Czuwam przy tobie, mój Mały Przyjacielu. Widzę, co się dzieje. Wlewam w ciebie leki, a ty patrzysz na mnie swoimi mądrymi ślepiami i mówisz: – To już nic nie da, koniec się zbliża.
Och, nie opuszczaj mnie jeszcze, jesteś mi tak potrzebny, proszę.
23 kwietnia
Tulę się do twego ciała, zniszczonego chorobą, by na zawsze ciebie zapamiętać. Będziesz zawsze w moim sercu, Przyjacielu. Przez lata wierności mówiłam ci wszystko i znasz moją tajemnicę. Zawsze na mnie czekałeś, wierzyłeś, że powrócę.