Кружэлкамі была ўслана ўся падлога крамы. Чамусьці адразу ўявілася, што нейкая адмысловая камісія выявіла кантрафактную прадукцыю і вось падрыхтавала яе да зьнішчэньня. Але як пірацкія падробкі маглі трапіць у дзяржаўную краму?
— Што тут у вас адбываецца? — спытаў я ў маладой гандляркі, якая сама са зьдзіўленьнем назірала за нязвыклай дзеяй.
— Ларыса Мондрус зьехала ў Ізраіль, здрадзіла радзіме, сьпісаньне тавару, — гандлярка прамовіла гэта шэптам, амаль не паварушыўшы вуснамі.
І што з гэтага? Зьехала, дык зьехала. Навошта краіне прыносіць матэрыяльныя страты?
Я зусім кепска ўяўляў, хто такая Ларыса Мондрус, яшчэ меншае меў уяўленьне пра яе музычны даробак. Але чамусьці быў упэўнены, што ўсе сьпявачкі прыстойныя, паважаныя творчыя асобы, якіх ня тое што крыўдзіць, нават думаць пра іх нельга дрэннага.
— Свабоду Ларысе Мондрус! — невядома навошта выгукнуў я.
Усе, хто знаходзіўся ў краме, павярнуліся ў мой бок. На іх тварах быў спалох. У кабеты з прычоскай а-ля 70-ыя, што стаяла побач з грудам кружэлак, пасыпаліся з рук нейкія паперкі-дакумэнты. Яна кінулася іх хуценька зьбіраць, аднак задужа рэзка нахілілася, і яе валасы, што былі ўбраныя ў дзіўную канструкцыю, рассыпаліся па плячах і твары. Гэта яшчэ больш напалохала бедную жанчынку. Яна выпрасталася і пабегла ў дальні кут крамы, дзе знаходзіўся пакой адміністрацыі.
Запанавала мёртвая ціша. Чулася, як скразьнячок шамацеў ражком паперкі, прымацаванай на дошкі аб'яваў дзьвюма кнопкамі.
Не чакалі такога павароту падзеяў, падумаў я са зларадствам. Маўклівая сцэна, "Рэвізор", дзея нумар... Ратуй, Божа, ня меў жаданьня паблазнаваць. Усё атрымалася само сабой.
І тут кабета з трайным падбароддзем, што сядзела за касай, скочыла са свайго вальеру і кінулася да груды кружэлак. Надзвычай імкліва, як для сваёй камплекцыі, яна ўзьлезла на верхатуру груда і пачала таптацца па кружэлках, ператвараючы іх у вінілавыя аскепкі. Затым нахілілася, падняла адну цэлую кружэлку, асьцярожна дастала яе з пакетувокладкі, прыклала да твару і празь дзірачку ў кружэлцы паглядзела на мяне. Яе зірк доўжыўся некалькі сэкундаў. Касірка дзіка зарагатала і шпурнула кружэлку ў мой бок. Кружэлка імпэтна праляцела над маей галавой і разьбілася ўшчэнт аб дошку аб'яваў.
Я падняў аскепачак вінілу, паклаў у кішэню джынсоўкі і павярнуўся да ўсіх сьпінай. Калі з пачуцьцём выкананай місіі выходзіў з крамы, спадарожна мяне штурхануў перуновы грохат. Гэта дошка аб'яваў абрынулася долу.
Панурыўшы вочы, я прайшоў усьлед за гасьцямі ў сьвятліцу. Дужа не хацелася, каб Яна мяне пазнала.
Усе пачалі ўладкоўвацца. Дзьве сябровачкі прымасьціліся каля Тумілы, які адразу абраў за месца дыслякацыі канапу. Яна ж апынулася ў фатэлі. Села адна, ні да каго ня ліпнучы.
Туміла выцягнуў з унутранай кішэні джынсоўкі пляшку гарэлкі.
О, бляха, так і думаў, прыцягне гарэлку. З розных кампаніяў мы, дарагі аднакашнік, гэта дакладна.
— Я гарэлку ня п'ю, ты ж ведаеш, Туміла.
Я пачынаў зноў злавацца. Настрой сапсаваўся канчаткова. Я ня бачыў з гэтай сытуацыі шчасьлівай фініта ля камэдыі.
— Прабач, шампану не прынесьлі, гастраном зачынілі, не пасьпелі!
Госьці дружна заліліся сьмехам з геніяльнага жарту. Дзяўчаты таксама. Іх задавальняла гарэлка. Ясна. Не засьмяялася толькі Яна. Маўчала.
У Яе былі дзіўныя вочы: сумныя, вялікія, глыбокія. І боскія, вытачаныя яе вялікасьцю Гармоніяй, рысы твару. Багіня!
У мяне ёсьць для Цябе падарунак. Я пагасіў сьвятло, запаліў таршэр-начнік. І паставіў на прайгравальнік мой любімы альбом Fleetwood Mac. Затым пайшоў у кухню і прынёс кілішкі.
Туміла спрытна адкаркаваў пляшку і разьліў алкаголь.
— За сяброў! І за нас!
Тост таксама быў геніяльны. Раздражненьне пачало мяне разьдзімаць як паветраны балёнік.
Больш за ўсё я баяўся, што Яна была для яго.
Кульнуўшы кілішак, я адчуў, што мой панікёрскі настрой пачаў згасаць. Нічога кепскага пакуль не адбылося. Затое ёсьць Яна. Вось, зусім побач. Сядзіць у тваім фатэлі. І ты можаш за ёй назіраць, не так адкрыта і нахабна, але і гэтага дастаткова. Ты можаш зь ёй нават пагаварыць. Спытаць нешта. Прыдумай пра што.
Туміла зноў пацягнуўся за пляшкай.
— Гаспадара больш прымушаць ня будзем.
І ён перавярнуў донцам уверх мой кілішак.
— А мы паўторым.