Але яна не ўбачыла мяне — можа, з-за крушыны, а можа, з-за сонца. Тады я рашуча пайшоў на Гару, стаў перад жанчынамі. Ад маёй рашучасці і гэткай для іх нечаканасці яны быццам спалохаліся — таму першыя сказалі «Добрій дэнь», а я амаль крыкнуў:
— Дзе ваш сахор?
Аксана пайшла да пуні, узяла там — стаяў ля сцяны — сахор, падала мне.
3 сахаром на плячы я збег з Гары, ля кустоўя сцежкай выйшаў на балота. Яно даўно ўжо было сухое, купіны не хісталіся, калі я праз адну-дзве ступаў на іх, жабы скакалі ў бакі, бусел з-за капіцы паказаў чырвоную дзюбу, падскочыў, узмахнуў крыламі, узляцеў нізка над балотам, зноў апусціўся на купіны за самай далёкай крайняй капіцай. I я пайшоў туды. Бусел махнуў на мяне крыламі і паляцеў далей. Я ўдарыў сахаром па вяршку капіцы, націснуў на канец сахарышча, павярнуў ім туды-сюды, пацягнуў ладны пласт сена на сябе, натужыўся, закінуў сахор з сенам за плячо на спіну і пайшоў між купін. Казлючыха і Аксана клалі сена на рассцеленыя дзяружкі, адступіліся, даючы мне дарогу, неяк добра глянулі мне ў вочы, нічога не сказалі.
Я знізу падчапіў нагою вароты пуні, адчыніў іх, пераступіў праз дубовае палена і кінуў сена ў цёмны кут. Гэтак я хадзіў з Гары і на Гару, кідаў сена ў пуню, таптаў яго там нагамі. Казлючыха з Аксанай насілі яго дзяружкамі. Яны, я бачыў, ужо стаміліся. Нарэшце, усе капіцы былі знесены на Гару. Казлючыха сказала: яна пойдзе ў хату гатаваць вячэру. Аксана раптам пляснула ў далоні, засмяялася: ой, гэта ж трэба — на самую блізкую і маленечкую капічку і забыліся...
Мы сышлі з ёй з Гары, яна расхінала рукамі вецце алешніку і асцярожна трымала яго — каб яно, выпушчанае з рукі, не ўдарыла мне па твары, я браў тое вецце з яе рукі, і, нарэшце, нашыя рукі сустрэліся, сашчапіліся. Аксана стала, павярнулася да мяне, здзіўлена паглядзела на сашчэпленыя нашыя рукі. Я ціха прыцягнуў яе да сябе — яна не супраціўлялася, набліжалася да мяне ўсёй сабою: вачамі, целам, губамі, — і ўжо калі адчуў цёплае яе дыханне, пачуў трапятанне гарачых губ, яна шапнула: не трэба, не трэба, прашу, не трэба...
На дварэ даўно ўжо было цёмна, мы сядзелі за сталом у хаце, лямпа пад столлю свяціла слаба — і гэта было добра, было неяк утульней, быццам пацішэла і паўтульнела на ўсім свеце. На стале было поўна яды. Казлючыха паставіла на стол бутэльку віна, сказала, што гэта — сваё, з ажыны, наліла мне поўную чарку, Аксане і сабе — патрошку на дно. Аксана сядзела насупраць мяне, глядзела перад сабой у белы палатняны абрус, локцем абаперлася на стол, далонню прыкрыла вочы, другую руку палажыла на чырвоную кветку, што была вышыта на абрусе, за ўсю вячэру не сказала ні слова. Хацелася маўчаць і мне, бо было так добра, так светла і па-шчасліваму ўстрывожана на душы, як ніколі яшчэ ў маім жыцці. Але трэба было падняць чаркі, нешта сказаць старой, калі тая падзякавала за дапамогу, — і я сказаў: «Няма за што, Ганна Маркаўна», — і трэба было сустрэцца чаркамі над сталом. Калі мая і Аксаніна чаркі празвінелі, ціха празвінелі, яна, Аксана, імгненна і трывожна глянула мне ў вочы з-пад далоні, вейкі яе ціха ўздрыгнулі, апусціліся, яна выпіла сваё віно, паставіла чарку на абрус і на нейкі момант забылася адняць руку ад чаркі, нават прыўзняла яе крыху, ціха стукнула дном па стале. Казлючыха здзіўлена глянула на Аксану, на яе рукі, кінула позірк збоку на мяне. Я ўзяў на відэлец цёплую аладку, закусіў. Закусіла й старая. Аксана не дакранулася да яды. Казлючыха наліла мне зноў поўную чарку, кропнула на дно ў Аксаніну, але Аксана рашуча нахіліла горлачка бутэлькі ў бабінай руцэ і наліла сабе поўную і адразу выпіла, палажыла чарку бокам на абрус. Казлючыха яшчэ больш здзіўлена, чым раней, паглядзела на Аксану, а потым спадылба ізноў збоку і даўжэй паглядзела на мяне, нічога не сказала і наліла сабе — таксама поўную чарку, махнула рукой убок — невядома на каго, і мы выпілі, да дна...