Паэмы

Ён катавай не зганьбіў славы,
Не зганіў род...

Маўчаў народ,
Чакаючы, калі на страту
Сястру ўзвядуць на эшафот —
I гляне страта ў вочы брату!

«Бывай, — яна сказала, — брат...
Даруйце мне, браты i сестры...»

I меч упаў на шыю востры! —
Зрабіў
сваю работу
кат.

Пасля ён галаву сястры
Падняў, пацалаваў у губы
I крыкнуў:
«Госпадзі!..»

Кастры
Паганскія гарэлі...
Груба
I люта доўжыла жыццё
Свой шлях ад страты i да страты
Скрозь жыццядайнае выццё
Святых вар'ятак i вар'ятаў...

Не плакаў кат,
не кляў свой лес,
Не каяўся,
але на ката
Ужо глядзеў, як брат на брата,
З нябёс сыходзячы,
Хрыстос.