...Я падняў вочы: перада мной стаяў міліцыянер. I я не адразу ўспомніў не адразу зразумеў, што ён — тутэйшы ўчастковы. I толькі што быў я так далёка адсюль, ажно ў цэнтры Азіі, таму й не пачуў матор матацыкла, які цяпер стаяў на ўскрайку лесу ля шашы. Капітан міліцыі казырнуў мне. Збоку ў яго крысо кіцеля было напятае — над кабурой, на другім баку з-пад кіцеля вытыркаўся чорны канец «дубінкі». Я загледзеўся на ўвесь гэты міліцэйскі — «пры выкананні службовых абавязкаў» рыштунак. Маладжавы, дзябёлы капітан казырнуў мне яшчэ раз. Я прывітаўся ў адказ:
— Добры дзень, таварыш...
— Гражданин, — паправіў мяне міліцыянер.
— Добры дзень, грамадзянін капітан міліцыі!
Капітан пакруціў пальцамі кончык рыжага вуса.
— Вы што — бэнээфавец?
— Чаму бэнээфавец?
— Говорите по-белорусски.
— Беларус я.
— А-а... Ваши документы.
— Хадземце, — я паказаў рукой на палатку, яна чарнела між соснамі. Я ўстаў з пня, і міліцыянер памкнуўся ісці за мной, але спыніўся, азірнуўся на свой ля шашы сіні матацыкл з каляскай.
— Могут украсть. Постойте, приведу сюда.
— А хто ж гэта можа ўкрасці матацыкл у міліцыі?
— Капітан падазрона кінуў вокам на мае рукі.
— Разговорчики, гражданин... Болтаются тут разные... цыганы, то кавказцы, то азиаты, то... А вы не из «правого реванша»?
— Не.
— Ну, хорошо. Постойте.
Ён памацаў рукой канец «дубінкі», упЭўніўся, што я звярнуў увагу на гэты яго жэст, хутка пайшоў да шашы і прывёў сюды, да пня, матацыкл. Мы пайшлі да палаткі, міліцыянер увайшоў у яе следам за мной. Я паказаў пашпарт, білет члена Саюза пісьменнікаў. Ён доўга разглядаў мае фотаздымкі ў дакументах, кідаў позірк на мой твар, потым сказаў:
— А у вас, гражданин письменник, оружия при себе нет никакого?
Я дастаў з кішэні штаноў стрыжневую ручку.
— А-а, ну это можно... Но всё-таки покажите... Может, какой секретный пистолет? — капітан узяў ручку, асцярожна адвярнуў каўпачок, дастаў стрыжань. — Возьмите. И скажите, гражданин письменник Кухарев: о чём вы здесь, в лесу, собираетесь писать?
Я адказаў:
— Пра лес, пра вавёрку, пра грыбы, пра навальніцу над лесам, пра сябе ў лесе і, можа, пра вас, пра вашу дубінку...
— Не советую, гражданин письменник.
— Добра. Не буду пра вас і пра вашу дубінку. Тым больш —з дубінкай я блізка не знаёмы.
— А на митингах в столице? Там разные «дзяды» бывают...
— Бываў. Даводзілася...
— А-а... — Капітан міліцыі зняў з галавы фуражку, пачасаў патыліцу. — Значит, вот что... Давайте договоримся по-хорошему: завтра утром вы покидаете этот лес... Можете перенести свою палатку на километра два-три восточнее — в другой район. Всё. Договорились.
Капітан надзеў фуражку, павярнуўся, ступіў крок у бок матацыкла і раптам як аслупянеў: перад ім, у высокай траве ля куста крушыны, стаяў журавель і адным вокам глядзеў на міліцыянера, на яго дубінку, чорны канец якой тырчаў з-пад кіцеля. Другое вока птушка прыжмурыла. Гэтак яны й застылі адно перад адным. Я збоку назіраў за імі. У лесе ўжо добра змяркалася. Ад дрэў, ад палаткі, ад міліцыянера, мяне і жураўля ляглі і доўжыліся цені, раствараючыся ў цёмным мроіве. Капітан міліцыі, нарэшце, ступіў яшчэ крок, але — назад, да мяне, шэптам сказаў: