- А я сказала, што больш не хачу з ім сустракацца.
- Здурэла? Чаму гэта?
- І сама не ведаю. От сказалася неяк знянацку, і ўсё. Ды што тут шкадаваць. Колькі іх яшчэ трапіцца на шляху.
- На тваім дык канечне. Але ж ён такі... Такі прыгожы. І з машынаю. Гэта яго легкавік?
- Яго.
- Не, не згодна з табою. Такі, можа, раз у жыцці трапляецца. Эх, мне б яго. Ні за што не адпусціла б. Вось учапілася б рукамі, і трымала б усё жыццё.
- Ай хопіць пра гэта. Давайце лепей спаць. Позна ж, а заўтра залік. Трэба са свежай галавою ўстаць.
- То лажымася. А ведаеш, я б, мусіць, цэлую ноч не спала пасля такога спаткання. Што ні кажы, а ты, Ленка, шчаслівая. Вось толькі мы з Рыткаю няшчасныя. Што ні кажы...
Ленка захуталася з галавою, уздрыгваючы і курчачыся ад дотыку халодных жорсткіх прасцін. Намуляла малюсенькім акуратным мязінцам, на якім шчымеў нацёрты туфелькамі вадзянік, халодную паверхню нікеляванай ножкі студэнцкага ложка, адчувала, што шчыменне хутка заціхае. «Наташка кладзе ў тумбачку сваё вязанне. Хаваюць пад ложак бляху з пакладзенымі на яе гарачымі цаглінамі». Думаць ёй не хочацца, і Ленка сочыць за сяброўкамі. «Расцілаюць ложкі. У Рыткі зноў заела маланка. Колькі хвілін яна павалтузіцца з ёю і зніме майстарку праз галаву. Так і ёсць. Пстрыкнуў выключальнік і рыпнулі спружыны. Усё - цішыня». Цяпер фіксаваць няма чаго і мусіш успамінаць праведзены ненавісны вечар. Ленка адарвала вадзянік ад металу, ён зашчымеў зноў, але не так моцна. Пад коўдраю назбіралася цяпла, і па целе расплылася асалода. Ногі, стомленыя доўгаю хадой, прыемна нылі - адпачывалі.
Яны дамовіліся спаткацца на возеры. Каля кабін на пляжы. Іх там усяго дзве, аблезлыя і спісаныя рознай дурнотай, нібы старонкі чарнавога сшытка. На месцы яна была яшчэ завідна. Толькі-толькі вечарэла. Прайшлася туды-сюды, спрабуючы супакоіць сэрца, узрушанае чаканнем надзвычайнага (так яна лічыла) спаткання. Сэрца з кожнай хвілінай шчымела ўсё болей і болей. Але ён не паяўляўся. Не расхінуў вялізнай і халодна-слізкай шырмы змроку, не асляпіў яе светлаю адкрытаю ўсмешкай. Ён такі пяшчотны, прыемна датыкацца да яго, стройнага, падцягнутага і свежага. Але адкуль яна ведае гэта? Адчувае. Жанчына, няхай сабе і дзяўчына, умее на адлегласці адчуваць такія рэчы.
Ленка на хвіліну ачнулася ад успаміну, вярнулася ў цёплы ложак. І адразу ж адчула: нешта пашчыпвае ў далонях. Распраміла іх і зразумела, што занадта моцна сціснула кулачкі. Ажно ўпіліся ў мяккія далонькі доўгія востранькія пазногці, дагледжаныя і акуратна палакаваныя.
«Якая ж я дурная». У змроку яна ўбачыла нейкую постаць і, забыўшыся на годнасць, пабегла. Да яго. І гэта была яна - прыгажуня, за якою табунамі хадзілі хлопцы. Яна так спяшалася, што не заўважыла нейкай патарчакі і зачапілася нагой. Добра яшчэ - паспела выцягнуць рукі наперад, таму не расцягнулася на вільготным жоўтым пяску. Устала, абабіла далоні, пабегла зноў. Няўжо гэта была яна? Так - яна. А замест яго стаяў пабелены слуп з нейкаю шыльдачкаю наверсе. За ім вымалёўвалася нешта яшчэ. Рушыла туды і ўбачыла спартыўныя снарады: турнік, валейбольную сетку. Вярнулася да кабін, якія вечар ператварыў у цёмныя плямы, прайшлася ў процілеглы бок. Дайшла да прышчастых валуноў, хацела прысесці, але холад адагнаў гэтае жаданне. Відаць, яна хадзіла доўга, хоць і не зважала на час. Яна ні разу не зірнула на свой малюсенькі гадзіннічак, прымацаваны да рукі тонкім пазалочаным прутком. Толькі ў інтэрнаце дайшло, што правяла на возеры больш за пяць гадзін. Пад халодным вільготным ветрам.
Яна паправіла падушку і адчула пад шчакою холад. Мокрая? «Калі ж я паспела выліць столькі слёз?»
...Ноччу Ленцы прысніўся сон. Стаіць яна, прыціснуўшы галавою тоненькую палосачку гальштука да ягоных грудзей, і чуе знекуль прыцішанае Наташчына: «Шчаслівая ты, Ленка».
Смех
На слове «смех...» я спатыкнуўся. Мая аповесць пра каханне ўжо не здавалася мне яркаю і прывабліваю. Далей пісаць не было ніякага жадання. І ўсё з-за аднаго слова. Я спытаў у самога сябе: «Як паўздзейнічае яно на людзей? Што скажа чытачу?» І адказ напрошваўся самы несуцяшальны. Ад адной толькі думкі, што чытач прапусціць яго без увагі, слізгане позіркам і забудзе, па маёй скуры прабегліся непрыемныя халодныя мурашы. Гэта ж яно, адно-адзінае слоўца, павінна ўвабраць у сябе цэлую эпоху ў маім падсвядомым жыцці, а значыць і ў жыцці галоўнага героя. Нейкай мяжы паміж мною і ім няма і быць не можа. Дык як жа можна так вольна з ім абыходіцца?
Праз хісткую празрыстую фіранку лёгкага цыгарэтнага дыму пазіраю на спісаны неахайным почыркам і густа пакрэслены аркуш паперы, учытваюся ў апошні сказ: