А вось ты, дарагі, падзяліся сваім сакрэтам. Жаночым сэрцам адчуваю, што ёсьць тут нейкая таямніца.
Ды ладна, ня хочаш — не пішы. Цалую, абдымаю. Лена
P.S. Я табе хутка зноў напішу. Прабач.
Учора ледзь ня сеў на гаўптвахту.
Былі ў нас вучэньні на тактычным полі на беразе невялікай рачулкі. Усё як мае быць. З поўным укамплектаваньнем і нават з боезапасам: выбухпакеты, ракетніцы і халастыя набоі да АК. Тры разы адпрацоўвалі захоп варожага пляцдарму. І кожнага разу ўшчэнт разносілі ворага і ўляталі ў яго акопы як лятучыя гусары. Праўда, два разы адкочваліся назад, бо нешта рабілася ня так: ня тыя каманды або недакладная іх пасьлядоўнасьць; ня так беглі, ня так стралялі. У калектыве ўсе павінны прытрымлівацца пэўных агульных правілаў, інакш будуць праблемы ва ўсіх. У нас непаразуменьні ўзьнікалі з-за трох-чатырох "гальмароў", якія маглі пабегчы ня ў той бок або даць чаргу ў сьпіну сваім. Калі мы адкочваліся назад, найбольш нэрвова паводзіў сябе Гусак. Ён высьпяткамі гнаў на зыходную пазыцыю гора-ваякаў. Пры гэтым мацюкаўся так, што ўсё даслоўна можна было пачуць на другой лініі ўмацаваньня ворага.
Стаяў ліпень. Бязьлітасна паліла сонца. Хацелася проста паваліцца на траву і глядзець у неба. Занято праводзіў намкамроты. Ён сачыў за намі з назіральнай вежы.
Нават калі мы канчаткова захапілі варожыя ўмацаваньні, нашыя вучэньні не спыніліся. Амаль адразу, без адпачынку, мы пашыхтаваліся і паўзводна пачалі выконваць нарматывы па адзяваньні супрацьгазу і камплекта хімічнай абароны. Каманда "газы" ў мяне асабіста выклікала нэрвовы цік. У такую сьпёку ды ўлазіць у гэтую сьмярдзючую гуму! Лепшага зьдзеку не прыдумаеш!
Такім мазахісцкім спосабам трэнераваліся, аж пакуль не згубіў прытомнасьць адзін з гора-ваякаў. На гэты раз Гусак выдзьмуў зь сябе радасныя гукі, як дыназаўр, упаляваўшы здабычу: "Ну нарэшце! Зае...ісь!" Цяпер ён ухваляў аднаго з "гальманутых", бо сваім дзеяньнем той прынёс палёгку ўсім. Пакуль адкачвалі Красьніча, а гэта быў зноў ён, усе пападалі на траву. І я таксама. Але намкамроты загадаў не ляжаць на зямлі. І мы пачалі ўставаць як піраты-прывіды Карыбскага мора, якія ніяк не маглі дамагчыся свайго спачыну.
Байцы пацягнуліся да ракі. Хтосьці абмыцца, хтосьці проста пасядзець на беражку. Я прайшоў далей і выйшаў на мост. Мост быў трывалы і шырокі — па ім езьдзілі танкі. Нахінуўся праз парэнчы, пачаў разглядаць плынь. Рачулка была неглыбокай. Вада празрыстай — добра былі бачныя віхлястыя хвасты водарасьцяў і сьпіны галаўнёў. Гэтыя рыбы дзіўным чынам, амаль не варушачы плаўнікамі, стаялі на адным месцы на самай быстрыні. Як тарпэды. Ня ведаю, чаго мне бзікнула, але я дастаў з супрацьгазавай сумкі ракетніцу і пальнуў па рыбах. Выбух атрымаўся такі, нібыта фугас скінуў варожы мэсэршміт. Слуп вады выкінула ўгору. Прычым, вада фантанавала яшчэ некалькі хвілінаў.
— Бля! Хто страляў? Хто страляў? На гаўптвахту засаджу, гада! — пачуў я шалёны голас намкамроты. На мосьце ўжо стаяла чалавек пяць-шэсць. Таму кожны зь іх мог пальнуць па "тарпэдам".
— Я страляў, — сказаў я малодшаму лейтэнанту, які падбег неўзабаве.
— А ты ведаеш, што магло зрыкашэціць ад вады і патрапіць у каго-небудзь з нашых! А магла ракет
ніца і ў лес заляцець, надарыўся б пажар!
Я маўчаў: што мог сказаць у адказ? Ясна, я ня ведаў, што магло зрыкашэціць. Але і апраўдвацца не было ніякага сэнсу. Ды й ніякай лёгікі не было ў гэтым стрэле. Хіба цікаўнасьць.
— За тое, што прызнаўся, дарую. Але памятай: наступны раз пойдзеш на пяць сутак сухарамі дзяліцца з пацукамі. Зразумеў?
— Так точна, таварыш лейтэнант!
— Глядзі мне, бля!
Я паглядзеў уніз з моста на раку. Ну і намуціў. Нічога не відаць. І галаўні, дзякуй Богу, усе жывыя — ня бачна, каб хто ўсплыў дагары чэравам.
Прыйшлі адразу два лісты ад Ленкі. Вось адчуваў, будуць зь ёй праблемы. Гэта як кацяня падабраць на вуліцы. Абагрэць, памыць, накарміць, прылашчыць. Празь нейкі час глядзіш — і кацяня ўпэўнена займае новую жыцьцёвую прастору, і ты прывыкаеш да яго, як да нечага неабходнага і дадзенага звыш.
Нельга больш за тыдзень мець адносіны зь дзяўчынай. Але і не адказваць на яе лісты — не па-джэнтльмэнцку. Ды й шкада губляць такую карэспандэнтку; у войску ліставаньне, бадай, адзіная сувязь з цывільным жыцьцём, адкуль цябе сюды закінула.