Ёсць, ёсць... Калі не ўсё адхланне,
То цень яго, сінічны цень,
Стральцоўскае замілаванне:
Цень-цень, сініца! Добры дзень!..
Ёсць, ёсць.. Адзіная прысутнасць
Тваёй спадарыні, тваёй;
I хараство яе, і мудрасць,
Якімі творыцца спакой.
28 лютага 2001
(«Літаратура і мастацтва»
16 лістапада 2001, №46)
* * *
Простае доўжыцца проста,
Дзейснае доўжыцца дзейсна...
Там, дзе квітнела сяброўства,
Там расквітнела зладзейства.
Цвет у зладзейства чырвоны,
Быццам у дзікай шыпшыны;
Пах у зладзейства кухонны —
З духам магільнае гліны.
Але з найбольшых прыкметаў —
Тая, што дзеля мастацтва
Сумам вялікіх паэтаў
Любіць яно забаўляцца.
З гэтага што вынікае?
Пэўна, нічога благога...
«Злодзей-паэт» вас кахае,
Вы — не кахайце такога.
14 сакавіка 2001
(«Літаратура і мастацтва»
16 лістапада 2001, № 46)
* * *
Калі надумаеш, захочаш...
Не лезь адразу ж у пятлю, —
Зірні сабе самому ў вочы;
Скажы сабе: «Цябе люблю...»
Калі такое не паможа,
То на падлозе паляжы,
I холад вытаптаных дошак
Палёгку дасць тваёй душы.
Калі не дасць — не ярся вельмі,
Цыбулю з бульбаю паеш,
Пасля відзёлкай на патэльні
Вясёленькі надрапай верш:
«Хочаш, браце, мякка спаць
I смактаць каньяку,
Дык умей тады лізаць
У начальства сраку...»
I хоць пакінуты задусе,
I хоць бядоты цераз край, —
Ні там, ні тут, на Беларусі,
Сабе вяроўку не сукай.
8 красавіка 2001
(«Літаратура і мастацтва»
16 лістапада 2001, № 46)
* * *
Здаецца, нічога не будзе
З таго, што ў пясок адплыло, —
Хіба што душа ў перапудзе
Хоць нейкае знойдзе святло.
Яна пасмялее на момант
I тут жа — у родненькі страх
Абрынецца з радасным громам
I крыкам: «Я — дома! Я — дома!
Я зноў у халопскіх кустах!»
28 чэрвепя 2001
(«Літаратура і мастацтва»
16 лістапада 2001, №46)
* * *
А для цябе і ў творчым раі
I ў пекле (сцішна і нязменна!)
Не пашкадуе, не схавае
Сваёй атруты гіпакрэна.
З дзявочых вуснаў — дзіўны верад —
Плыве ў душу кармінны яд...
Вачыма ты глядзеў наперад,
Але душой заўжды назад.
Няма злачынства. Пакаранне
Заўсёды ёсць, як і было.
Стараннай старасці змярканне
Звіло ядвабнае сіло.
На недачытанай старонцы
Пустога вусцішу яснота,
I, нібы жнейка тая ў сонцы,
З тупым сярпом ідзе пустбта.
30 кастрычніка 2001
(«Літаратура і мастацтва»
16 лістапада 2001, №46)
* * *
Адбылося такое — ты толькі што прыехаў, і я чакаў цябе на людным праспекце каля «Іспанскага кутка».
Стаяў у празрыстым змроку вераснёўскага вечара і думаў пра ўсё адначасна.
Мая адметнасць: думаць пра ўсё адначасна.
Пра нешта значнае, што ўяўляецца значным, і пра нешта мізэрнае, што здаецца мізэрным.
А то й зусім — ні пра што.
Дарэчы, думаць «ні пра што» — неабходная ўмова, каб адчуваць сябе паэтам...
Крапаў дожджык, і ў ягоным суцішаным, ледзьве чутным, крапанні ўзнікала аддаленая постаць.
Пацалунак ценю.
Літара паветра.
Кроза памыснаці.
Гэта была дзяўчына, гімназістка.
Знаёмы з ёю, я не знаў пра яе нічога.
Пэўна ведаў хіба што адно — з усіх існых еўрапейскіх местаў найбольш ёй падабалася Прага:
Ты ў Менску, юная пражанка,
У сум скарынаўскі мяне
На цэлы дзень прыводзіш ранкам
I пакідаеш, як у сне.
А вечарам мяне ты будзіш
I кажаш, сеўшы ля акна:
«З табою ў Менску разам будзем,
А ў Празе буду я адна...
Я чытаў гэты рыфмаваны жарцік; чытаў шэптам, каб ніхто не пачуў і не пасмяяўся з мяне.