёту каля плоту,
Ад астрожнай той работы,
Што рабіць — не дарабіць!..
«Дзякуй, Божа.
Буду жыць
З тым, што ёсць... А маю — многа...»
«Мала не бывае ў Бога, —
Усміхнуўся хітры Бог. —
Ты памог мне — я памог,
Гэны — гэнаму,
папхнулі,
павалілі — i пайшло!..»
«Што пайшло?..»
«А што было.
Што папхнулі, павалілі...»
...Знаў я Хокана i Вілі,
Юху знаў, Ану i Пекку,
Вяйнямёйнена старога...
На зямлі, бадай, нікога
I няма, каго не знаў...
Ды хітрэйшага за Бога
Беларуса, фіна, грэка,
Хоць цыгана, хоць габрэя —
Далібог, не сустракаў.
Думаў Бог: усё, я здаўся.
Не на гэнага нарваўся...
«Так тут пуста... чыста-сіне...
Матэр'яльных спраў няма...»
Мы сядзелі
чын па чыне,
Ён на вечнай аблачыне,
Я на печы на аўчыне,
Кожны ведаў месца... «Сыне!..»
Маці ўскрыкнула.
Дарма...
«Ты вярні імя жанчыне.
Гэта ж гук пусты — імя».
I ўчуўся мне
Касмічны Боскі Выдых!..
I разам —
Сонца выйшла,
Месяц выбег,
I зоры ўсе
у рой
з усіх дарог
Зляцеліся, каб чуць, што скажа Бог.
А Бог — да Маці: «Ты ў Мяне ні піць
Hi есці не прасіла — прытуліць
Да сэрца сына ты Мяне маліла.
I ты маліла — i твая магіла.
Дык вось ён, той, каго да сэрца туліш
I пасля смерці...» — Богсказаў i ўстаў.
Так капялюш услед пчале прыўзняў
Стары...
I ў Бога, хто мая матуля —
Пацалаваўшы, я пытаць не стаў.
«А імя? — спытаў. — Жанчыне?..»
Бог нябёсы як расчыне
Ды як крыкне! — я ў кусты,
Не ўяўляў Яго такога:
«Слова Бога — гук пусты?!.»
I знайшлі мяне, п'янога,
Незямнога, ледзь жывога,
Ну, такога — што не жыць,
У кустах, дзе Бог пасеяў,
П'яныя Лявон з Ляксеем,
Сталі радасна душыць:
«Чыста сіла ў самагонцы!
Будзем піць адно яе!
Ад яе пчалой пад сонцам
Галава звініць-пяе...»
«От жа дух у сама гона!
Аднаго i будзем піць!
Ад яго нябесным звонам
Галава пяе-звініць...»
I думаў я пяючай галавой:
«Хоць міг пражыць, але пражыць пчалой...
I спухаў, як
у галаве звініць:
«Хоць міг прысніць, але з пчалой прысніць