Дзімыч глядзеў у бок сонца, і промні залацілі ягоны твар дзіўным водценем.
— А ты мяне навучыш яе сьпяваць? — зноў спытаў я Дзімыча.
— Гэтая песьня сама знойдзе цябе. Не сьпяшайся.
Дзімыч мне нагадаў якогасьць чараўніка-ведуна з кнігі Карласа Кастанеды.
— У чым загадка? — я вырашыў спытаць сябра напрамую.
Дзімыч не зьдзівіўся такому пытаньню.
— Загадка вось у гэтым водным люстры Брызгалаўкі. — Што ты ў ім бачыш?
— Адбітак неба і сонечныя бліскі, — паглядзеўшы ў бок вадасховішча, адказаў я.
— А што яшчэ?
— Цень ад рыбака і яго вуды, — мне хацелася ўбачыць нешта небанальнае, каб дагадзіць сябру.
— А ты бачыш, як усё мяняецца? Як зьнікаюць трубы, па якіх цячэ вада ў вадасховішча? Як зьнікае драўляны басэйн? Як зьнікае рыбак, і на вачах ператвараецца ў парахню лодка? Усё гэта бачна ў люстры валы.
Я пачаў прыглядацца і сапраўды заўважыў тое, пра што мне гаварыў сябар.
— Так. Я гэта бачу, — сказаў я ўпэўнена.
— Гэта і ёсьць загадка.
— А ў чым адгадка?
Дзімыч узяў акорд на гітары і правёў пальцамі па струнах.
— Помніш нашую песьню? Давай прасьпяваем.
Мы засьпявалі. Нашы галасы глушыў шум спадаемай вады. Але я выразна чуў голас Дзімыча.
Калі ўзыдзеш на гару і пабачыш,
Як сонца хаваецца за даляглядам.
Гэта будзе толькі канец дня, няйначай.
Пасьміхніся й разьвітайся паглядам.
Кожны канец ёсьць новы пачатак.
Помні пра гэта, не сумуй дарэмна.
Ў гнёздах ужо падраслі галчаняты.
Хутка ў дарогу зьбірацца патрэбна.
Што мы з сабою возьмем ў дарогу?
Памяць хіба што, як скарб неацэнны.
Што мы пакінем за родным парогам?
Нашыя сэрцы і нашы здзяйсьненьні.
Мы скончылі сьпяваць. Некалькі хвілін сядзелі моўчкі.
— Дык у чым адгадка? — спытаў я ў сябра.
— Ты сам толькі што яе прасьпяваў, — адказаў ён з усьмешкай на вуснах.
Затым аднекуль ззаду дастаў пласьцінку. Гэта быў "Белы альбом" Beatles.
— Вось табе мой падарунак, — ён працягнуў мне пласьцінку.
Затым Дзімыч устаў.
— А цяпер паглядзі на ваду. На маё адлюстраваньне.
Ягоны адбітак у вадзе пачаў хістацца, цьмянець і неўзабаве зусім зьнік. Я павярнуў галаву ў бок сябра. Дзімыча на ранейшым месцы не было.
11.
Іх галасы пачуліся не з таго боку, адкуль я чакаў. Яны не пайшлі напрасткі ад ДК да майго дому, а пашпацыравалі па цэнтральнай вуліцы, выйшлі на плошчу і адтуль ужо павярнулі да мяне. Галасоў было шмат, але я лёгка пазнаў бесклапотны, балагурны барытон Тумілы. Такой кампаніі я не чакаў, таму занэрваваўся. У маіх плянах не было наладжваньня гучнай, шматлюднай пагулянкі.
Калі вясёлая купка маладых людзей падышла да майго пад'езду, Туміла, як галянтны кавалер, прадставіў мне дзяўчат. З Тумілам быў яго неразлучны сябрук Арол, якога я добра ведаў па мэляманскіх справах. Мы зь ім нават час ад часу абменьваліся кружэлкамі. Я нават падумаў, ці не яго гэта ідэя — наладзіць сёньняшні вечар адпачынку. Дзьве першыя дзяўчыны былі мне малазнаёмыя, ня з нашага раёну, але хіба я іх час ад часу бачыў на танцах. А вось трэцяя дзяўчына... Гэта быў для мяне шок. Проста высокавольтны ўдар! Перада мной стаяла мая Каралева з аддзелу грампласьцінак у "Культтаварах". Так... так... памылкі ніякай не магло быць.
— Наташа, — прадставіў мне трэцюю госьцю Туміла.
Дзяўчына сьціпла хітнула галавой.
— Вельмі прыемна, — тупа сказаў я і дадаў, звяртаючыся да ўсіх: — Шаноўных гасьцей запрашаю ў мае мэбляваныя пакоі.
Маё гасьціннае слова было ўспрынятае на ўра, быццам бы я ўжо прамовіў першы тост. Госьці засьмяяліся і нават нехта запляскаў у далоні.
Але маё хваляваньне толькі нарастала. Ля дзьвярэй кватэры я неяк доўга шукаў ключы, а затым ніяк ня мог трапіць ключом у замок. Хацеў гэта зрабіць як мага хутчэй, каб мае госьці не нарабілі непатрэбнага галасу ў пад'езьдзе. Але ўсё выйшла наадварот. Госьці не зьбіраліся моўчкі стаяць і чакаць. Яны гарлапанілі і рагаталі, як быццам бы хацелі ўзьняць на ногі ўсіх маіх суседзяў.
Нарэшце мы зайшлі ў кватэру, зьнялі абутак, усе пачалі ўладкоўвацца ў вялікім пакоі. Я пасунуў часопісны столік бліжэй да канапы, на якой усеўся Туміла ў атачэньні дзьвюх дзяўчын. Наташа села асобна ў фатэлі. Мяне гэта неяк супакола, бо жахлівая думка, што Наташа для кагосьці зь іх — Арла ці Тумілы — проста сьвідрам з алмазнай каронкай сьвідравала мае мазгі.