Але хопіць аб службе. Яна ў мяне і так у пячонцы сядзіць. Дамоў часам вельмі моцна цягне.
А як ты? Санча, я табе сваю фотку даслаў, а ты чаму мне сваю не дасылаеш. У дзембельскі альбом яна мне будзе патрэбная. Так што глядзі, абавязкова вышлі. Я не паверу, што ты на другім годзе службы ня маеш сваіх фотакартак. Так што давай, не затрымлівай з гэтай справай.
Бадай, усё. Пішы. Чакаю. Да пабачэньня. Дзімыч.
Салют, Санча!
Атрымаў твой ліст. Прабач, што не адразу адказаў. Усё неяк часу не было. Апошнімі днямі здавалі праверку, дык кожны дзень быў заняты. Толькі ўчора здалі, і цяпер пачаўся рабочы перыяд. Праўда, хутка мы зьяжджаем у Казахстан. Новы год я буду сустракаць хутчэй за ўсё там.
Ну вось так я й жыву. Дарэчы, мы з табой ужо "дзяды". Засталася драбяза нейкая — паўгода. У нас дзембеля пачынаюць звальняцца з 20 кастрычніка.
Санча, як ты там? Што новага? Фотку я тваю атрымаў, дзякуй. Ты ведаеш, па-мойму, ты не зьмяніўся. Толькі хіба пасталеў. Але гэта зразумела, бо нам з табой ужо па 20.
21-ю сваю дату ты дзе думаеш адзначаць — дома ці на службе? Я дык ня ведаю. Хутчэй за ўсё, зацугляюць мяне тут на ўвесь травень.
Санча, каб ты ведаў, як я засумаваў па сапраўднай музыцы. Ты хоць там, у Берасьці, пры мяжы, слухаеш нешта новае. А я, як пайшоў у войска, дык нічога новага і ня чуў. Вярнуся дадому, адразу куплю сабе апаратуру. Тады ўсё наганю.
Ну вось і ўсё. Пішы. Да пабачэньня. Вельмі па табе сумую. Твой Дзімыч.
3.
— А мне падабаюцца вашыя вершы. Увогуле, вы вельмі таленавіты!
Жанчына прамовіла гэта па-начальніцку. Або як настаўніца. Такім роўным упэўненым голасам. Так звычайна кажа той, каму ўсё роўна як успрымуць яго словы, бо ведае, што ніякага пярэчаньня ня будзе.
Жанчына была значна старэйшая за мяне. Можа, гадоў на дзесяць, а то і больш. Яна сапраўды была нейкай начальніцай, бо мела шыкоўны кабінэт. У гэтым вялікім пакоі былі кніжныя шафы, масыўны пісьмовы стол, фатэль, некалькі крэслаў і скураная канапа. На сьцяне вісела карціна, ужо не памятаю, што на ёй было намалявана. Але дакладна не партрэт. Пэўна, якісьці хрэстаматыйны пэйзаж — раніца ў лесе або дарога сярод жыта.
Гаспадыня кабінэту мела ідэальную фігуру. Уво-гуле, яна была сымпатычнай. Кароткая мадэльная стрыжка. Вялікія грудзі. Прыгожыя цёмныя вочы. І, відаць, узьдзейнічала на мужчын, як валяр'яна на катоў, — апэратыўна і наркатычна.
Яна прысела на канапу і прапанавала сесьці побач. Я й не заўважыў, як зь яе зьнікла кофтачка, вызваліўшы шыкоўныя цыцкі, я нават падумаў, ці не сылікон гэта. Затым, абняўшы за шыю, яна паваліла мяне на сябе.
Неяк аўтаматычна мае вусны пачалі набліжацца да ейных.
— Ня бойся, нікога ўжо няма. Ніхто нам не перашкодзіць.
І тут я разгледзеў яе вочы зблізу. Яны былі аточаныя густым карункам зморшчынак. Але найбольш мяне ўразіла безгустоўнасьць тлустай фіялетавай абводкі вачэй. Зблізку вочы выглядалі страшнымі — вядзьмарчынымі. У адно імгненьне з мэксыканскага мача я ператварыўся ў героя гогалеўскага аповеду. Мурашы пабеглі па сьпіне.
Раптам адчыніліся дзверы і ў кабінэт увайшоў нейкі мужык. Са стосам папераў у руках (квітанцыяў, ведамасьцяў?) і з заклапочаным выглядам вечна занятага справамі заўгаса. Ён абсалютна не зьвярнуў на нас увагі і пайшоў у іншы бок пакоя, выйшаў на гаўбец, нешта там узяў і зьнік з кабінэту.
...Я ўстаў з канапы. На мне былі толькі вялікія, па калена, жаўнерскія майткі. Гэты "заўгас" зусім мяне заблытаў. І што яму трэба было на гаўбцы? Я адчыніў дзьверы і выйшаў у жнівеньскі вечар. Унізе сноўдалі аўтамабілі, па ходніках целяпаліся месьцічы. Нікому не было да мяне ніякай справы.
На яшчэ блакітным небе зырка сьвяціўся месяц. На ім было шмат кропачак, якія ўтваралі ці то словы, ці то малюнкі. Такія кропачкі застаюцца на дарожным квітку ад кампостара.
Добры дзень, Алеська!
Толькі ўчора табе напісала і зноў пішу. Я табе, напэўна, ужо надакучыла, як горкая рэдзька. Але, ведаеш, мне ад гэтага робіцца неяк лягчэй. Праўдапраўда... Усе свае непрыемнасьці адразу забываю. Каб ты ведаў, як мне зараз цяжка! Я табе ўсё пазьней апавяду, пад настрой, ці наадворот — калі ён зусім апусьціцца ніжэй ватэрлініі. Аднак абяцаю — усё апавяду.
Алеська, калі ласка, пішы часьцей. Ведаю, я табе надакучыла, але пацярпі. Не пакідай мяне ў гэты цяжкі час. Толькі ты не падумай чагосьці кепскага (у тым сэнсе, чаму ў мяне такі паганы зараз настрой). Кожны чалавек калісьці бывае псыхічна прыгнечаны. Вінаватая ў сваіх праблемах толькі я сама.
У апошнім лісьце ты пытаесься пра мае "амурныя справы". Ня буду падманваць, былі "спробы рознага маштабу і зьместу", але нічога сур'ёзнага. Нават з Сіманчыкам сустракалася, але толькі таму, што ён вёў у нас практыку. Потым быў адзін сьмешны (не паверыш) уетнамчык: прыяжджаў на наш завод на практыку, студэнт БПІ. Ён мне ўсе курсавыя па мэханіцы зрабіў, шкада — у жніўні зьяжджае на радзіму. Вось такія былі кавалеры. На лепшае пакуль не шанцуе.